با سلام.ببخشيد قرآن ميگويد كه هر كس با ولي خودش محشور ميشود اگر اين طور است همه امت اسلامي با پيامبر محشور ميشوند يا...؟
يا در جاي ديگر ميفرمايد همه مؤمنان مسيحيان و يهوديان اگر ايمان به خدا بياورند وكارهاي صالح انجام دهند وبه روز قيامت اعتقاد داشته باشند اهل بهشتند در حاليكه ما با به اهل بهشت بودن اهل سنت شك داريم چه رسد به ديگران.
باتشكر
بخش اول پرسش مربوط به آيه 71 سوره اسراء است كه مي فرمايد:
يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتيلاً [ياد كن] روزى را كه هر گروهى را با پيشوايشان فرا مىخوانيم. پس هر كس كارنامهاش را به دست راستش دهند، آنان كارنامه خود را مىخوانند و به قدر نخك هسته خرمايى به آنها ستم نمىشود.
آيه شريفه در مقام بيان اين مطلب است كه هر امت وطايفه اي را به نام امام و مقتدا و رهبرشان مي خوانيم يعنى آنها كه رهبرى پيامبران و جانشينان آنان را در هر عصر و زمان پذيرفتند، همراه پيشوايشان خواهند بود، و آنها كه رهبرى شيطان و ائمه ضلال و پيشوايان جبار و ستمگر را انتخاب كردند همراه آنها خواهند بود.امام در اين آيه اختصاص به پيامبران ندارد بلكه معنى وسيعى دارد كه هر پيشوايى را اعم از پيامبران و ائمه هدى و دانشمندان و كتاب و سنت، و همچنين ائمه كفر و ضلال را شامل مىشود، و به اين ترتيب هر كس در آنجا در خط همان رهبرى قرار خواهد گرفت كه در اين جهان خط او را انتخاب كرده بود.(1)
با توجه به اين معني از آيه روشن مي شود كه ما شيعيان به سبب تبعيت كامل از نبي مكرم اسلام پس از او پيرو امامان و رهبراني هستيم كه معتقديم از طرف خدا و رسول او معين شده اند. و لذا ما به اماماني انتساب داريم كه مورد رضايت رسول الله هم هست به خلاف اهل سنت كه عليرغم اينكه تابع پيامبر اسلام هستند. اما پيرو رهبران و اماماني شده اند كه از طرف خدا ورسول او منسوب نشده اند و در واقع نسبت به پذيرش امام و رهبر از پيامبر اسلام تبعيت نكرده و لذا در قيامت به همين رهبرانشان انتساب داده مي شوند.
بخش دوم پرسش مربوط به آيه 62بقره است كه مي فرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ الَّذِينَ هَادُواْ وَ النَّصَرَى وَ الصَّبِِينَ مَنْ ءَامَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الاَْخِرِ وَ عَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَ لَا خَوْفٌ عَلَيهِْمْ وَ لَا هُمْ يحَْزَنُون(كسانى كه (به پيامبر اسلام) ايمان آوردهاند، و كسانى كه به آئين يهود گرويدند و نصارى و صابئان [پيروان يحيى] هر گاه به خدا و روز رستاخيز ايمان آورند، و عمل صالح انجام دهند، پاداششان نزد پروردگارشان مسلم است و هيچ گونه ترس و اندوهى براى آنها نيست. (هر كدام از پيروان اديان الهى، كه در عصر و زمان خود، بر طبق وظايف و فرمان دين عمل كردهاند، مأجور و رستگارند.)
آنچه كه پرسشگر محترم از آيه شريفه برداشت كرده تمام نيست. بلكه مفسران در تفسير اين آيه دو بيان اظهار داشته اند:
1- اگر يهود و نصارى و مانند آنها به محتواى كتب خود عمل كنند مسلما به پيامبر اسلام( ص) ايمان مىآورند. چرا كه بشارت ظهور او با ذكر صفات و علائم مختلف در اين كتب آسمانى آمده است.
2- اين آيه ناظر به سؤالى است كه براى بسيارى از مسلمانان در آغاز اسلام مطرح بوده، آنها در فكر بودند كه اگر راه حق و نجات تنها اسلام است، پس تكليف نياكان و پدران ما چه مىشود؟ آيا آنها به خاطر عدم درك زمان پيامبر اسلام و ايمان نياوردن به او مجازات خواهند شد؟ آيه فوق نازل گرديد و اعلام داشت هر كسى كه در عصر خود به پيامبر بر حق و كتاب آسمانى زمان خويش ايمان آورده و عمل صالح كرده است اهل نجات است، و جاى هيچگونه نگرانى نيست.(2)
بنا بر اين يهوديان مؤمن و صالح العمل قبل از ظهور مسيح، اهل نجاتند، همانگونه مسيحيان مؤمن قبل از ظهور پيامبر اسلام در واقع آيه در مقام بيان اين نكته است كه سعادت و كرامت هر كسى دائر مدار و وابسته بعبوديت است، نه بنامگذارى، پس هيچ يك از اين نامهاوانتساب ادعايي به دين خاصي سودى براى صاحبش ندارد، و هيچ وصفى از اوصاف كمال، براى صاحبش باقى نمىماند، و او را سود نمىبخشد، مگر با لزوم عبوديت.(3)
پي نوشت ها:
1. ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، چاپ اول، 1374، ج12، ص 201.
2. همان، ج1، ص284.
3. محمد حسين طباطبايي، الميزان، ترجمه موسوي همداني، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعهى مدرسين حوزه علميه قم، چاپ پنجم، 1374، ج1، ص 293.
