گناه كبيره

پرسش گر گرامی اگر چه گناهی که شما مرتکب شده اید گناه بسیار بزرگی است و عواقب و عذاب های بسیاری دارد. ولی باید بگوییم که هیچ گناهی نیست که با توبه و استغفار و بازگشت به سوی خدا و ترک آن گناه قابل جبران نباشد و با توبه و ترک این گناه و رابطه می توانید گناه خود را پاک کنید.اظهار پشیمانی در پیشگاه الهی دستور خاصی ندارد. مهم عزم بر ترک گناه و ندامت و پشیمانی درونی است. اگر کسی به این حالت دست یافت، حقیقت توبه در او محقق شده است و مراتب دیگر توبه برای رسیدن به مراتب بالاتر کمالات است. قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.(1) چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(2) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
و در جایی دیگر خداوند در باره کسانی که فحشا انجام داده اند و توبه کرده اند می فرماید:وَ الَّذينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُون‏
أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلين‏(3)
و آنان كه اگر كار ناشايسته كنند و يا ظلمى به نفس خويش نمايند خدا را به ياد آرند و از گناه خود (به درگاه خدا) توبه كنند- و كيست جز خدا كه گناه خلق را بيامرزد؟- و آنها كه اصرار در كار زشت نكنند. چون به زشتى معصيت آگاهند.
آنهايند كه پاداش عملشان آمرزش پروردگار است و باغهايى كه زير درختان آنها نهرها جارى است، جاويدان در آن بهشت‏ها متنعّم هستند، چه نيكو است پاداش نيكوكاران‏ که با توجه با گفته های شما این توبه برای شما محقق شده است. چیزی که نشان می دهد توبه شما واقعی بوده یا نه این است که بعد از توبه و پشیمانی هرگونه رابطه را با فردی که با او مرتکب گناه شدید و یا هر نامحرم دیگری قطع کنید.
در ضمن حتی فکر خود کشی را هم نکنید. چرا که تنها گناه بزرگی که انسان بعد از آن فرصت توبه ندارد همین خودکش است و بعد از خود کشی انسان عذاب قاتل را در قیامت خواهد دید. چون خود کشی قتل نفیس محسوب می شود، در حالی که شکل شما با توبه قابل حل است، و مهم تر این که از این گناه و رسوایی حق ندارید با احدی حتی همسرتان صحبت کنید و نباید نزد هیچ کسی حتی همسرتان اعتراف به گناه کنید.امام صادق علیه السلام فرمود: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فَوَّضَ إِلَى الْمُؤْمِنِ كُلَّ شَيْ‏ءٍ إِلَّا إِذْلَالَ نَفْسِهِ؛(4).
خداوند همه چیز را به خود مومن واگذار کرده، مگر ذلیل کردن خود را، یعنی حق ندارید خود را خوار و ذلیل کنید. و حتما در مورد این گناه به هیچ کس حتی همسرتان چیزی نگویند و همین که رابطه تان را با نامحرم قطع می کنید و از این به بعد، عرض نیازتان فقط نزد همسرتان هست و توبه هم کرده اید، کافی است و از این به بعد با سازش بیشتر و فداکاری بیشتر برای همسر و انجام کار های نیک و شوهر داری خوب، و تربیت فرزندان، سعی کنید ،گذشته را جبران کنید.
پی نوشت ها :
1. سوره زمر(39)، آیه 53.
2. کلینی، اصول کافی، ‏ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏، كتاب فروشى علميه اسلاميه، ج 3، ص 109.
3. آل عمران (3)آیه135و136.
4. شيخ حر عاملى، وسائل الشيعة، مؤسسه آل البيت عليهم‏السلام قم، چاپ 1409، ج 16، ص 157.