سلام با توجه به اینکه من مدتی است به پسر همسایه مان علاقه مند شدم آیا فقط باید بشینم ودعا کنم یعنی می خوام بپرسم که در امر ازدواج همه چیز دست خداست؟یعنی من هیچ تلاشی نمی تونم بکنم چکار کنم که اونم به من علاقه مند بشه فقط دعا کردن کافیه؟

با سلام و سپاس از ارتباطتان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
حتما دعا و توسل و توکل برای برآورده شدن حاجت موثر است و حتما باید بخواهید که اگر این ازدواج با این پسر به صلاح شما هست خداوند ،مقدمات این ازدواج را فراهم کند.همیشه از خدا خیر خود را بخواهید نه فرد خاصی را ،چرا که گاهی ما چیزهایی را از خدا می خواهیم که به صلاح ما نیست در حالی که فکر می کنیم به نفع ما است. َ عَسى‏ أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَ هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَ عَسى‏ أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ (1)
. چه بسا چيزى را خوش نداشته باشيد، حال آن كه خيرِ شما در آن است. و يا چيزى را دوست داشته باشيد، حال آنكه شرِّ شما در آن است. و خدا مى‏داند، و شما نمى‏دانيد.
ولی در کنار دعا تلاش هم موثر است دعا هرگز نباید جانشین فعالیت گردد؛ یعنی نمی توان به صِرْف دعا کردن،‌به مقصود و هدفِ دلخواه نائل گشت، چون خداوند برای هر کاری، اسباب و مقدماتی قرار داده و از مردم می خواهد از همان راه ها وارد شوند. امام صادق(ع) می فرماید: "خداوند امتناع دارد که امور عالَم را جاری کند مگر از طریق وسائط و اسبابی. خداوند برای هر چیز سببی و برای هر سببی شرحی و حکمتی و برای هر شرح و حکمتی دانشی و برای هر دانشی دروازة گویایی قرار داده است.(2)
ازدواج نیز مانند امور دیگر به مقدمات و شرایطی بستگی دارد که باید آن ها را فراهم کرد، مثلاً پدر و مادر و بستگان و واسطه ها نقش اساسی در ازدواج دختران و پسران دارند.
شما نیز می توانید تلاش کنید. ولی نه به صورت برقراری ارتباط مستقیم و یا ابراز علاقه و یا شبیه این کارها، چرا که این ارتباط علاوه بر این که غیر شرعی است ،موجب سبک شدن شما نزد آن پسر و خانواده او می شود ، بلکه می توانید با واسطه کردن فردی ،( بدون این که ان پسر بفهمد که واسطه از طرف شما آمده) از او بخواهید که به خواستگاری شما بیاید و در فرآیند خواستگاری با برگزاری چند جلسه از هم آشنایی پیدا کنید.
پی نوشت ها :
1. بقره (2) آیه 216.
2. ثقة الاسلام کلینی، اصول کافی، الناشر: دار الکتب الاسلامیة، طهران، سنة النشر 1365 ه ش، ج1، ص 183.