زمان ازدواج

پرسشگر گرامی من لازم می دانم. ابتدا یک رهنمود کلی به شما پیرامون معیارهای یک ازدواج موفق ارائه کنم و سپس به سوالاتی که در نامه خود به آن اشاره کرده اید بپردازم، زیرا رعایت این معیارها می تواند تا حدود زیادی از آسیب های ازدواج کاسته و آن را با موفقیت قرین سازد و صد البته که موفق بودن یک ازدواج آرزوی هر زوج و خانواده های آنها می باشد، و به نظر من ازدواج کردن آسان است. اما حفظ پیوند زناشویی از تاراج مشکلات، نیاز به هوشمندی و تدابیر خاصی دارد که یکی از آن تدابیر رعایت ملاکهای قبل از ازدواج می باشد.
درباره معیارهای یک ازدواج موفق باید به ادبیات تحقیق در این باره مراجعه کرد و معیارهای خود ساخته که برخاسته ازدیدگاههای غیر واقعی و احیانا احساسی است، و در ادامة زندگی مشترک همچون حبابی محو خواهد شد، نمی‌تواند کارایی چندانی در این مورد داشته باشد. واقعیت اینست که هیچ کدام از ما نمی‌توانیم از همان آغاز زندگی زناشویی تمام پیچ و خم های آن را در سالهای آتی پیش بینی کنیم و آنچه این پیش بینی را دشوارتر می سازد این است که در جامعة کنونی ما متاسفانه غالب افراد بیش از آنکه تشابه فرهنگی، اقتصادی و فکری را برای انتخاب زوج در نظر بگیرند، در پیروی از احساسات و عواطف خود و معیارهای غیر ضروری و خود ساخته که مبتنی بر باورهای غلط است، به دنبال ازدواج می روند. روال تعیین اینکه دو زوج برای ازدواج مناسب هم هستند و یا نه، بدین گونه است که طرفین بعد آشنایی های اولیه که زیر نظر خانواده ها و در طی چند جلسه انجام می گیرد به یک مشاوری که متخصص در امر مشاورة قبل از ازدواج است مراجعه می نمایند و ایشان با تسلط بر آیتمهایی تعیین کننده ای چون تاریخچة خانوادگی طرفین و خاطرات دوران کودکی آنها و گرفتن تست های کتل و گلاسر و Ass و یاسایر تستهایی که بومی شده برای ایران هستند و نیز همخوانی و همسانی نگرشهای طرفین در مسائل مختلف اجتماعی و باورهای دینی وسیاسی و غیره که در طی چندین جلسه انجام می‌گیرد نظر خود را راجع به ازدواج آندو اعلام می کند. بدین صورت که 1- در حدوده پانزده درصد از موارد می‌گوید این پسر و دختر علیرغم علاقه ظاهری که به هم دارند در صورت ازدواج با همدیگر؛ دچار مشکل خواهند شد و بعد از اُفت علایق احساسی و عاطفی به هم؛ وارد فاز درگیری های لفظی و احیانا فیزیکی خواهند شد. 2- ودر حدود پانزده و بیست درصد از موارد می گوید ایندو با توجه به آیتم های مختلف شخصیتی و خانوادگی و فرهنگی و اجتماعی کاملا به درد ازدواج با هم می‌خورند و بعد از ازدواج با مشکل جدی ای برنخواهند خورد. 3- و در حدود شصت هفتاد درصد از موارد می‌گوید این دو می توانند با هم ازدواج کنند به شرطی که فلان توصیه ها را بطور جدی در زندگی مد نظر داشته و فلان امور را رعایت کنند، مثلا به پسر می گوید شما می توانید با این خانم ازدواج کنید اما ایشان بسیار عاطفی و احساسی هستند و لذا اگر فردا از جنبه عاطفی محرومیتی را به وی تحمیل نمایید ممکن است برسر سفره کس دیگری که از جهت عاطفی او را سیراب می‌کند بنشیند! و یا مثلا به دختر می گوید دختر خانم ازدواج شما با این آقا پسر بلامانع است. اما باید بدانید که او وابستگی زیادی به مادرش دارد. لذا باید در این جهت با او مدارا نمایید.
لازم به ذکر است مشاورة قبل از ازدواج علی رغم در نظر گرفتن پارامترهای ضروری که تحقیقات بسیاری در سطح جهان بر روی آنها انجام گرفته فقط در حدود 75% می تواند به پیش بینی موفقیت یک ازدواج حکم نماید. و 25% بقیه مربوط به رعایت مسائلی است که بعد از ازدواج می تواند در غنی سازی زندگی مشترک نقش جدی داشته باشد.
پس پیشنهاد ما به شما اینست که از قوای عقلی و نه احساسی و نیز مشاورة قبل از ازدواج برای انتخاب شریک زندگی آینده خود سود جویید یعنی در مرحلة اول آگاهی بیشتری در مورد خود تان بدست آورید بدین معنی که با تدبر در خود دریابید حقیقتا چگونه فردی هستید؟ اهداف، ارزشها و علایق اساسی و اصلی شما در زندگی چیست؟ و انتظارات اصلی و اساسی شما از زندگی مشترک چیست؟ و در مرحلة بعد به همراه شخصی که قصد ازدواج با او را دارید نزد یک مشاور با تجربه ی ازدواج بروید تا وی با راهکارهای پیش گفته، نظر خود را در مورد انتخاب شما اعلام کند و احیانا مشکلات فراروی را با توجه به آیتمهای شخصیتی شما و فرد انتخابی؛ به شما تذکر دهد. و وقتی این مراحل را پشت سرگذاشتید می توانید با طیب خاطر و توکل بر خدای مهربان و با جرات مندی اقدام به ازدواج با کیس انتخابی نمایید. البته قضیه به همین جا ختم نمی شود و انشاء الله بعد از ازدواج راههای غنی سازی زندگی زناشویی و دستوراتی که اسلام در این زمینه برای بهتر زیستن ارائه نموده به عرض شما خواهد رسید.
و اما پاسخ به سوالاتی که در نامه ی خود به آنها اشاره کرده اید:
شما فرموده اید که:« .2 سال دیگه باید درس بخونم و بعدشم باید برم سربازی. نظر مادرم اینه که حالا می تونی ازدواج کنی و از نظر مالی و مسکن هم من ازت پشتیبانی می کنم » در این رابطه لازم است بدانيد که طبق نظر کارشناسان رسش به بلوغهاي چندگانه براي ازدواج ضرورت دارد.اين بلوغ ها از اين قرارند:1-بلوغ جسمي(تغييرات فيزيكي و شيميايي بدن) 2- بلوغ جنسي(رشد اندامهاي جنسي براي توليد مثل) 3- بلوغ عاطفي(تمايل به دوست داشتن سالم ديگران نه بر اساس منفعت طلبي شخصي) 4- بلوغ يا استقلال از والدين(چنين فردي بدون حمايت همه جانبه از طرف والدين و بدون نياز هميشگي به نظر خواهي از جانب آنان به زندگي خود ادامه مي دهد. به عبارتي او چسبيده به والدين يا وابسته به آنها نيست و خودش مي تواند براي زندگيش تصميم بگيرد) 5-بلوغ اقتصادي(كسب درآمد و تأمين احتياجات زندگي روزمره بدون وابستگي مالي به ديگران يا والدين) 6- بلوغ اجتماعي(آخرين مرحله بلوغ كه فرد در اين سن كه حدود 23 سالگي است براي زندگي اجتماعي آماده شده و نحوه ارتباط صحيح بدون تحت فشار قرار گرفتن غرايز را يادگرفته است). البته با توجه به توضیحاتی که شما در نامه ی خود داده اید این گونه احساس می شود که تا حدی به این بلوغ ها رسیده اید، و مسئله ادامه تحصیل و سربازی نیز نمی تواند به عنوان مانعی برای ازدواج مطرح شود زیرا موارد بسیاری دیده شده که شخص بخاطر داشتن نامزد و به شوق دیدار او این دوران را با شیرینی خاصی می گذراند و مکالمات و مکاتبات او از آب و رنگ ویژه ای برخوردار است.
در مورد مسئله ی مالی نیز باید عرض نمایم، بنابر اینکه شما شناخت کاملی از مادر خود دارید، اگر می دانید که کمک مالی و حمایت او از شما منجر به دخالت او در زندگی شما خواهد شد روی کمک ایشان حساب نکنید، زیرا درصد بالایی از طلاقهایی که در دادگاههای خانواده در ایران اتفاق می افتد بخاطر دخالت خانواده های اصلی در زندگی زوجین است. اما اگر کمک مالی ایشان منجر به این دخالتها نخواهد شد می توانید به یاری ایشان و نه با تکیه بر ایشان ازدواج نمایید. توضیح اینکه طبق رویکرد سیستمی خانواده، هر خانواده یک سیستم است و سیستم برای بقای خود نیاز مند رعایت قوانین خاصی است که یکی از آنها عدم اجازه دخالت به افراد خارج از سیستم در داخل سیستم است. به عبارت دیگر دختر و پسر بعد از ازدواج از سیستم های قبلی خود جدا می شوند و سیستم جدیدی را بنیان می نهند که اگر این سیستم جدید الاحداث قوانین مربوط به بقاء سیستم را رعایت نکند دیر و یا زود مضمحل خواهد شد.
مسئله ی دیگری که باید عرض نمایم اینست که ازدواج بخودی خود امری مستحب است اما اگر شخص احساس نماید که بخاطر ازدواج نکردن ممکن است مرتکب گناه شود، ازدواج در صورت تمکن بر او واجب می شود.