از نظر معارف اسلامی مرگ و خواب، شباهت بسیارى به هم دارند تا جایی که خواب همان مرگ معرفی شده (1) ،خداوند هم در مرگ و هم در خواب روح انسان را قبض مى کند، هرچند در مرگ روح به طور كامل از بدن خارج مي شود و دیگر به بدن باز نمى گردد ، در نتيجه دستگاه هاي حياتي بدن آدمى تعطیل مى شود، ولى در خواب، روح به طور كمال با بدن قطع رابطه نمي كند و به همين خاطر فقط بخشى از دستگاه هاي بدن تعطیل مى شود و در نهايت روح دوباره به بدن باز گردانده مى شود ؛ خداوند مي فرمايد :
«اللَّهُ یَتَوَفَّى الانفُسَ حِینَ مَوْتِهَا وَ الَّتِى لَمْ تَمُتْ فِى مَنَامِهَا فَیُمْسِکُ الَّتِى قَضَى عَلَیْهَا الْمَوْتَ وَ یُرْسِلُ الاخْرَى إِلَى أَجَل مُّسَمًّى ؛ (2) خداوند ارواح را به هنگام مرگ به تمامى باز مى ستاند و ارواحى را که نمرده اند نیز به هنگام خواب مى گیرد؛ سپس ارواح کسانى را که فرمان مرگ آن ها را صادر کرده، نگه مى دارد و ارواح دیگرى را [که باید زنده بمانند ] تا سرآمد [وقت ]معیّنى باز مى گرداند».
پس در هنگام خواب روح از جسم انسان جدا می شود و به تعبیر شما می رود ؛ این انقطاع عامل برخی تفاوت وضعیت جسمی انسان نسبت به حال بیداری می شود که کلا ادراک و احساس فرد خوابیده بسیار ضعیف می شود و متوجه صداها و لمس های جزئی و ... نمی شود ، ممکن است یکی از این عوارض سردی مختصر بدن باشد ، اما این مساله چندان شایع نیست و به دلیل فعالیت شیمیایی بدن و حیات دستگاه های اصلی بدن - به دلیل ارتباط جزئی روح با بدن - در هنگام خواب بدن گرم می ماند .
پی نوشت ها:
1. علامه مجلسي ، بحارالانوار ، نشر اسلاميه ، تهران بي تا، ج 6، ص 155 .
2. زمر، آیه 42.
