ثواب کسی که به عشق خدایا بگرید چیست؟؟؟

برادر گرامی! از این که در ایام جوانی در اندیشه ساختن روح و جان خویش برآمده اید تا به وادی نور و پاکی قدم نهید، خرسندیم و به شما تبریک می گوییم.
گريه براي خدا، چه از روي عشق به خدا باشد و چه از روي خوف، ارزش و فضيلت دارد و آثار فراوان بر آن مترتب است.
کسی که از ترس خدا چشمانش گریان شود به هر قطره از اشکهایش ثوابی هم وزن کوه احد در میزان اعمالش قرار داده می شود و به هر قطره از اشکهایش چشمه ای در بهشت به او داده می شود که در کنارش قصرها شهرهایی هست که هیچ چشمی ندیده است.
اما در مورد رابطۀ گریه از روی عشق برای خدا و حق الناس، باید عرض کنیم که: اگر گریه ای که می کنیم به خاطر گناهانی است که در درگاه الهی مرتکب شده ایم و حق الله است، خدای متعال از حق خود می گذرد و این گریه قطعا همان توبه است(به شرط عدم تکرار گناه) و در ما موثر است. اما بعضی از گناهان، ناشی از عدم رعایت حق الناس است. در این مورد، باید رضایت مردمی را که مال یا حق آنان را ضایع کرده، جلب کند. از آن ها حلالیت بطلبد یا اگر بدهکاری دارد، به صاحبش بپردازد. چنانچه کاری را که موجب قصاص است، مرتکب شده، خود را تسلیم کند تا صاحب حق، قصاص یا عفو کند. اگر با زبان یا عمل، روح کسانی را آزرده‌ و آبرو و حیثیت آنان را برده‌، در صورت امکان از آن ها رضایت بگیرد. اما اگر ممکن نیست، برای آنان دعا کند.
اگر برخی افراد را نمی‌شناسد یا مرده‌اند یا دسترسی به آنان ندارد، در امور مالی، مال را به فرزندان یا وارثان آنان بپردازد. اگر دسترسی به آنان هم ممکن نباشد، با اجازه مجتهد، از طرف آنان صدقه بدهد. در غیر امور مالی نیز باید در حق آنان دعا و استغفار کند و صدقه و خیراتی هدیه نماید.
بنابراین، بعد از توبه براي طلب بخشش و مغفرت باید در فکر جبران گذشته ها باشد. در این صورت است که خداوند توبه او را می پذیرد و او را مورد عفو و بخشش قرار می دهد؛ چنان که خود فرموده است: «وَ هُوَ الَّذِی یقْبَلُ التَّوْبةَ عَنْ عِبادِهِ وَ یعْفُوا عَنِ السَّیئاتِ»؛ (1) «او است که توبه را از بندگانش پذیرا می‏شود و گناهان را می‏بخشد».
البته همین که وقتی پی به اشتباهتان می برید و از خدا طلب مغفرت می کنید، نشان از صفای باطن شما دارد، زیرا تا کسی "پشیمان" نشود، تصمیم بر "ترک گناه" نمی گیرد و تا حالت "ندامت" برای گناهکار حاصل نشود، تصمیم جدی برای اصلاح خویش و جبران گذشته نخواهد داشت. پس ندامت شما، یک عنصر اساسی در تحقق توبه است، پوزش خواهی و استغفار، مرحله ای از آن است وجبران گذشته، مرحله ای دیگر. (2)
پی نوشت ها:
1. شوری (42) آیه 25.
2. جوادمحدثی، توبه، بازگشت به فطرت، (درسهایی ازنهج البلاغه2)، ص16، ناشر: بنیاد پژوهش های اسلامی آستان قدس رضوی مشهد، چاپ نهم1387.