سلام.در شرح دفتر دل نوشته خضرت استاد صمدی آملی در جلد اول صفحه 183 آمده:ای بسا که {عارف}دراین اتصال به عالم قدس از این عالم ذاهل شود واز آنچه که دراین عالم است غافل گرددو از وی اخلال به تکالیف شرعی سرزند.که به این اخلال گناهکار نباشد.زیرا در این حال غیرمکلف است_لذا صاحب غلبه عشق از خود آگاه نیست.آنچه مست میکند او را گناه نیست.لطفا در مورد مطلب مذکور توضیح دهید.
از اینکه دنبال معارف اسلامی هستید خوشحالیم. اما قبل از توضیح، چند نکته را خدمت شما تقدیم می کنیم:
1. این کتابی که شما مطالعه می کنید به دلیل اینکه تخصصی است یعنی در مورد عرفان است و برای فهم آن ، نیاز است دورۀ کلاس های فلسفه و عرفان را گذرانده باشید یا آشنایی نسبی از این کتابها دارا باشید، ما با توجه به سن و تحصیلات شما این امر را در شما نمی بینیم. لذا توصیه اکید داریم فعلا از مطالعۀ این گونه کتابها دست بردارید و کتابهایی که سبک تر و مسائل تخصصی کمتر دارد را مطالعه نمایید تا خدای نا کرده دچار مشکل در اعتقادات و مسائل دینی خود نشوید.
2. برای مطالعه از مشاورین دینی استفاده کنید و سیر مطالعاتی از آنان بگیرید.
3.بهتر است پله پله پیش روی نمایید و یکدفعه پا را به پلۀ آخر ننهید، ره چنان رو که رهروان رفته اند.
اما در مورد این جمله:
شاید توضیح این عبارات در مورد انسان عارف و حالاتی است که برای او پیش می آید؛ در احکام اسلام، همانطور که انسان خواب و بی هوش تکلیفی ندارد عارف هم در بعضی حالات خاص خود تکلیف ندارد یعنی اگر در آن حال، وقت نماز شود و او در همان حال تا آخر وقت بماند و نمازش قضا شود برای او گناه نیست ،البته بعد از بیرون آمدن از آن حال باید قضای نمازش را بجا بیاورد دقیقاً مثل انسانی که در این وقت بیهوش می شود.
