در رساله های مراجع تقلید در قسمت نجسات و بخش کافران آمده است کسی که یکی از ضروریات دین اسلام مثل روزه را با علم به اینکه ضرورت ین است انکار نماید نجس میباشد. حالا سوال من این است چرا کسی که اصول دینش محکم است و ولایت امیرالمومنین را قبول دارد اما یکی از ضروریات را آگاهانه و با علم قبول ندارد میشود نجس و کافر !!!؟ اما کسی که فروع دینش مشکل دارد مثلا خداوند متعال را عادل نداند یا امامت را قبول نکند میشود طیب و مسلمان؟ اگر این چنین شخصی به حقیقت امامت پی برده باشد و باز از لجاجت انکار کند باز هم طیب و مسلمان است؟
با سلام و سپاس از ارتباطتان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی و مذهبی
منظور از انکار ضروریات با علم و آگاهی، که موجب کفر می شود در صورتی است که برگشت به انکار رسالت پیامبر اسلام کند و کسی که پیامبر اسلام را قبول نکند کافر و نجس است. اما اگر کسی بگوید من پیامبر را قبول دارم و قران را قبول دارم. ولی نمی دانم نماز یا روزه را خداوند برای همه واجب کرده یانه موجب کفر و نجاست نمی شود.
بنابر این کسی که می داند که نماز و روزه را خداوند واجب نموده و پیامبر بیان نموده است، با این علم و اگاهی منکر شود و بگوید نماز وجود ندارد، معنایش آن است که پیامبر را منکر می شود. اما اگر به انکار پیامبر اسلام برنگردد. همان طوری که توضیح داده شد موجب کفر نمی باشد.(1)
کسانی که ولایت را قبول ندارند. اما خداوند و پیامبر و معاد را قبول دارند مسلمان هستند و چون انکار خدا و پیامبر و معاد را نمی کنند پاک و محکوم به طهارت هستند.
پی نوشت:
1. آیت الله وحید خراسانی، منهاج الصالحين، ج 2، ص120، مسألة 407).
