عذاب وجدان دارم

دوست گرامی! احترام به بزرگترها و ریش سفیدان، از اموری است که هر انسان وارسته و با ایمانی، آن را وظیفۀ خود می داند؛(مخصوصا این شخص که در مقابل کار شما هیچ عکس العملی نداشته و چیزی نگفته است) حال با تمام اشتباهی که کرده اید و صرفا از روی نا آگاهی و نپختگی مرتکب لغزشی شده اید، با توبه واقعی خود را در دامن پر مهر پروردگار بیندازید و در صورت شناختن و دیدن آن پیرمرد، از او حلالیت بگیرید تا رضایتش را جلب کنید؛ اما در صورتی که به او دسترسی ندارید، با انجام کارهای خیر و نیکو به نیت آن شخص، خواستار بخشش گناه از خدای متعال باشید. و با این تجربه ای که پیدا کرده اید، سعیتان بر این باشد که به بزرگترها، احترام ویژه ای قائل شوید و در جلسات و مکان های مختلف با آنها با محبت و احترام برخورد کنید.
مطالبی را در قالب نکات خدمتتان عرض می کنیم:
1)با توبه واقعی، به روال عادی زندگی خود برگردید: امیر‌مومنان(ع) فرمود: «اِطْرَحْ عَنْکَ وَارِدَاتِ الْهمُومَ بِعَزَائِمِ الصَّبْرِ وَ حُسْنِ الْیَقیِنِ؛اندوه‌هایی که بر تو وارد می‌شود را با صبر قاطع و یقین نیکو دور ساز»(1) لذا با توبۀ واقعی به آغوش پر مهر پروردگار برگردید. خداوند نسبت به هر عمل زشت و گناهی، وعده پذیرش توبه داده است. خدای متعال فرموده است: "لاتقنطوا من رحمه الله ان الله یغفرالذنوب جمیعا"(2) از رحمت خدا ناامید نشوید، خداوند همه گناهان را می آمرزد.
2) عذاب وجدان خود را مدیریت کنید: کسی که در اثر یادآوری گناه خودش، اذیت می شود، این علامت این است که خدا دوستش دارد. خدا کسی را که دوست ندارد کاری می کند که گناه برایش مهم نباشد. عذاب وجدان خیلی انسان را رشد می دهد. شخصیت انسان را معنوی تر خواهد کرد. انسان را از گناه فاصله خواهد داد. منتهی این عذاب وجدان را باید کنار خدا داشته باشیم . نه تنهایی که موجب افسردگی بشود. بچه ای که مادرش را گم کرده، اول مادرش را پیدا می کند و بعد در بغل مادرش گریه می کند.
و در آخر: با کارهای شایسته، سیئات و گناهان را جبران کنید.برای توضیحات بیشتر با شماره (09640) تماس بگیرید.
منابعی برای مطالعه بیشتر:
1.توبه آغوش رحمت، استاد حسين انصاریان، مرکز علمی تحقیقاتی دارالعرفان.
2. توبه، آيت‌الله العظمی مظاهری، مؤسسه‌ی فرهنگی مطالعاتی الزهرا (س).
پی نوشت ها:
1. شرح نهج البلاغه، عبد الحمید بن ابی الحدید معتزلی، ج1، ص324،کتابخانه آیت الله مرعشی - قم، سال 1404 ه ق.
2.زمر(39)آیه53.