باعرض سلام وخسته نباشید خدمت شما
سؤالم این بود که وقتی که میخونم نمیتونم تمرکز کنم همش فکرم میره جای دیگه وهمین عامل باعث شک کردنم تو نمازمیشه؛احساس میکنم ایمانم ضعیف میشه؛لطفا منو راهنمایی کنید؛احساس میکنم شیطون رفته تو وجودم

قانع کردن خود در قبولی نماز و یا داشتن حضور قلب دائمی در نماز و حتی احساس قشنگ داشتن از نماز، آرزوی خیلی از افراد است. اما همه به آن نمی رسند. رسیدن به این هدف، برنامه و حوصله می خواهد و به تدریج به دست می آید.
از سوی دیگر، احساس عدم قبولی نماز و یا نداشتن حضور قلب در نماز و مانند این ها، وسوسه ای از وسوسه های شیطانی است که نتیجه اش، سستی در نماز و عاقبت ترک آن است؛و ترک نماز گناهی که آیینه قلب تان را تیره و تار می سازد و لطافتی را که خداوند به آن داده بود، می گیرد.
خواهر گرامی!
روح انسان، بسیار لطیف و حساس است. هنگام تولد، چون آیینه ای صاف و صیقلی است. از این رو، گاهی از دعا، مناجات با خدا، به ویژه نماز شب و قرائت قرآن در هنگام سحر، راز و نیاز با خدا درسجده، لذت معنوی خاصی به انسان دست می دهد. هر قدر انسان مجاهده نفس بیش تری کند و با خدا و قرآن و اهل‏بیت (ع) انس بیش تری گرفته و دل از هواهای نفسانی تخلیه کند، به تدریج اقبالش بیش تر شده و به صورت ملکه راسخه در می‏آید. آن گاه است که در همه حالات به یاد خدا و متوجه او است و هیچ چیز نمی‏تواند او را از محبوب حقیقی باز دارد.
اما وقتی گناه و غفلت از خدا همانند گرد و غباری بر آیینه قلب نشست و آن را تیره و تار ساخت و لطافتی را که خداوند لطیف به آن داده بود، از دست داد، لذت مناجات و دعا و نماز و سایر عبادات را از دست خواهد داد. باز گشت به حال و هوای معنوی گذشته، نیازمند قلب لطیف و رقیقی است که از گناه قلبی و فکری و بدنی دور باشد و خدا را پیوسته و در همه حال، حاضر و ناظر بر حال درون و بیرون خویش ببیند.
مطمئناً در یک دل نمی توان دو دلبر جای گیرد. وقتی قلب و دل، جایگاه شیطان و هوس ها گشت، دیگر خدا در آن جا نمی گیرد. از عبادت لذتی حاصل نمی شود و چه بسا به مرور زمان برای همیشه ترک شود. کم کردن از بار گناه و سبک شدن از سنگینی گناه، انسان را آماده دریافت فیض و رحمت الهی می کند.
برای تقویت حضور قلب در نماز و لذت بخش شدن عبادات، راهکار ها و عواملی وجود دارد از جمله :
شناخت و آگاهی انسان به حق تعالی، احساس و درک عظمت و بزرگى خدا (1)،جلوگیرى از هرزگى قوه خیال به وسیله ذکر خدا و مناجات و خواندن نمازهاى مستحبى و تلاوت قرآن، ترک گناه (2)، رفع موانع، فراغت قلب به این معنی که انسان در هر شبانه روزى براى عبادت خود وقتى را معیّن کند که در آن وقت خود را موظف بداند فقط به عبادت بپردازد . اشتغال دیگرى را براى خود در آن وقت قرار ندهد، انتخاب مکان مخصوص و اختصاص وقت مناسب برای نماز ، دوری از غذای حرام و....
در صورت تمایل در مکاتبات بعدی توضیحات بیشتری در این زمینه تقدیم می شود و یا با شماره (09640) تماس بگیرید.
موفق باشید.

پی نوشت ها :
1.نهج البلاغة، الإمام علي بن أبي طالب عليه السلام، دار الهجرة للنشر - قم، ص 303 ، خطبه 193 ( خطبه متقین )
2. ثقه الاسلام کلینی ، الکافی، دارالکتب الاسلامیه - طهران ، 1365 ه ش ، ‌ج 1، ص 46.