سلامتی

با سلام و سپاس از ارتباط¬تان با مركز ملی پاسخگویی به سوالات دینی

خواهر محترم! از فضای بوجود آمده برای شما کاملا متأثر شدیم و از خدای متعال خواستاریم تا هر چه زودتر مریض ها را شفا دهد و با لطف او از بستر بیماری بلند شوید.
با توجه به سوالتان، توجه تان را به نکات زیر جلب می کنیم:
1) علل بیماری، مصالح و دلایل متفاوتی دارد که به برخی از آنها اشاره می کنیم:
الف. زمينة ترقّي و رشد معنوي: بعضی از درجات اخروی را فقط به کسانی می‌دهند که بلاهای خاصی را تحمل کرده باشند. از امام صادق(ع) نقل شده: «در بهشت درجه‌ای هست که فقط با صبر کردن بر مریضی‌های جسمی می‌توان به آن درجه رسید.»(1)
ب. بخشش گناهان: پیامبر (ص) می فرماید:"لا يَمْرُضُ مُؤْمِنٌ وَ لا مُؤْمِنَةٌ إلاّ حَطّ اللّهُ بِهِ خَطاياهُ".(2) هيچ مؤمن و مؤمنه اي مريض نمي گردد مگر آن كه خطاها و لغزش هايش پاك و بخشوده مي شود.
همچنین امام رضا(ع) می فرمایند: "المرض للمؤمن تطهير و رحمة، وللكافر تعذيب ولعنة، وإن المرض لا يزال بالمؤمن حتى لا يكون عليه ذنب؛(3) بيماري براي مومن پاكي و رحمت، ولي براي كافر عذاب و لعنت (دوری از رحمت) است، هنگامي كه مومن بهبودي يابد، تمام گناهانش بخشيده شده است.
2) خداوند متعال خود را اجابت کننده خوانده و فرموده است: « اُدعُوني‏ أَسْتَجِبْ لَكُمْ؛(4) مرا بخوانيد تا (دعاى) شما را بپذيرم»؛ اما باید توجه داشت که این استجابت و پذیرش دعا لزوما به معنای رسیدن ما به خواسته های خودمان نیست و چه بسا بسیاری از خواسته های مشروع بندگان، حتی بهترین بندگان خداوند به اجابت مورد نظر نمی رسد.
اصولا بنای خداوند و سنت او بر برآوردن همه حاجات و درخواست های ما نیست و به علاوه این امر به واسطه مصلحت های عالم و ویژگی های عالم ماده شدنی و معقول نیست. در واقع ائمه اطهار که وسیله های ما در برابر خداوند هستند، در کلام خود و در خطاب با خداوند فرمودند: «يَا مَنْ لَا تُبَدِّلُ حِكْمَتَهُ الْوَسَائِلُ ؛ (5) اى آنكه اسباب و دست آويزها، حكمت او (آنچه صلاح دانسته و مقدّر فرموده) را تغيير نمي دهد».
پس در جمع بندی باید گفت: حتی اگر خود معصومین(ع) هم که خواسته ای نامعقول و نامشروع ندارند از خداوند برای خود درخواستی داشته باشند، باز معلوم نیست که به طور قطع به آنچه درخواست نموده اند برسند، چنان که در زمان بیماری حضرت زهرا(ع) چند معصوم برای شفای ایشان دعا می کردند. اما در نهایت آن حضرت بهبود نیافت و به شهادت رسید!!
البته در معنای عام و دقیق اجابت همه درخواست های معقول و مشروع بخصوص آن که به واسطه اهل بیت به درگاه ربوبی منتقل شود به نوعی مستجاب می گردد، هرچند این استجابت به معنی رسیدن به همان خواسته و مطلوب نبوده باشد، ما وظیفه داریم دعا کنیم و اصرار هم داشته باشیم و به اهل بیت(ع) نیز متوسل بشویم، ولی نتیجه هر چه شد، تسلیم در برابر حکم خدا باشیم و تقدیر را بپذیریم، البته در بسیاری موارد اجابت دعا های ما احتیاج به زمان دارد و نباید تصور کنیم که بلافاصله بعد از دعا، حاجت مان برآورده شود، بلکه ممکن است احتیاج به زمان طولانی داشته باشد. مثلا ممکن است استجابت دعای شما در چند سال دیگر باشد. پس نباید از دعا نا امید شوید.
نکات پایانی:
1. مشكلات زندگی امتحان الهی است، باید با صبر و تحمّل از این آزمون موفق به در آیید؛ به ظاهر قضیه نگاه نكنید. به نتایج معنوی و آثار اخروی رویدادهای زندگی خویش نیز توجه داشته باشید. زندگی همیشه با رنج و مشكلات آمیخته است. در روایت نیز آمده است كه: «ان الله اذا احبَّ عبداً غطَّهُ فی البلاء غطّاً؛(6) خداوند وقتی بنده ای را دوست بدارد، او را با سختی ها و مشكلات مواجه می سازد». پیامبران و اولیای الهی بیش از دیگران در زندگی خود با مشكلات روبرو بوده اند. از این منظر، سختی و مشكلات زندگی زمینة ترقّی و رشد معنوی است. باید خوشحال باشید كه خداوند شما را شایستة این مقام دانسته است. هستند افرادی كه مشكلی ندارند و به ظاهر افراد خوشبخت به نظر می رسند. امّا در واقع زندگی شان سراسر پوچ و بی معنا است و هیچ نتیجه و پاداش اخروی ندارند.
2. به ابعاد مثبت زندگی خود نیز توجه داشته باشید؛ اگرچه از نظر جسمانی دچار مشكلاتی هستید كه شما را رنج می دهد و از این لحاظ وضعیت خود نامطلوب تر از دیگران می بینید، امّا توجه داشته باشید كه جنبه های مثبتی نیز در زندگی شما وجود دارد كه در دیگران نیست.
توصیۀ پایانی: حتما به حرم امام رضا (ع) بروید و به ایشان متوسل شوید و دست به دامان اهل بیت(ع) بشوید، که این دعا و توسل اثرات بسیار عمیق و خوبی دارد؛ خیلی از أفراد بوده اند که مشکلات شما را داشتند و با رفتن و گفتن درد دل عاجزانۀ خود به معصومین (ع)، جواب گرفتند و عده ای هم بوده اند که به خاطر مصالحی، از مسایل معنوی دیگری برخوردار شدند.
توصیه می کنیم برای توضیحات بیشتر با شماره (09640) تماس بگیرید.
پی‌نوشت‏ها:
1. علامه المجلسي، بحار الانوار، ج 67، ص 212، مؤسسه الوفاء، بيروت، 1404 ه.ق.
2. نوری، مستدرك الوسائل و مستنبط المسایل، ج2، ص64، مؤسسه آل البيت، قم 1408ه.ق.
3. طبرسی، مکارم الاخلاق، ص358؛ شریف رضی، چاپ چهارم، قم 1370ش.
4. غافر(40) آیه60.
5. امام سجاد (ع)، الصحيفة السجادية دعای سیزدهم، نشر الهادى‏، قم‏، 1418 ق، ص 69 .
6. ثقه الاسلام كليني، الكافي، الناشر: دار الكتب الاسلاميه، ج2، ص253، طهران، سنه النشر/1365 ه.ش.