دعا

خواهر محترم! اعتماد و دقت شما به جوابهای داده شده از طرف مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی، مایۀ قوت و انگیزۀ بیشتر برای ادامۀ پاسخگویی برای کارشناسان است.
آن گونه که از آیات و روایات فهمیده می شود، جایگاه دعا در عبادات جایگاه ویژه ای است. خداوند متعال به دعا کردن امر می کند. دعا کردن را به عنوان یک عبادت معرفی می نماید. بعد از تشویق به دعا، کسانی را که اهل دعا نیستند، مورد سرزنش قرار می دهد: «قال ربکم ادعونی استجب لکم، ان الذین یستکبرون عن عبادتی سیدخلون جهنم داخرین"(1) خدای شما می فرماید: بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را؛ کسانی که از عبادت من (دعا کردن) سرپیچی می کنند، به زودی داخل آتش عذاب خواهند شد.
دعا کردن مطلوب و باعث قرب انسان می شود، چه مطلوب محقق بشود،چه نشود. رسول اکرم (ص) می فرمایند: رحم الله عبدا" طلب من الله عز و جل حاجه فالح فی الدعاء, استجیب له او لم یستجب له".خدا بیامرزد بنده ای را که از خدا حاجتی را طلب کند، پس در دعا کردن پافشاری کند, چه (دعایش) استجابت بشود و چه نشود. (2) به قدری اصل دعا کردن خوب و مطلوب است که رسول اکرم (ص)می فرمایند: ترک الدعاء معصیه".ترک دعا معصیت است.(3)
با توجه به مقدمۀ بالا باید گفت: فی نفسه دعا کردن در این زمینه اشکالی ندارد. ولی باید در این زمینه به اسباب آن هم مراجعه کنید و توصیۀ ما در این زمینه این است که سعی کنید(در صورت دارا بودن شرایط همسر مناسب) با قرار دادن واسطه، افراد متعهد و دلسوز که سخنانشان در آن خانواده مهم است، غیر مستقیم کار خود را به سرانجام برسانید. از آنجایی که شأن دختران این است که به خواستگاری آنها بیایند، بهتر این است که از مطرح کردن مستقیم خودداری فرمایید. البته در صورتی که شخص و خانوادۀ طرف مقابل را شایستۀ زندگی می دانید و در این زمینه تحقیق کرده یا اطلاعاتی دارید، دعا کردن برای آینده و زندگی بهتر اشکالی ندارد و خوب است عاجزانه در محضر پروردگار، خواسته های مشروع و مطلوب خود را مطرح کنیم. ازدواج با فرد شایسته هم از این گونه دعاها مجزا نیست.
گرچه در واقع أمر، خدای متعال طبق حکمت و مهربانی که نسبت به بندگان خود دارد، آنچه خیر و صلاح انسان باشد را به او عطا می کند ولی خود خدای متعال دستور داده تا با دعاهایی که در درگاهش می کنیم، بهانه ای برای ارتباط و همنشینی با او را داشته باشیم. گرچه در زمینۀ دعا و راز و نیاز، آدابی مطرح شده است؛ ولی همۀ این أمور بهانه ای برای برقراری و همنشینی با خدای متعال است. در این زمینه ما مأمور به وظیفه ایم و با اعتمادی که به خدای متعال داریم، نتیجه را به او واگذار می کنیم.
منابعی برای مطالعه بیشتر:
1.دعا شناسی، محمد سبحانی نیا، نشر هستی نما، قم.
2.پرورش در پرتو نیایش، حسنعلی نوری ها، نشر تفکر، قم.
پی نوشت ها :
1. غافر(40) آیه 60.
2. محمد محمدی ری شهری، میزان الحکمه، دار الحدیث، قم، 1375ش، ج 2، ص 880،ح 5666.
3. محمد محمدی ری شهری، میزان الحکمه، دار الحدیث، قم، 1375ش، ج 2، ص 880، ح 5518.