خانواده

سلام بنده پسر دانش آموزی 16ساله هستم ومشکل من حساسیت زیاد خانواده ام بر روی کار های من است آن ها کار های مرا به دقت زیر نظر دارند به طوری که تاخیر های 15 یا 30 دقیقه ای مرا مورد سوال قرار میدهند برای مثال مادرم کارهای مرا زیر نظر دارد وقتی از قسمتی از خانه به قسمتی دیگر برای انجام کار هایم میروم آن هارا نیز مورد سوال قرارمیدهد یا این که نمیگذارد به کتابخانه برای مطالعه یا قرض کتاب بروم و با تلاش زیادی میتوانم اجازه اش را بگیرم یا وقتی با پدرم در مسجد هستیم بعد از نماز جماعت نمیگذارد با دوستانم کمی حرف بزنم یا نگاهی به کتابخانه آنجا بیاندازم و او همیشه پای صحبت های من و دوستانم مینشیند من یک خواهر و یک برادر حدود 8-10 سال بزرگتر از خودم دارم که آن هانیز همینطور ممثلا خواهرم پیام های گوشی مرا که ازطرف دوستانم زده می شوند را که 90 در صد در مورد مناسبت ها است را میخواند و به مادرم گزارش می دهد برادرم نیز وقتی به تنهایی در اتاقی از خانه هستم سریع داخل میشود تا ببیند من چه کاری انجام میدهم و وقتی میبیند که من کار معمولی خودم را انجام میدهد می آید وسایل من را تجسس میکند برای مثال کتاب های داخل کتابخانه ام را بررسی میکند و بعد از نگاه کردن به گوشی ام اطلاعات تک تک دوستانم را از من می خواهد از نحوه آشنایی تا روابطی که حالا داریم از من میپرسد و من احساس میکنم تجسس بیش از حد برادرم وخواهرم باعث حساسیت بیش از حد والدینم میشوند من خودم فکر میکنم در میان اعضای خانواده پایبنی زیادی نسبت به اعتقاداتم یعنی اسلام را دارم و با اینکه خودم زیاد از کار های این ها نا راحت نمیشوم و میدانم خدایم از همه بزرگتر است اما میخواهم بدانم چه کاری در مقابل کار های خانواده ام می توانم انجام دهم که بهترین سود را داشته باشد و کمی از نا آرامی های روانی ام را بهتر کند خودتان می دانید که در این سن برای نوجوانان کار های شخصی و خصوصی پیش می آید که خودشان باید با به دست آوردن اطلاعات کافی آن ها را بر طرف بکنند و من استرس دارم که آن ها از این اتفاقات نیز با خبر بشوند البته من میدانم که در این سن والدین باید توجه بیشتری ا یه فرزندانشان و کار هایش داشته باشند اما احساس میکنم دید بد خواهر و برادرم به من باعث ایجاد شک و تردید بیش تر والدینم شده است من خودم را انسانی مومن میدانم و سعی میکنم کار های خوبی انجام دهم و به همین دلیل فکر نمیکنم گناهان زیادی داشته باشم که اینقدر مرا زیر نظر دارنددر این چند روز اخیر نیز گوشی ام را به من نمیدهند و من کمتر میتوانم از آن استفاده بکنم من یک دوست مذهبی تفریبا 3-4 سال بزرگتر از خودم نیز دارم که طلبه است و والدینم و برادر و خواهرم میگویند با او دوستی نکن او دوست مناسبی برای تو نیست اما من او را از لحاظ معیار های اسلام 90 در صد وبالاتر مناسب دوستی می دانم و او ویِِژگی های یک دوست خوب را دارد اما حالا نمیدانم آیا اطاعت از سخنان پدر و مادر در این امر یعنی جدایی با دوستم لازم است یا نه؟ لطفا مرا راهنمایی و مشاوره کنید تا بتوانم از دغدغه های فکری از دست دادن دوستی خوب و کار های والدینم آرامش بیابم؟ وقتی از والدینم میپرسم که چرا این کار هارا میکنید آن ها ازمن ناراحت میشوند و مثل این که من گناهی بد را مرتکب شده ام . لطفا راهنمایی کنید؟با تشکر