علیم بودن خدا

به چند نكته توجه فرمائيد:
1. در مورد دانستني هاي جهان، اگر مراد شما از جهان هستي در اين جمله مجموعه اي از تمام موجودات عالم خلقت مي باشد يعني خداوند را جداي از آن و ناظر بر آن فرض كنيد، كه ديگر به جهت امكاني بودن و مخلوق بودن محدود و منتاهي خواهد بود و لذا نامتناهي بودن دانستنيهاي آن معني ندارد؛ اما اگر منظور شما از عالم هستي مجموعه اي از كل موجودات اعم از وجود خداوند و ساير مخلوقات عالم هستي باشد، حق با شماست كه چنين مجموعه اي با توجه به نامحدود بودن وجود خداوند، نامحدود و نامتناهي بوده و طبيعتا دانش مربوط به آن نيز نامتناهي مي باشد، اما دراين صورت نيز علم به چنين مجموعه نامتناهي براي خداوند نامتنهاهي منعي ندارد ،بويژه اينكه سبب عدم تناهي اين مجموعه وجود نامتناهي خود خداوند مي باشد كه با توجه به علم حضوري خداوند به ذات نامتناهي خويش ديگر لزومي براي علم داشتن خداوند به چنين مجموعه اي نياز به محدوديت آن وجود ندارد (در واقع اين مقدمه شما كه فرموديد:« لازمه دانستن همه چیز محدود کردن تمام دانستیهاست،» كليت ندارد، يعني اگر چه در مورد موجودات امكاني نظير انسان به جهت محدوديت وجودي كه دارند علم داشتن به يك چيز مشروط به محدود بودن آن چيز مي باشد ولي اين نقص صرفا به جهت محدوديت وجود انسان است. لذا در مورد وجود نا محدود خداوند چنين شرطي لازم نيست.
2. در مورد سؤال دوم نيز لازم به ذكر است كه شمول علم الهي نسبت به نادرستي ها ،منافاتي با كمال علم الهي ندارد، زيرا واضح است كه علم به يك نقص، خودش نقص نيست ،و علم به يك نادرستي در وجود ديگران به معناي وجود نادرستي در فرد عالم نمي باشد.
3.در مورد سؤال سوم شما نيز اگر چه مي توان مجموعه اي را فرض نمود كه شامل علم الهي نيز باشد، ولي در اين صورت ديگر اين مجموعه نامحدود و نامتناهاي خواهد بود لذا عملا مجموعه اي بزرگتر از آن نمي توان فرض كرد. لذا در مقدمه اي كه شما به كار برديد( از هر مجموعه ای مجموعه ای بزرگتر وجود دارد) زماني درست است كه ناظر به مجموعه هاي محدود باشد يعني:( از هر مجموعه محدودي مجموعه ای بزرگتر وجود دارد).