.بنده يك خانم شاغل هستم.راستش خودم يك عادت بد دارم و اون اينكه در مواقعي كه از دست كسي عصباني بشم ممكنه غيبت كنم.البته هيچ وقت چيز بد و دروغي پشت كسي نميگم اما وقتي از كسي ناراحت ميشم گاها" پشت سرش ميگم كه فلان كار رو كرد و منو ناراحت كرد...يعني ميخوام بگم دروغ به كسي نسبت نميدم..
سوال اولم اينه كه چطور ميتونم بدون اينكه بخوام به اطرافيانم بگم كه غيبت كردم ازشون حلاليت بطلبم يعني در حقشون كاري كنم كه خدا غيبتم رو ببخشه..؟
سوال دوم :
در محيط كارم اما همكاري دارم كه كنار دستم ميشينه .يك خانم مجرد كه البته بعضي رفتارهاي عجيب داره كه به همين خاطر خيلي ها با ايشون مشكل دارند اما مهمترين مشكل ايشون اينه كه خيلي خيلي اهل غيبت هستند ...رفتارشون طوريه كه كسي جرات نداره باهاشون حرف بزنه و بقولي نصيحت كنه چون بشدت خودشون رو برتر از همه ميدونن و گاهي حتي اطرافيان رو با الفاظ زشت و توهين آميز هم خطاب ميكنن.چون خانم هستند و بسيار داد و هوار ميكنن و عصبي هستند بيشتر اطرافيان اصلا با ايشون حرف نميزنند.حالا منم بدلايلي كه گفتم و البته بطور خاص تر مشكلي كه با ايشون پيدا كردم مدتي هست باهاشون قهر هستم..
خواستم ببينم قهر بودن با چنين فردي چه حكمي داره و من گناه ميكنم با ايشون قهرم يا نه...من مدتي سلام كردم ايشون جواب ندادند و بي محلي كردند منم ديگه كاملا قهر هستم..ممنون
پرسشگر گرامی در مورد غیبت و حلالیت طلبیدن، اولا بهتر است که در صدد غیبت نکردن باشید چرا که گناه نکردن بسیار راحت تر از حلالیت طلبیدن است. ثانیا اگر گاها مرتکب غیبت شدید باید ابتدا توبه و استغفار کنید و بعد از استغفار، اگر فرد در دسترس شما است و اورا می شناسید و در صورت حلالیت طلبیدن ،آتش کینه و اختلاف شعله ورتر نمی شود، باید بروید و حلالیت بطلبید ،البته لازم نیست موقع حلالیت خواستن ،به طرف بگویید چه مطلبی گفته اید و همین که بگویید غیبت او را کرده اید و حلالیت می خواهید ،کافی است. البته در روایتی از امام صادق علیه السلام آمده که اگر غیبت به صاحب حق نرسید استغفار کافی است فَإِنِ اغْتَبْتَ فَبَلَغَ الْمُغْتَابَ فَاسْتَحِلَّ مِنْهُ فَإِنْ لَمْ تَبْلُغْهُ وَ لَمْ تَلْحَقْهُ فَاسْتَغْفِرِ اللَّهَ لَه (1)
اگر کسی راغیبت کردی و به گوش او رسید باید از او حلالیت بطلبی و اگر مطلع نشد برایش طلب مغفرت کن.
اما اگر فرد مورد نظر دردسترس تان نیست و یا حلالیت خواستن موجب بیشتر شدن اختلاف و کینه و دعوا می شود ،اصلا لازم نیست ،بلکه نباید حلالیت بطلبیدو همان استغفار کردن کافی است و بعضی از علما گفته اند لازم است برایش کار خیر انجام دهید.
اما در مورد سوال دوم و قهر کردن باید بدانید که: کار همکارتان بسیار زشت و زننده است و حتما در برابر این کار در پیشگاه خدا مسئولند ، ولی قهر کردن شما نیز شایسته نیست ، چرا که در دستورات دینی قهر کردن بیش از سه روز جایز نیست . امام صادق (ع) از پیامبر (ص) روایت می کند که فرمود: لاهجره فوق الثلاث؛ بیش تر از سه روز قهر بودن جائز نیست".
علامه مجلسی درباره این حدیث گفته : ظاهر حدیث آن است که اگر میان دو برادر ایمانی کدورت و ناراحتی پیدا شد و سرانجام به قهر و جدایی انجامید، نباید بیش از سه روز ادامه دهند. اما در آن سه روز برای قهر و جدایی گناهی نیست، چون سبب تسکین غضب و بد خلقی میشود". (2)
باز از حضرت نقل شده است که رسول خدا فرمود:
"هر دو مسلمانی که از همدیگر قهر کنند و سه روز بر آن حالت بمانند و با هم آشتی نکنند، هر دو از اسلام بیرون روند . میان آنان پیوند و دوستی دینی نباشد، پس هر کدام در دوستی سبقت بگیرند، در روز قیامت زودتر به بهشت خواهد رفت". (3)
و بهترین رفتار نسبت به چنین همکاری همان دوری و دوستی است یعنی سعی کنید به غیر از مسائل کاری با ایشان صحبت نکنید و اجازه هم ندهید که غیر از مسائل کاری با شما صحبت کنند و لازم نیست با ایجاد صمیمیت بی مورد ، زمینه را برای غیبت شنیدن فراهم کنید.
پینوشتها:
1.محدث نورى، مستدرك الوسائل،مؤسسه آل البيت عليهم السلام قم، 1408 هجرى قمرى؛ج 9 ؛ ص 117
2. علامه مجلسى، بحار الأنوار، مؤسسة الوفاء بيروت، لبنان، 1404 هجرى قمرى، ج72 ، ص 185.
3. ثقة الاسلام كلينى، الكافي، دار الكتب الإسلامية تهران، 1365 هجرى شمسى، ج 2، ص 345.
