قرض الحسنه یا حماقت

به نام خدا و باعرض سلام خدمت شما عزیزانی که در راه روشن کردن کلبه تاریک دلی قدمی بر میدارید خداوند کلبه نورانی قلبتان را نورانی تر گرداند به نور خودش انشا ءالله .
اینجانب جوانی 27 ساله مجرد هستم که حدود 2 سالی است که به لطف خدا شغل خوبی کسب کرده ام با درآمدی متوسط اما حقیقتا در این دو سال نتوانسته ام پس انداز زیادی جمع کنم نمی دانم شاید ذاتاَ این هنر را نداشته باشم. با این وجود قصد ازدواج هم دارم اما تا به حال مورد پسندم را نیافته ام. مقداری را که هم پس انداز کرده ام به صورت قرض پیش دو سه نفر از آشنایان است که نمی دانم کی پس می دهند.آشنایی داریم که البته آدمی نیست که اهل حق خوری باشد اما گه گاهی مبالغ نه چندانی قرض می خواست و من هم رویش را زمین نمی انداختم .
اما دو سه باری است واسطه افراد دیگری هم می شود با اینکه خودش هنوز مقروض است.
روزی واسطه کسی شد و آن کس در پس دادن به وعده اش و فا نکرد و هفته اش به چند ما ه کشید و حال جالب اینجاست که وقتی پس داد دو سه روز بعد چند برابر همان مقدار را البته باز هم با واسطه همان آشنا در خواست نمود من احساس کردم که هدف از پس دادن قرض اولی این بوده که دو برابر را بگیرد.من میدانستم که امکان بسیار زیاد دارد این بار هم سر وعده اش نا ایستد اما حقیقتا کمی در دل احساس عذاب وجدان کردم می ترسیدم خداوند از من ناراضی باشد. و برکت مالم را ببرد . از آن رو به آن آشنا که واسطه شده بود گفتم من نمی دانم من این پول را به تو می دهم نه به او او هم گفت اگر نداد خودم پس می دهم اما الان هفته به چند ماه کشیده اما باز هم همان آشنا گه گاهی قرض می خواهد یا واسطه می شود. روزی خواست واسطه کسی شود من هم حقیقتا کمی با لحنی خشمگین با او صحبت کردم از تن صدایش احساس شرم را فهمیدم میدانستم میداند منظورم چیست اما باور کنید دست خودم نبود پیش زمینه داشتم اما باز با خودم گفتم عجب زمانه ای مالی را که مالک حقیقیش خداست بی مصرف در بانک باشد آن وقت به کسی به خاطرش تندی کرد باز هم دریغ نکردم چون مبلغ ناچیزی بود این بار هم آن شخص که این آشنا واسطه اش شده به وعده اش وفا نکرد و چند روزش به چند ماه کشیده. باور کنید الان دیگر هیچ پولی ندارم این ماه منتظر حقوق جدیدم بودم و چون چند روزی دیر شد مجبور شدم خودم قرض کنم.
پدر ومادرم و برادران و خواهرانم چون فهمیده اند دوسالی که شاغلم پس انداز چندانی ندارم و آنی را که دارم به صورت قرض پیش مردم است گه گاهی مرا از سر دلسوزی سرزنش می کنند .راستش گه گاه به آنها حق میدهم و فکر می کنم مبادا در جهل مرکب به سر ببرم و کارهایم غلط باشند و نه تنها خوشنودی خدا در آن نباشد بلکه احمقی باشم گمراه نظر شما چیست.
می خواستم وامی بگیرم تا یک مال یک جایی دستم بیاید و ماشینی چیزی بخرم تا دیگر این قدر مالم بی برنامه نباشد اما وامهای این زمانه شاید صد درصد حرام و ربوی باشند و دلم چنین پولهایی را نمی پسندند همه می گویند همه ایران با وام سر پاست گیرم تو نگیری . عضو صندوق وام اداره ام شدم همانی که ماه به ماه پولی می گذاری و پس از چند ما چند برابر پولت وام قرض الحسنه میدهند با خود گفتم قرض الحسنه است حلالتر از این نیست اما چند روز پیش استفتائی از مقام معظم رهبری خواندم که دادن قرض به شرط گرفتن قرض ربوی است از آن هم نا امید شدم.
تنها راهم را در ازدواج دیده ام تا مالم خرج آن شود و زندگیم سامانی بگیرد اما هنوز آنی را که می خواهم نیافته ام اگر هم بیابم راستش را بخواهید پولی ندارم که خرج ازدواج کنم ولی اول دل رابر خدا بستم که شخص قانعی را نسیبم کند و بعد وام ازدواجی چون ظاهرا فقط کار مزدش را می گیرند آن دیگر حلال باشد انشائالله.
حال همه این مطالب در سوالات زیر خلاصه میشوند.
1- شرایط و چگونگی دادن قرض الحسنه به دیگران.
2-در دادن قرض چه چیزهایی را باید در نظر گرفت آیا مواردی هم وجود دارد که با اینکه می توانی قرض بدهی قرض ندهی؟
3-با این شرایط که اکثرا با وام سر پا هستند و اکثر وامها متاسفانه ربوی هستند آیا مجوز آن می شود از بانک وام گرفت .(اکثریت وامهای بانکها شرایطی دارند که در نظام مالی ربوی قرار می گیرند.
4- آیا ازدواج راه درستی برای ساماندهی مالی محسوب می شود (مال خرج خود و خانواده ات شود و مالی نماند که با قرض پیش کسی باشد و خطر پس ندادن وجود داشته باشد.)

با تشکربه خاطر پر گویی حلالمان کنید خداوند شما و ما را در تاریکیهای عقلمان با نور علمش رهنمون سازد . انشاالله یا حق