بحث نيت سينه زدن در عزاداري ها و...

اصل عزاداری و سوگواری ریشه در دین داشته و از معصومان به ما رسیده است. آنچه در روایات فراوان مورد سفارش و تأکید است، عزاداری و محزون و گریان بودن در مصیبت شهادت و مظلومیت و فقدان اولیای الهی به ویژه سالار شهیدان، امام حسین(ع) است. شکل عزاداری و چگونگی آن به حسب عرف و عادت و مراسم و فرهنگ جامعه ای مختلف است.
در عزاداری، مهم بزرگداشت هدف امام حسین(ع) و یادآوری فضایل و رشادت و کمال و جانبازی در راه حق و دفاع از دین خدا و مبارزه با کجروی و بی عدالتی و ظلم می باشد . شکل و حالت خاصی در روایات مورد نظر نمی باشد. بهترین شکل عزاداری بیان فضایل و کمالات و سخنان ارزنده و نورانی و راهگشای سیدالشهدا(ع) و سایر اولیای بزرگ و مکرم خداوند است. ممکن است فردی بدون حرکت و حالت خاصی اهل معرفت و بصیرت باشد و با مطالعه نهضت مقدس امام حسین(ع) و اهداف الهی و انسانی او، در درون بر این مصیبت و جنایت بزرگ غمگین و نالان باشد. ممکن است کسی با وجود شور گرفتن و بالا و پایین پریدن به این درجه از معرفت و بصیرت نرسیده باشد. البته باید از سوء ظن و بدبینی جدا پرهیز نمود. چون کم نیستند انسان های با معرفت و آگاه و دلسوخته ای که عمق احساسات و ارادت خالصانه خود را به ساحت اقدس سیدالشهدا و اولیای خداوند به صورت شور گرفتن و هروله کردن نشان می دهند. این حرکات و اعمال هیچ منافاتی با معرفت و شناخت و بصیرت آنها ندارد.اگر چه باید از کارهایی که موجب وهن اسلام و تشیع می شود،خودداری نمود.
اما هر شیوه دیگری که ابداع شود‌، باید چند ویژگی را داشته باشد:
1.باید با شکل ها و صورت های طبیعی عزاداری همخوانی داشته باشد.
2.باید بتواند توده های مردم و عموم را به خود جلب و با خود همراه سازد.
3.نباید موجب کمرنگ شدن اصل عزاداری و وهن آن و پرداختن به مسایل جانبی گردد.
شاید بتوان گفت که هروله کردن نشان دهنده اوج مصیبت و برای شور بخشیدن به سینه زنی ها باشد.
لخت شدن نیز برای کمال همدردی با رنج ها ومصیبت های شهدای کربلا و اهل بیت امام حسین می باشد.
البته در مورد شکل وکیفیت برخی از عزادای های موجود دقت بیش تری لازم است تا از حرکاتی که موجب وهن و بی حرمتی به اهل بیت است. احیانا منجر به ضرر و آسیب رساندن به خود می گردد، پرهیز شود.