حدود 5 هفته قبل سوالی پیرامون حشر و محل جمع شدن مخلوقات در قیامت پرسیدم ولی تا کنون جوابی در یافت ننموده ام لطفا پاسخ دهید
نکته دیگری که همان موقع مطرح کردم پیرامون سیادت و شروع آن بود زیرا شما گفته بودید سیادت از هاشم شروع شد و من گفتم قبول این نظر سبب میشود که ابوجهل و ابولهب را هم سید بدانیم که این وهن سادات است و اضافه کردم بنظر من سیادت برای پیغمبر ص با نزول سوره یس ، و برای حضرت زهرا س از زمانی که پیغمبر ص آن بانوی مکرمه را سیده زنان عالم لقب دادند و برای حسنین علیهم السلام نیز از زمانی که پیغمبر ص به آنها لقب سید جوانان بهشت را داد. ولی در این مورد هم سکوت کردید و سند یا روایتی برای اثبات نظر خودتان ارائه ندادید . لطفا در این مورد هم توضیح بدهید ممنون خواهم شد.
در این خصوص باید گفت:
1)این گونه مسایل را نمی توان باسلیقه شخصی تفسیر نمود. اظهار نظر در این خصوص بر عهده متخصصان علوم اسلامی است، یعنی علما و مجتهدان می توا نند در این خصوص اظهار نظر نمایند.
2) اطلاق سیده برفاطمه زهرا (س) و اطلاق سید بر امام حسن و امام حسین (ع) به معنای- مصطلح سید- نیست، بلکه سید به معنا ی بانو و آقا است. کلام رسول خدا (ص) -که از حضرت زهرا (س) به عنوان با نوی عالم واز امام حسن و امام حسین(ع) به عنوان آقا و سرور جوانان بهشت یاد نمود، ناظر بر همین معنا است.
3 )دلیل و مدرک در این خصوص دیدگاه برزگان ومراجع می باشد. آنان سید وسادات را به همان معنای که- در جواب شماره 63624 اشاره گردید-، معنا نموده اند": سیادت عنوانی است اعتباری، نه تکوینی که بر مردان و زنانی که نسب شان به حضرت هاشم بن عبد مناف (جدّ دوم رسول خدا) میرسد، اطلاق میشود؛ بنا براین هر کس که سلسله نسب او به هاشم بن عبد مناف یا فرزندان او برسد، سید محسوب میشود"(1)" سیادت به خاطر عظمت پیامبر در دودمان حضرت وجود دارد. اجداد او تا جد اعلای ایشان (هاشم) را شامل میشود. نیز فرزندان پیامبر سید هستند".(2)علاوه بر این اشکال شما بر دیدگاه خود شما هم وارد است مثلا بگوییم. چون جعفر کذاب سید است وهن سادات است.
4. ) دربرخی روایات آمده است که بخشی از خمس مصرف خویشاوندن پیامبر (ص) می شود. امام کاظم فرمود: خمس شش سهم می شود: سهم خدا، سهم رسول، سهم ذی القربی، سهم یتیمان، سهم مسکینان و سهم در راه ماندگان، سه سهم اول بعد از رسول خدا به ولی امر معصوم می رسد، سهمی از خودش و دو سهم به ارث و سه سهم دیگر به یتیمان و فقیران و در راه ماندگان از خویشاوندان رسول خدا (بنی عبدالمطلب) می رسد.(3)
پی نوشت ها:
1. عروة الوثقی، ج 2، کتاب الخمس، فصل 2، مسئله 3.
2. ناصر مکارم شیرازی، پرسشها وپاسخهای مذهبی، ج4، ص166، بی نام، ناصر مکارم شرازی، استفتائات،ج1، ص706، سؤال1647.
3. هاشم بحرانى، البرهان فى تفسير القرآن، تهران، بنياد بعثت، 1416 ق ، چاپ اول، ج2، ص 691.






