آیات عظام، خامنه ای، سیستانی، شبیری زنجانی، وحید خراسانی و صافی گلپایگانی: انسان نمىتواند براى ضعف، روزه را بخورد، ولى اگر ضعف او به قدرى است که معمولًا نمىشود آن را تحمل کرد، یعنی تحمّل آن بسیار مشکل شود، مىتواند روزه را بخورد، (1)ولی در بین سال قضای آن را باید بعدا بگیرد. (2)
نظر آیت الله مکارم شیرازی:؛ انسان نمىتواند به خاطر ضعف، روزه را بخورد، ولى اگر بقدرى ضعف پيدا كند كه تحمّل آن بسيار مشكل شود، مىتواند روزه را بخورد و همچنين اگر خوف بيمارى داشته باشد. و اگر در بین سال تا رمضان سال بعد ضعف جسمی برطرف شود قضای آن را بگیرد وچنانچه ضعف او تا رمضان سال بعد ادامه داشته باشد و در بین سال نتواند قضای آن را بگیرد، بايد كفّاره مُدّ طعام را بدهد يعنى براى هر روز معادل 750 گرم گندم، يا مانند آن، به فقير بدهد و قضاى اين روزهها بر او واجب نيست.(3)
پی نوشت ها:
1. آیت الله خامنه ای، اجوبه الإستفتائات، سؤال 731؛ آیت الله سیستانی، توضیح المسائل، مسأله1564؛ آیت الله وحید خراسانی، توضیح المسائل، مسأله 1591؛ آیت الله صافی گلپایگانی، توضیح المسائل، مسأله 1592.
2. سؤال تلفنی از دفتر آیات عظام، سیستانی، شبیری زنجانی، وحید خراسانی و صافی گلپایگانی.
3. آیت الله مکارم، توضیح المسائل، مسأله 1344و احکام بانوان، سؤال 419.
