باسلام-شخصی در خواب دیده که مرحومه مادرم به خاطرکوتاهی در امرمسائل زناشوئی با پدرم دچار رنج وعذاب شده است.حال در حق این میت یعنی مادرمحقیر بعنوان فرزند ذکور چه باید بکنم؟در ضمن پدر ومادرم هردو در قید حیات نیستند.با تشکر
با سلام و سپاس از ارتباط تان با مركز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
این مرکز، تعبیر خواب نمی کند؛ اما با توجه به این که خواب های انسان می تواند در اخلاق و زندگی انسان تأثیرگذار باشد، چند نکته به اختصار اشاره می گردد:
1. امام صادق (ع) فرمود: «رؤیا، بر سه قسم است: گاهی بشارتی از ناحیه خدا است. گاهی وسیله غم و اندوه از سوی شیطان است. گاه، مسائلی است که انسان در فکر خود (در روزها هنگام بیداری) می پروراند و آن ها را در خواب می بیند». (1)
1. بیش تر انسانها به دلیل دل مشغولیهای دنیوی، از دیدن رؤیای رحمانی محروم اند و به همین جهت، همه یا بیش تر خواب هایی که میبینند، از دو قسم دیگر، خصوصا دل مشغولی ها، نگرانی ها، میل ها و ترس های نفسانی است.
2. به دلیل ظرافت و پیچیدگی بالای خواب ها از یک سو، و دشواری یافتن معبران واقعی و قوی از سوی دیگر، نباید خیلی روی آن ها حساس بود؛ بلکه باید نیروی خود را روی واقعیات زندگی متمرکز نمود.
3. بسیاری از خواب هایی که به ظاهر بد و نگران کننده اند، معنای خوبی دارند که معبران قوی آن را می فهمند. بنابراین، نباید نگران بود و باید این نوع خواب ها را حمل بر خیر کنیم.
4. توجه خود را بیش تر به نقاط مثبت و نورانی خواب معطوف کنید و اگر خوابی برای تان خیلی ناراحت کننده بود، صدقه بدهید و به زندگی و وظایف خود بپردازید.
5.یک خواب ، برای افراد مختلف یا در زمان های مختلف ، دارای معانی مختلف می باشد و لذا فکر نکنید که معنای خواب شما همان چیزی است که در کتاب های تعبیر خواب آمده است.
6. خواب خود را برای دیگران تعریف نکنید؛ مگر به دلیل ضروری. خود نیز خواب خود را تعبیر به خیر کنید؛ زیرا تعبیر خواب، چه از ناحیه خود و چه از ناحیه دیگران، در زندگی ما تاثیر می گذارد.
نکته پایانی:
اگر خود شما هم این خواب را دیده بودید دلیلی بر درستی و واقعی بودنش نداشتیم ؛ در عین حال شما می توانید علاوه بر انجام خیرات و عبادات به نیت والدین خود ، برخی عبادات و خیرات را به نیابت از مرحوم مادرتان به مرحوم پدرتان هدیه نمایید تا اگر احیانا از دست مادرتان ناراحت هستند مساله بر طرف شود
موفق باشید و پاینده.
پي نوشت:
1. ثقة الاسلام کلینی، کافی، ج 8، ص 90، دارالکتب الاسلامیة، طهران، 1365 ش.






