مهدوی

در باره مدعيان هدايت گري هنگام ظهور مي توان به سفياني اشاره نمود. زيرا وي قبل از خروج با اظهار زهد و بی­اعتنایی به دنیا و پوشیدن لباسهای کهنه و مندرس و نان و نمک خوردن و بذل اموال فراوان دلهای افراد جاهل و اراذل و اوباش و همچنین گروهی از علمای ساده لوح را نیز به خود جذب کرده بدینوسیله طرفدارانی پیدا می کند.(1)
نيز در زمان ظهور نداهايي گوناگوني از آسمان برخاسته مي شود و امور را بر مردم مشتبه مي سازد.
(ابوحمزه ثمالي) از امام صادق (ع) پرسيد که
(فکيف يکون النداء؟)
يعني: آن نداي آسماني چگونه خواهد بود؟
که آن حضرت فرمود:
(ينادي مناد ......: (ألا! ان الحق في علي وشيعته).
ثم ينادي ابليس -في آخر النهار-: (ألا! ان الحق في السفياني وشيعته). ......).(2)
يعني: ندا کننده اي، در آغاز روز از آسمان ندايي سر مي دهد که هر جامعه و ملتي به زبان وفرهنگ خويش آن را مي شنود.
ندا اين است: (جهانيان! بهوش باشيد که حق با علي ودر راه ورسم علي (ع) وشيعيان حقيقي آن گرامي است).
آنگاه ابليس عصر همان روز ندا مي دهد که: (مردم! بهوش باشيد که حق در راه ورسم سفياني وپيروان اوست).
واينجاست که باطل گرايان به آفت شک وترديد گرفتار مي گردند.
لازم به تذكر است اصل خروج سفیانی، صرف نظر از ویژگی‌ها و قضایای جزئی، امری مسلّم است، ولی اینکه سفیانی کیست؟ چه ویژگی‌هایی دارد؟ چگونه شورش می‌کند؟ چندان روشن نیست. در روایتی از امام سجاد(ع) آمده که «در برابر هر قیام کننده و مصلحی، یک سفیانی وجود دارد».(3)
پي نوشت ها :
1. سيد محمد كاظم قزويني، امام مهدي از ولادت تا ظهور، ترجمه علي كرمي و سيد محمدحسيني، ناشر الهادي، سال نشر زمستان 84، ص533.
2. علامة المجلسي، بحار الأنوار، بيروت - لبنان،ناشر دار إحياء التراث العربي سال چاپ: 1403 - 1983 م ، ج 52، ص، 288، اکمال الدين، ج 2، ص 652.
3. بحارالانوار، ج 2، ص 182.