سلام من با پسری دوست هستم؛ دوبار به او اجازه دادم مرا در آغوش بگیرد و ببوسد ؛ یک بار که به خانه اش رفتم او میخواست که با من عمل نامشروع داشته باشد ؛ که بر اثر اصرار زیاد او آلت خود را با پشت من تماس داد البته دخول صورت نگرفت و در اثر این کار دوبار ارضا هم شد ولی من نشدم؛ از کارم پشیمان هستم و همان شب هم دستم را سوختاندم از شدت پشیمانی
میخواستم بدانم برای نجات از عذاب وجدان و گناهی که کرده ام چه باید کنم ؟ آیا گناه زنا را انجام داده ام درحالیکه دخول صورت نگرفت ؟ چه کنم لطفا کمکم کنید سخت پشیمانم ؟!
با سلام و سپاس از ارتباطتان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
متأسفانه مرتکب گناه بزرگی شده اید.
دوستی با نامحرم و ارتباط با او در اسلام حرام و از گناهان بزرگ است.
امام باقر (ع) به نقل از جدش رسول الله (ص) مي فرمايد:
هر کس نگاه به نامحرم کند، خداوند چشمانش را از آتش جهنم پر خواهد کرد مگر اين که توبه کند.
هر کس با نامحرمي دست بدهد و مصافحه بکند، دچار غضب الهي شود؛ هر کس با زن نامحرمي همراه شود ( در جاي خلوتي با هم باشند ) خداوند آنان را در زنجيرهاي آتشين کرده و به جهنم خواهد انداخت.(1)
در روايت ديگري آمده است: هر گاه مرد و زن ( يا دختر و پسر ) نا محرمي با هم دست بدهند و مصافحه کنند، يا با هم شوخي يا بگو و بخند داشته باشند، يا يکديگر را ببوسند خداوند آنان را با دست هاي بسته وارد محشر مي کند، در حالي که ميخ هاي آهنين در چشم آن ها است. پس از آن که در نزد همه خلايق رسوا شدند، دستور داده مي شود آن ها را به آتش جهنم بيندازند.(2)
در روايت ديگري آمده: زناي چشم ها نگاه کردن به نامحرم است. زناي لب و دهان بوسيدن نامحرم است. زناي دستان دست دادن و لمس کردن و مصافحه نمودن با نامحرم است، چه اين کارها به زنا به وسيله آلت تناسلي کشيده شود يا به آن منتهي نگردد. (3)
این روایات را تقدیم کردیم تا به عواقب کار خود پی ببرید. اما حال که پشیمان شده اید لطف خدا شامل حالتان شده، چاره ای جز توبه ندارید خداوند در قرآن می فرماید: يا عِبادِيَ الَّذينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيم(4) ؛ «اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كردهايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مىآمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است.
شرط آمرزش گناه را می فرماید:
«يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهار؛
اى كسانى كه ايمان آوردهايد، به سوى خدا توبه كنيد، توبهاى خالص. اميد است با اين كار پروردگارتان گناهان تان را ببخشد و شما را در باغ هايى از بهشت كه نهرها از زير درختانش جارى است، وارد كند».(5)
توبۀ نصوح و واقعی را امیرالمؤمنین علی (ع) می فرماید چهار شرط دارد:
«التّوبة ندم بالقلب، و استغفار باللّسان، و ترك بالجوارح، و إضمار أن لا يعود؛ (6)
توبه پشيمانى دل است، طلب آمرزش به زبان، ترك كردن گناه، و تصميم به عدم بازگشت به گناه».
پس توبه کننده اگر قلباً پشیمان شود و تصمیم بگیرد که دیگر گناه را مرتکب نشود، چنین توبه ای پذیرفته شده است.
بعد از توبه و بخشش الهی ، باید خود را ملتزم به انجام اعمال صالح و خیر نمود تا آثار و گرد و غباری که براثر گناه بر دل و جان انسان نشسته، از بین برود.
پس اگر واقعا پشیمان بوده و توبۀ واقعی نموده اید نگران نباشید و به رحمت خدا امیدوار باشید و با هیچ پسری ارتباط برقرار نکنید.
پی نوشت ها:
1. شيخ حر عاملى، وسائل الشيعة، مؤسسه آل البيت (ع) قم، 1409 ه. ق، ج28، ص 364 .
2. همان، ص 198 .
3. همان، ص 191.
4. زمر (39) آیه 53
5. تحریم (66) آیه 8.
6. عبدالواحد بن محمد تميمي آمدي، تصنيف غرر الحکم، ص 194، انتشارات دفتر تبليغات، قم، 1366 ش.
