آیة الکرسی

قرائنى در دست است كه نشان مى‏دهد،آیه الکرسی همان يك آيه است. یعنی آیه 255 بقره كه از اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ شروع مى‏شود، و به وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ ختم مى‏گردد،
1- تمام رواياتى كه در فضيلت آن وارد شده و از آن تعبير به آية الكرسى كرده همه نشان مى‏دهد كه يك آيه بيش نيست.
2- تعبير به كرسى فقط در همان آيه 255 است و نام‏گذارى به آية الكرسى نيز مربوط به همين آيه است. چون در این آیه لفظ "کرسی" یعنی "مقام فرمانروایی خدا" آمده است.
3- در بعضى از احاديث به همين معنى تصريح شده مانند حديثى كه در امالى شيخ از امير مؤمنان على ع نقل شده است كه ضمن بيان فضيلت آية الكرسى از اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ شروع فرمود تا وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ.
4- در مستدرك سفينة البحار، از مجمع نقل مى‏كند: « و آية الكرسى معروفة و هى الى قوله وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ‏»(1)
آية الكرسى معروف است و آن تا وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ است
5- در حديثى از امام على بن الحسين ع مى‏خوانيم كه پيامبر اكرم ص فرمود: كسى كه چهار آيه از اول سوره بقره و آية الكرسى و دو آيه بعد از آن و سه آيه از آخر بقره را بخواند، هرگز ناخوشايندى در خودش و مالش نمى‏بيند و شيطان به او نزديك نمى‏شود، و قرآن را فراموش نمى‏كند.(2)
از اين تعبير نيز استفاده مى‏شود كه آية الكرسى يك آيه است.
6- در بعضى از روايات وارد شده كه آية الكرسى پنجاه كلمه است و در هر كلمه‏اى پنجاه بركت است شمارش كلمات آيه 255 نيز نشان مى‏دهد كه تا وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ پنجاه كلمه است.
آرى در بعضى از روايات دستور داده شده است كه تا" هُمْ فِيها خالِدُونَ"یعنی تا دو آیه بعد از آن را بخواند، بى آنكه عنوان آية الكرسى، مطرح باشد و باید در چنین جاهایی که خاص است و دستور داده شده تا هم فیها خالدون خوانده شود طبق دستور عمل کرد.(3)
به هر حال آنچه از قرائن بالا استفاده مى‏شود اين است كه آية الكرسى يك آيه بيشتر نيست اما در روایاتی که به خواندن آیة الکرسی در نماز یا برای حاجت سفارش شده مثل نماز لیله الدفن دستور داده شده که هر سه آیه خوانده شود ولی اگر کسی همه سه آیه را بخواند از خواص آیه الکرسی بهره مند می شود زیرا آیه الکرسی را که یقینا خوانده و بیشتر از آن هم قرآن است که خواندن آن ثواب دارد.

پی نوشت ها:
1.نمازی شاهرودی،علی، مستدرك سفينة البحار، جلد 9 صفحه 97.
2. مجلسی،محمد باقر،بحار الانوار،چاپ بیروت، جلد 89 صفحه 265.
3.مکارم شیرازی،ناصر، تفسير نمونه،انتشارات اسلامیه، ج‏2، ص 277.