توبه

اظهار پشیمانی در پیشگاه الهی دستور خاصی ندارد. مهم عزم بر ترک گناه و ندامت و پشیمانی درونی است . اگر کسی به این حالت دست یافت ، حقیقت توبه در او محقق شده است و مراتب دیگر توبه برای رسیدن به مراتب بالاتر کمالات است .توبه هر گاه حقیقى و واقعى باشد و از اعماق جان برخیزد و جامع شرایط باشد و واقعاً از گناهى که مرتکب شده احساس خجلت و ندامت کند و خود را در پیشگاه خدا شرمنده ببیند و در صدد کسب رضاى حق تعالى باشد, مقبول درگاه احدیت واقع شده و آثار و برکاتش نمایان مى گردد. هر چند گناه بزرگ یا بسیار باشد. قرآن کریم مى فرماید: ای بندگان که بر خود اسراف و ستم کردید ، از رحمت خدا مأیوس نشوید که خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است .(1). توبه حقیقی نه تنها آثار وضعی و تکلیفی گناه را محو می کند و گناهکار را از گناهان پاک می نماید، بلکه گناهکار توبه کننده را محبوب خدا می سازد. قرآن کریم می فرماید: «اِنّ الله یحبّ التوابین؛(2) خداوند توبه کنندگان را دوست می دارد».کسی که دوست و محبوب خدا شد، خدا عزیزش می کند؛ همه گناهان کبیره و صغیره او را می بخشد، چنان که پیامبر فرمود:«التائب من الذنب کمَن لا ذنب له؛(3) کسی که از گناه توبه کند (خداوند همه گناهان او را می آمرزد و) همانند کسی می شود که هیچ گناهی نکرده است».
توبه واقعى , پشیمانى و حسرت از کردار و گناه گذشته است که لازمه آن , عزم بر ترک گناه در آینده و جبران گذشته ، اعم از حقوق الهى و حقوق مردمى مى باشد . وقتى توبه واقعاً انجام گرفت , به نظر همه علماى اسلام در پیشگاه خداوند مقبول است . با تحقق شرایطی که ذکر شد ، توبه نیز مورد قبول خدا قرار مى گیرد ومثل کسی خواهد بود که گناهی مرتکب نشده است.
باید بگویم اگر بعد از توبه از آن گناه متنفر باشید و این حالت در شما به وجود بیاید نشان دهنده توبه واقعی شما است وچنین توبه مقبول درگاه خداوند است
اما غیر از توبه در گناهانی که حق الله هستند کاری لازم نیست انجام شود، ولی اگر گناه حق الناس بوده علاوه بر توبه باید به جبران آن حق پرداخت مخصوصا اگر حق مالی باشد وباید رضایت صاحب حق را جلب کرد و از او حلالیت خواست ، البته اگر حلالیت خواستن به بیشتر شدن اختلاف و نزاع کمک نکند، وگرنه حلالیت لازم نیست و توبه کافی است
برای توضیحات بیشتر می توانید با شماره (09640) تماس بگیرید
1-سوره زمر(39)، آیه 53.
2- سوره بقره(2) آیه 222.
3- کلینی ،اصول کافی، ‏ ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏ ، كتاب فروشى علميه اسلاميه ،ج 3، ص 109