توبه کردن واقعی

برادر عزیز! انجام گناه، انسان را از خدای متعال، دور می سازد و بدترین فضایی که انسان می تواند در آن قرار بگیرد، دور بودن از خدای متعال است؛ زیرا این خدای مهربان، تمام دنیا را به طفیلی انسان خلق کرد و تمام مخلوقاتش را در مقابل انسان خاضع قرار داده است.
از احکام اسلام در مورد رابطه نامشروع معلوم می‌شود که این عمل زشت از نظر اسلام بسیار منفور است و موجب بی‌آبرویی در دنیا و آخرت می‌گردد. بنابر این اگر کسی مرتکب چنین گناهی شود، لازم است فوراً توبه نماید و به سوی خدا برگردد و با گریه و زاری از خدای مهربان، بخشایش خود را بخواهد، تا خداوند وی را مورد مغفرت و بخشش قرار دهد. همچنین خورد مسکرات باعث ازالۀ عقل می شود؛ و در اسلام هر چیزی که موجب شود تا عقل انسان از بین رود( ولو به لحظاتی) مذموم و مطرود است. با استفادۀ درست از عقل، شکرگذار این نعمت باشیم.
قرآن کریم در مورد زنا می فرماید: "ولا تقربوا الزّنا انّه کان فاحشة و ساء سبیلاً؛ نزدیک زنا نشوید که کار بسیار زشت و بد راهی است". (1) اگر چه زنا گناه بزرگی بوده، ولی راه چاره آن توبه است آن هم توبه واقعی، اگر توبه واقعی کند پاک و بخشیده می شود.
قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.(2) چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است». و جایز نیست شما از این گناه برای أحدی حتی نزدیک ترین أفراد صحبت کند. چون انسان فقط باید در برابر خدا اعتراف به گناهان کند و حق ندارد آبروی خود را در مقابل أحدی ببرد. توصیه می کنیم بعد از توبه، سعی کنید بیشتر از قبل اعمال خدا پسندانه انجام دهید و هر وقت یاد این گناه بزرگ افتادید دوباره توبه کنید.
مطالبی را در قالب نکات، خدمتتان عرض می کنیم:
1)در این زمینه برای أحدی( حتی نزدیکان و معتمدین) صحبتی نکنید. چون انسان فقط باید در برابر خدا اعتراف به گناهان کند و حق ندارد آبروی خود را در مقابل أحدی ببرد. پیامبر اکرم (ص) می فرماید: « الْمُذِيعُ بِالسَّيِّئَةِ مَخْذُولٌ؛ (4) اظهار و افشا کننده گناه رسوا خواهد شد». ولی اگر توبه پیش از ظاهر شدن آثار وضعی باشد خداوند آن آثار را به ستاریت خویش می پوشاند. توصیه می کنیم بعد از توبه، سعی کنید از مقدمات این گناه فاصله گرفته و از هر گونه ارتباطی که مقدمه گناه است فاصله بگیرید.
2) از این به بعد، با آن زنان به هیچ وجه و تحت هیچ بهانه و عنوانی در ارتباط و تماس نباشید. سعی کنید خود را ازفضاهای غیر انسانی دور کنید و مواظب نگاه های تند و هوس آلود باشید و خود را از این فضاها دور کنید.
3) شما که از روی عناد و لجاجت، عصیان با پروردگار هستی نکرده‌اید، یا بر آن موضع نیستید، بلکه گناه شما از روی جهل و سهو و پیروی هوای نفس و غلبه نفس اماره و مقتضیات جوانی بوده و سپس توبه حقیقی کرده‌اید، چرا مأیوس شوید؟ یأس از رحمت الهی، خود از گناهان کبیره و در ردیف کفر قرار دارد. توبه کننده، محبوب خدا است؛ چنان که قرآن کریم فرموده: «ان الله یحب التّوابین»؛ (5) «خداوند توبه کنندگان را دوست دارد».
4) سعي كنيد از اضطراب و نگراني و احساس بیش از حد و افراطی از گناه پرهيز نماييد، كه علل برخي ناهنجاري هاي رفتاري و اخلاقي همین افراط و تفریط ها، است. ترس قبل از گناه مهم است نه بعد از گناه! نه اين كه انسان، راه بازگشت و توبه را به روی خود بسته ببيند. از اين رو با نشاط و اميد، راه درست تعیین شده از طرف خدا را طی نموده و از اشتباهات و گناهان خود توبه کنید.
3) بهترین کاری که از دست شما برمی آید و ان شاء الله جواب می دهد، دعا و یاری خواستن از پروردگار است. او نسبت به بندگانش از هر کسی مهربان تر است و راه توبه را به همگان باز گذاشته است:" ِ إِنَ‏ اللَّهَ‏ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ‏ جَميعا."(6)
برای راهنمایی بیش تر می‌توانید با با سرویس تلفنی مرکز با شماره 09640 تماس حاصل نمایید.
نکتۀ پایانی: منظور از سوال شما "تبعیض در توبه" است. انسان وقتی به زشتی گناه پی برد و متوجه شد که محبوبش از چه ناراحت می شود، به هیچ وجه به خودش اجازه نمی دهد که بخشی از ناراحتی محبوب و معشوقش در وجودش باقی بماند. حال که تصمیم به توبۀ واقعی کرده اید، بهتر این است که به یکباره، تمام گناهان (حتی نوشیدن مسکرات) را ترک کنید. البته شاید در نگاه اول این نکته سنگین به نظر آید، ولی برای اینکه بتوانید به راحتی از این فضا به یکباره دور بمانید، خوب است مسایل مشروع دیگری را به زندگی روزمرۀ خود بیفزایید تا خلأ مشکلات گذشته را حس نکنید. برای دور شدن فکرتان از این فضا خوب است به ورزش یا کار مناسب دیگری (منظور ایجاد مشغولیت است) روی آورید. اگر ازدواج نکرده اید، توصیۀ ما این است که به این مسأله هم به صورت جدی فکر کنید.
پی نوشت‏ها:
1. اسراء (17) آیه 32.
2.سوره زمر(39)، آیه 53.
3. طبرسی، حسن بن فضل، مکارم الاخلاق، ص313، شریف رضی،چاپ چهارم، قم 1370ش.
4. اصول کافی، ج 2، باب ستر الذنوب، ص 428.
5. بقره (2) آیه 222.
6. العلامه المجلسي، بحار الانوار،ج71،ص17،باب1، الناشر: مؤسسه الوفاء، بيروت، لبنان، سنه النشر/1404 ه.ق .