باسلام وادب واحترام:
کارمند یکی ازسازمانهای مقدس دینی هستم متاسفانه به زعم من سوء مدیریت باعث شده تهمت افترا،غیبت ،حسد وبخل نسبت به سایر کارکنان درداخل این سازمان بسیار شایعه باشد بطوریکه فردی به ناحق ودرعین ناشایستگی وبواسطه ارتباط بامدیر سازمان سمتی راکسب می کند یاعملی راانجام میدهد بواسطه همان نزدیکی به منشاء قدرت زمینه مباحث فوق فوران کرده وموجب معصیت می شویم لذا استدعا دارد مرز بین معصیت وگناه در محیط کار اداری رابابیان واقعیتهای فابل طرح جهت افکار اداری تبیین فرمائید.چرا که نمی دانیم این مباحث گفت وشنود بدلیل عملکرد اداری درست یا؟؟؟
با سلام و شادباش فرا رسيدن سال نو و تشکر از ارتباط¬تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
بین معصیت و گناه مرزی وجود ندارد. معصیت از ریشه عصیان به معنای نا فرمانی و سرکشی است که در فارسی از آن به گناه تعبیر می شود.(1) جهت آگاهی بیشتر به کتاب « گناه شناسی» تألیف آقای محسن قرائتی، ناشر انتشارات پیام آزادی ، و کتاب «کیفر گناه و آثار و عواقب خطرناک آن »تألیف سید هاشم رسولی محلاتی، ناشر دفتر نشر فرهنگ اسلامی رجوع شود. راه نجات انسان عاقل و متدین در این موارد سکوت و کنار کشیدن خود از گفتن و شنيدن يا شركت كردن در جلسات غیبت، تهمت، حسادت، بخل ورزي و گوش نکردن به حرف های این و آن در اداره است. زيرا اين كارها جز اتلاف وقت، تيرگي قلب، تشديد كدورت ها و دشمني ها و ايجاد روزنه براي سعايت و دشمني و چاپلوسي برخي افراد ثمري ندارد. مگر آن كه افراد از جهت اداري در جايگاهي قرار داشته باشند كه بتوانند با تبادل نظر و بيان ضعف ها، نا تواني ها و نقص هاي مسؤلان، در مسير اصلاح كار آنان يا عزل مسؤلان فاقد لياقت بر آيند. تنها در اين صورت كه مقام مشورت و تصميم گيري و برنامه ريزي است، اشكالي ندارد. موفق باشید.
پی نوشت ها :
1. لغت نامه دهخدا واژه ذنب
