ابوبکر

اي كاش در سوال خود به برخي از ادله و شواهد دال بر عصمت ابوبكر اشاره مي كرديد تا چنين ادله اي مورد بررسي قرار گيرد ، زیرا عصمت مطابق راي اهل تسنن لطفى است كه مكلّف را از فعل قبيح، به اختيار بازمى‏دارد (1) و عدم عصمت ابوبكر تقريباً مورد اتفاق همه اهل تسنن بوده و اگر دليلي بر خلاف اكثر وجود دارد بايد مورد ارزيابي قرار گيرد. اما در عين حال برخي از قرائن دال بر معصوم نبودن ابوبكر بررسي مي شود:
1-ابو بکر از همراهى با سپاه اسامه خوددارى کرد در حالى که پیامبر او را به شرکت در سپاه اسامه فرمان داده بود و اسامه غلام ابوبکر را فرمانده او ساخته بود. پیامبر پیوسته فرمان حرکت و خروج از مدینه را به لشکر اسامه مى‏فرمود و مى‏گفت"سپاه اسامه را با ساز و برگ روانه کنید، لعنت خدا بر کسى که از همراهى با سپاه سرباز زند."(2)
2- از ابو بکر نقل شده است كه به مردم مى‏گفت"مرا از خلافت بر کنار کنید که من بهترین شما نیستم."(3)
3- از دیگر سخنان ابو بکر در بیمارى منتهى به مرگ این بود"کاش خانه فاطمه را وامى‏نهادم و حرمت آن را نمى‏شکستم و کاش در سقیفه بنى ساعده با ابو عبیده یا عمر بیعت مى‏کردم و خود وزارت را بر عهده مى‏گرفتم"(4)
4- ابو بكر مى‏گفت"شيطانى بر من مسلط است كه فريبم مى‏دهد، اگر به راه درست رفتم ياريم دهيد و اگر كژروى كردم به راهم آوريد."(5) البته موارد فراوان ديگري نيز وجود دارد كه براي رعايت اختصار از ذكر آنها خودداري مي كنيم.
بنابراين در اينكه ابوبكر معصوم نبوده و داراي خطاهاي فراواني است، شكي وجود ندارد. مگر اينكه مراد از عصمت همان،عدالت باشد كه اهل تسنن براي صحابه از جمله ابوبكر نقل مي كنند حال توجه داشته باشيد كه در عدالت، گرچه در نوع موارد مانع از صدور خطا و گناه مى‏شود، ولى داعيه گناه را از بين نمى‏برد. بنا بر اين،هر لحظه، احتمال صدور گناه و خطا از شخص عادل وجود دارد و همچنين، با وجود عدالت، غالبا از شخص‏ عادل، گناه تحقق پيدا نمى‏كند؛ به اين معنى كه گاهى از او معصيت سر مى‏زند. ولى با وجود عصمت، گرچه قدرت بر گناه هست، ولى صدور معصيت، ممتنع است و اين امتناع، به خاطر عدم داعى به سوى گناه است(6)
در پايان آماده پاسخگويي به سوالات احتمالي شما در اين زمنيه مي باشيم .
پي نوشت ها:
1. جمعى از نويسندگان،‏امامت پژوهى،چ دانشگاه علوم اسلامى رضوى‏،بي تا، بي چا ص 153به نقل از ابن ابى الحديد، شرح نهج البلاغه، ج 7، ص 8.
2. علامه حلي،نهج الحق و كشف الصدق،ترجمه كهنسال،‏عليرضا، چ عاشوراء، بي تا، ص 273 به نقل از ،المل و النحل شهرستانى، ج 1، ص 23، السيره الحلبيه، ج 3، ص 207 .
3. همان، ص 274، به نقل از الامامه و السياسه، ج 1، ص 14، كنز العمال كتاب الخلافه، ج 3، ص 132، 135، 141، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 1، ص 58 .
4. همان به نقل از مروج الذهب، ج 2، ص 302، الامامه و السياسه، ج 1، ص 18 و 19، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 1، ص 130.
5. همان به نقل از الامامه و السياسه، ج 1، ص 6، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 2، ص 8، الصواعق المحرقه، ص 7، نور الابصار، ص 53.
6. جمعى از نويسندگان،‏ امامت پژوهى، چ دانشگاه علوم اسلامى رضوى‏، بي تا، بي چا، ص 154 .