با سلام چطور میتوانم نمازم را با توجه بخوانم؟ هر موقع سعی میکنم حواسم تنها به نمازم باشد باز هم حواسم پرت میشود و برای مثال به کار هایی که آنروز کرده ام فکر میکنم
دغدغه شما براي خواندن نماز با حضور قلب حاکي از اين است که ان شاالله، در مسير هدايت هستيد و خدا به شما لطف کرده است و از اين جهت، بسيار خرسنديم.
بزرگان براي به دست آوردن حضور قلب در نماز، عواملي را ذکر کرده اند که دقت در مفاهيم نماز و رعايت مستحبات و مهيا شدن براي نماز از نظر ظاهري، از جمله آن ها هستند. در ذیل به توضیح برخی عوامل می پردازیم.
1. شناخت و آگاهي:
هر مقدار معرفت و شناخت انسان به حق تعالي و صفات و اسماي حُسنايش بيش تر باشد، عشق و محبتش نسبت به خدا و شوق خلوت نمودن و سخن گفتنش با خدا نيز بيش تر خواهد بود. شناخت و معرفت پروردگار سبب مي شود که انسان خداوند را ناظر و حاضر ببيند و در برابرش خاضع و خاشع باشد. اگر کسى به عظمت و بزرگى خدا پي ببرد، طبعاًخضوع و خشوع بيش ترى در پرستش و عبادت خواهد داشت.
امير مؤمنان (ع) در وصف عارفان و خداپرستان واقعى فرمود: «عظم الخالق فى أنفسهم فصغر ما دونه فى أعينهم؛ (1) آنان خدا را به عظمت و بزرگي شناخته اند. بنابراين، هر چه غير او است، در نظرشان کوچک جلوه ميکند».
2. جلوگيرى از هرزگى قوه خيال:
يکى از بزرگ ترين عوامل حواس پرتى در نماز، هرزگى و پراکندگى قوه خيال است. اگر قبل از نماز چند دقيقه اى به وسيله ذکر خدا و مناجات و خواندن نمازهاى مستحبى و تلاوت قرآن، خود را آماده نماز کنيم، ذهن از حواس پرتى و پراکندگى و از توجه به کثرت، به سوى وحدت متوجه مى شود. در نتيجه، در نماز فکر انسان به اين طرف و آن طرف متوجه نمي شود. کسى که قبل از نماز با ديگرى بگو مگو و بحث داشته يا خوشحال يا ناراحت شده، اگر فوراً وارد نماز شود، نمازش تحت تأثير آن افکار خواهد بود و حضور قلب نخواهد داشت.
3. ترک گناه:
کسى که به خيانت به مردم، دروغ ، تهمت، غيبت و غيره فکر مى کند، براى او قلبى نمانده است تا در آن خدا جلوه کند. هر چه هست، غير خدا است.
دل ز دل بردار اگر بايست دلبر داشتن دلبر و دل داشتن نَبْوَد طريق عاشقان
گناه، لذت مناجات را از انسان مى گيرد و با گرفتن لذت شيرينى عبادت، حضور قلب هم خواهد رفت.
4. رفع موانع:
پرخوري، جلوگيري از ادرار، کسالت و خستگي، سر و صدا و نگاه به اطراف، مانع حضور قلب در نماز مي شود. رفع اين موانع، در حضور قلب مؤثر است.
موانع تا نگردانى ز خود دور درون خانه دل نايدت نور
5. فراغت قلب:
يکي از مهم ترين اسباب حضور قلب، فراغت قلب است.
تا برنخيزي از سر دنيا و هر چه هست با يار خويشتن نتواني دمي نشست
حضرت امام خمينى در مورد راه هاى تحصيل حضور قلب مى گويد:
«آنچه باعث حضور قلب شود، دو امر است:
يکى فراغت وقت و قلب، و ديگر فهميدن اهميت عبادت. مقصود از فراغت وقت آن است که انسان در هر شبانه روزى براى عبادت خود وقتى را معيّن کند که در آن وقت خويش را موظف بداند فقط به عبادت بپردازد. اشتغال ديگرى را براى خود در آن وقت قرار ندهد. انسان اگر بفهمد که عبادت يکى از امور مهمى است که از کارهاى ديگر اهميتش بيش تر، بلکه طرف نسبت با آن ها نيست [= قابل مقايسه نيست]، البته اوقات آن را حفظ مى کند و براى آن وقتى موظف مى کند. از فراغت وقت مهم تر، فراغت قلب است و آن چنان است که انسان در وقت اشتغال به عبادت، خود را از اشتغالات و هموم دنيايى فارغ کند و توجه قلب را از امور متفرقه و خواطر متشتّته [=پراکنده] منصرف نمايد و دل را يکسره خالى و خالص براى توجه به عبادت و مناجات با حق تعالى نمايد و تا فراغت قلب از اين امور حاصل نشود، تفرغ براى او و عبادت او حاصل نشود». (2)
6. انتخاب مکان مخصوص و اختصاص وقت مناسب براي نماز، دوري از غذاهاي حرام و اموالي که از طريق غير مشروع به دست مي آيد، در حضور قلب و ايجاد آمادگي دروني براي نماز و سخن گفتن با خدا، بسيار مؤثر است.
نکته پاياني:
نماز را براي انجام وظیفه و اداي شکر نعمت هاي خدا و ارتباط و اتصال وجودي با او بخوانيد و خود را در حضور او بدانيد و از عطر وجود او بهره مند شويد؛ همانند پروانه اي باشید که از طراوت گلي که بر آن نشسته، بهره مند مي گردد و مانند رودخانه اي باشيد که از اتصال به دريا، شکوه و عظمت مي يابد. برای توضیحات بیشتر با شماره(09640)تماس بگیرید.
التماس دعا.
موفق باشيد.
پي نوشت ها:
1. الإمام علي بن أبي طالب عليه السلام، نهج البلاغة، ص 303، خطبه 193، دار الهجرة، قم.
2. امام خميني، چهل حديث، ص 434، مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني، چاپ دوازدهم.
