بين کرامت معصوم و غير معصوم چه فرق است؟

در ابتدا باید اشاره شود که قدرت‌های روحی انسان به حدی بالاست که در صورت تقویت و تمرکز روی آن می‌توان کارهای عجیبی را از آن دید. اکثر اعمال مرتاضان ناشی ا ز تقویت روح و نفس و بهره‌برداری از نیروهای نهفته در آن است.
با تقویت روح به نوعی سیطره آن بر جسم پدید می آید که قابلیت های جسمی فرد را بیش از مقدار متعارف آن بالا می برد .توان انجام برخی کارها را به فرد می دهد که جسم افراد معمولی تحمل آن را ندارد؛ ولی باید دانست که این موارد با استفاده از راهکارهای عرفان اسلامی و مانند آن سنخیتی ندارد زیرا اعمال بسیاری از مرتاضان نفس کشی است در حالی که در عرفان اسلامی نوعی تهذیب نفس مطرح است و تمایلات نفسانی کنترل می شود، نه سرکوب .
در عرفان اسلامی کارهای که بر خلاف عقل و عرف باشد‌، صورت نمی گیرد. هم چنین در عرفان اصیل اسلامی کار خلاف شرع و دین و به عنوان نمایش و نشان دادن به مردم مورد استفاده قرار نمی گیرد. چه این که باید توجه داشت که
«کرامت» به اموری اطلاق می شود که از اولیای دین مانند بزرگان اهل علم و معرفت و ناشی از عنایات الهی سر می زند. و به هر عمل خارق العاده ای کرامت گفته نمی شود؛ کرامت مثل اعجاز عبارت است از یک امر خارق العاده که برای اثبات امری الهی به کار می رود. ولی فرقش با اعجاز در این است که انسان دارای معجزه ادعای نبوت دارد. بنابراین مختص پیامبران است. ولی شخص صاحب کرامت ادعای نبوت ندارد. مثل کراماتی که از امامان شیعه و یا از اولیای الهی سر می زند .(1)
کارهایی که پیامبران و امامان و اولياي الهي انجام می دهند. تفاوت هایی اساسی با عمل مرتاضان دارد که برخی از آنها چنین است:
1. ریاضت های روحی پیامبران و اولیای الهی ـ علیهم السلام ـ جز از طریق عبادت های شرعی صورت نمی گیرد، در حالی که مرتاضان و کاهنان و... از هر گونه ریاضت روحی که در تقویت روح و چیره شدن آن بر عالم ماده مؤثر باشد، استفاده می کنند.
2. عامل غیبی مؤثر در تحقق معجزات و كرامتها توسط پیامبران و اولیای الهی، عنایت و مشیت ویژه خداوند است، ولی عامل نامریی که مرتاضان را کمک می دهد، شیاطین یا جن يا برخي قدرت هاي طبيعي روحي می باشند.
3. کارهای مرتاضان چون از نوع و گونه کارهای بشری است ، افراد دیگر نیز می توانند با پیمودن همان راه ها و همان آموزش ها و ریاضت ها، به قابلیت های مرتاضان دست یابند ، اما اعجاز پیامبران و كرامت امامان قابل تعلیم و یاد گیری نیست و قابل معارضه و مثل آوردن نیست.
4. پیامبران و اولیای خداوند، از کارهای خارق العاده، جز در مسیر رضای خدا و مصالح بندگان خدا استفاده نمی کنند، و هرگز آن را برای مقاصد فردی و نفسانی به کار نمی برند، در حالی که دیگران ممکن است مصالح و منافع خود را نیز مدنظر داشته باشند ، و به انگیزه کسب مال یا مقام یا انتقام جویی های شخصی، از کارهای خارق العاده استفاده می کنند.
5. معجزه های پیامبران و كرامات اولیای الهی، ‌غیرقابل معارضه و شکست ناپذیر است، زیرا متکی به اراده و عنایت ویژه الهی است که مقهور چیزی نیست؛ ولی کارهای خارق العاده مرتاضان، قابل معارضه و شکست پذیر است و اولاً: مغلوب معجزه های پیامبران می باشد و ثانیاً: برخی از آن ها بر برخی دیگر غلبه می کنند.
6 . از آن جا که پشتوانه معجزه های پیامبران، مشیت و عنایت ویژه الهی است، معجزه های آن ها، منحصر به نوع یا صنف خاصی از کارها نمی باشد، بلکه به حکم مقتضیات احوال و شرایط مختلف،‌ کارهای خارق العاده گوناگونی را انجام می دهند، در حالی که مرتاضان یا تنها از عهده انجام کارهای خارق العاده معینی برمی آیند.(2)
پي نوشت ها:
1. مصباح يزدي، محمدتقي، آموزش عقايد، چاپ و نشر بين الملل، تهران، 1381،ص221و222.
2. سید مصطفی دشتی، معارف و معاریف نشر دانش قم 1378 ش ، ج 6، ص521