به نام خدا
سلام. من حدوداً 27 سالمه(متولد اسفند63 ام). تاقبل عید نظرم براین بودکه تا شغل و درامد درستی نداشته باشم ازدواج نکنم(حقوقم فقط 400 هزارتومان بود با بیمه و سنوات - تو یه شرکت خصوصی که معلوم نیست کی برشکسته بشه) البته با هیچ دختری هم ارتباطی نداشتم و ندارم. درایام نوروز یکی از همکلاسی های دوره ی کارشناسیمو دیدم که الان زن و بچه داره. کمی درمورد ازدواج باهم حرف زدیم؛بعد از خداحافظی ، اون شب درمورد آِیاتی که می فرماید برای انسان جزبا تلاش چیزی نیست و آیه ای که می فرماید خداوند از فضلش آنها را بی نیاز می کند(نور32 و اول آیه 33) و توکل به خدا فکر کردم. به خودم گفتم الان که بی پولی باید به وعده ی خدا ایمان بیاری و ازدواج کنی بعداً که وضع مالیت بهتر شه رو حساب درآمد و پس اندازت ازدواج می کنی نه ایمان و توکلت؛ بعلاوه اینطوری احتمال اینکه همسربا ایمان گیرت بیاد بیشتره ، همسری که رو حساب یه زندگی راحت باهات ازدواج نکرده و تو سختی های زندگیت کنارته و جا نمی زنه. نهایتاً تصمیم گرفتم که امسال ازدواج کنم ولی نه با پولم بلکه با ایمانم. اما چند روز پیش ، به فکرم اومد که پس چرا این همه آدم بعد ازدواج همچنان فقیرند و حتی خیلی از طلاقها بخاطر مشکلات مالیه؟! حالا از شما کمک و راهنمایی می خوام ، آیا من آِیه را درست متوجه نشدم؟ لطفاً درمورد آیه ی نور32و ابتدای نور33 برایم توضیح دهید. دوست ندارم بخاطر اشتباه فهمیدن وعده ی خداوند یه دختر پاک و خانوادشو به درد سر بندازم و آینده ی دختری را خراب کنم و خودمم شرمنده بشم که نتونستم خرج زندگی را دربیارم و کارم به مشاجره یا طلاق بکشه.
با تشکر
با سلام و سپاس از ارتباط¬تان با مركز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
آیه 32 و 33 نور به شرح زیر است:
وَ أَنْكِحُوا الْأَيامى مِنْكُمْ وَ الصَّالِحينَ مِنْ عِبادِكُمْ وَ إِمائِكُمْ إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ يُغْنِهِمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ وَ لْيَسْتَعْفِفِ الَّذينَ لا يَجِدُونَ نِكاحاً حَتَّى يُغْنِيَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
مردان و زنان بىهمسر خود را همسر دهيد، همچنين غلامان و كنيزان صالح و درستكارتان را اگر فقير و تنگدست باشند، خداوند از فضل خود آنان را بىنياز مىسازد خداوند گشايشدهنده و آگاه است! و كسانى كه امكانى براى ازدواج نمىيابند، بايد پاكدامنى پيشه كنند تا خداوند از فضل خود آنان را بىنياز گرداند!
وعده داده شده در آیه اول همان وعده ای است که خدا در جاهای فراوان داده که رزق دهنده فقط خداست و خدا هم روزی همه آفریدگانش از جمله همه انسان ها را ضمانت کرده است و این روزی مقدّر و معین است و کسی نمی تواند آن را از شما منع کند:
إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ (1)
پروردگارم روزى را براى هر كس بخواهد وسعت مىبخشد، و براى هر كس بخواهد تنگ (و محدود) مىسازد.
إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتينُ (2)
خداوند روزىدهنده و صاحب قوّت و قدرت است!
وَ لكِنْ يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ ما يَشاءُ إِنَّهُ بِعِبادِهِ خَبيرٌ بَصيرٌ (3)
به مقدارى كه مىخواهد (و مصلحت مىداند) نازل مىكند، كه نسبت به بندگانش آگاه و بيناست!
پس خداوند تنها روزی دهنده قدرتمندی است که همه روزی ها به دست اوست و به افراد بنا به مصالحی که می داند از ابتلا و امتحان و ... روزی وسیع یا کم می دهد.
همین خداوند روزی دهنده هم ما را به تهیه اسباب روزی، موظف ساخته و از اسباب روزی که خود خدا قرار داده، کار و تلاش است و کسی که به عمد کار و تلاش را ترک می کند، خود را محروم ساخته است زیرا ایمان و توکل با کار و تلاش باید همراه باشد.
متاسفانه افرادی روزی دهندگی خدا را فراموش کرده و خود یا دیگران را روزی دهنده دیده و با توجه به تأثیر استقلالی ای که برای خود یا دیگران قائل هستند، مشرک شده و به دیگران دل بسته که آنان را روزی دهند یا از دیگران ترس به دل می گیرند که مبادا روزی آنان را بستانند.
آیه 32 خطاب به کسانی است که توان ازدواج دارند و می توانند مهریه پرداخت کرده و مقدمات ازدواج را فراهم نمایند و زندگی زناشویی را اداره کنند و می ترسند که مبادا بعد از ازدواج و زیاد شدن عیال، گرفتار فقر و تنگدستی شوند از این رو از ازدواج فرار می کنند. خداوند خطاب به چنین کسانی می فرماید از ترس فقر آینده از ازدواج فرار نکنید که خدا شما را بی نیاز خواهد کرد.
البته فرد هم نباید انتظار داشته باشد که با ازدواج بدون حساب و با ریختن از آسمان ثروتمند شود. بلکه ازدواج به طور طبیعی به بهتر شدن زندگی کمک می کند زیرا فردی که ازدواج کرده در کنار همسرش به آرامش روحی می رسد و نیاز جنسی و عاطفی او برآورده شده و او فارغ البال به کار و تلاش و برنامه ریزی برای ادامه زندگی اش می پردازد و با توجه به عشقی که در زندگی دارد، با شوق تمام کار و تلاش می کند و راندمان کارش بالا می رود و از ولخرجی های دوران مجردی می کاهد و زندگی اش را مدیریت می نماید و ... .
در روایت همین تفسیر برای آیه بالا آمده است و امام می فرماید:
من ترك التّزويج مخافة العيلة فقد أساء ظنّه باللّه، إنّ اللّه يقول" إِنْ يَكُونُوا فُقَراءَ" الآية (4)
هر کس از ترس فقر ازدواج نکند، به خدا و روزی دهندگی او بد گمان است بعد این آیه را تلاوت فرمود.
طبیعی است که برای ازدواج باید امکانات مادی داشت تا بتوان مهریه عروس را داد و او را به خانه آورد و سرپناهی برای شروع لازم است و ... علاوه که شرایط فراوان دیگر لازم است و آیه دوم خطاب به کسانی است که این شرایط، لوازم و امکانات اولیه را ندارند و می خواهند ازدواج کنند. اما برایشان ممکن نیست. خداوند خطاب به این گروه می فرماید حالا که به دلیل نداشتن امکانات یا به دلیل نداشتن خواستگار و دلیل های دیگری که از اراده و توان شما خارج است، از ازدواج ناتوانید، پس عفت و پاکدامنی پیشه کنید تا خدا شما را به بی نیازی برساند. یعنی مبادا حالا که راه حلال بر شما مسدود است، فکر کنید برای رفتن راه حرام بهانه دارید.
پی نوشت ها:
1. سبأ (34) آیه 39.
2. ذاریات (51) آیه 58.
3. شورا(42) آیه 27.
4. فیض کاشانی، الاصفی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، 1418 ق، ج 2، ص 845.
