سلام
می خواهم بدانم باتوجه به احادیث مربوط به بدعت :
1- بدعت و معیار شناخت بدعت چیست ؟ و از کجا بدانیم عملی که انجام می دهیم بدعت است یا نه؟
2- آیا صلوات بر پیامبر و اهل بیت گرامی ایشان که درود و صلوات خدا بر آنان باد ، هنگام بردن نام امام راحل (ره) و یا امام خامنه ای (حفظه الله ) بدعت است ؟ اگر هست وظیفه ما چیست و اگر نیست چگونه پاسخ شبه افکنان را بدهیم ( این شبه را از دوستان مومن که به خیر خواهی ایشان اطمینان دارم شنیدم)
موفق و پیروز باشید
در پاسخ به سؤالات شما لازم است ابتدا تعريف بدعت در منظر دين مشخص گردد:
اگر چه به لحاظ لغوي «بدعت» به هر چيزي گفته مي شود كه بدون پيشينه و الگوي قبلي ايجاد می گردد، يا گفتاري كه بدون پيشينه بر زبان جاري می گردد، از اين رو خداوند خود را بديع آسمان ها و زمين مي نامد (بديع السماوات و الارض) (1) زيرا بديع از ماده «بدع» است، به معناي نوآور. اما بدعتي كه در دين حرام شمرده مي شود بدعت اصطلاحي است از لحاظ اصطلاحي:
بدعت يعني چيز تازه اي كه در قرآن و سنت ريشه ندارد؛ (2) يعني كم و زياد كردن دين، با نام دين و هر كاري كه با قصد دينداري انجام شود، در حالي كه دين آن را نگفته است. بدعت گذار كسي است كه فرمان خدا را ناديده گيرد و به دلخواه خود و با نام دين آن را پديد آورد. (3)
لذا هر عملي كه انسان انجام مي دهد مادامي كه به قصد ورود در دين نباشد، و نيت انجام آن هم اضافه كردن در احكام دين نباشد ،و مادامي كه اصل عمل نيز مورد نهي خداوند نباشد بدعت تلقي نمي گردد، لذا با توجه به مطلوب بودن اصل صلوات،فرستادن صلوات در هنگام ديدن بزرگان و افرادي كه بر اساس سفارشات ديني داراي احترام مي باشند، مثل پدر و مادر و معلم و استاد و عالمان ديني و مراجع معظم تقليد، و در راس آنها ولي فقيه مطلوب مي باشد بخصوص كه هيچ كس چنين تصوري ندارد كه اين صلوات ها را به عنوان اضافه نمودن در احكام دين انجام مي دهد.بخصوص كه شروع اين رسم مربوط به زمان قبل از انقلاب مي باشد، كه تحت فشار دستگاه طاغوت مبني بر حذف نام حضرت امام خميني (ره) و ممنوعيت بردن نام ايشان در مساجد و محافل ديني، مردم در اعتراض به اين عمل و در مبارزه منفي خود با ظلم طاغوت،فرستادن صلوات را به عنوان نماد احترام به حضرت امام به نوعي شعار خود قرار دادند.
پس پاسخ مختصر اين است كه بدعت يعني انجام يك عمل به قصد ورود در دين و ما هم از فرستادن صلوات چنين قصدي نداريم ،لذا بدعت نمي باشد.
پي نوشت ها :
1 . بقره (2) آيه 117.
2 . طريحي، مجمع البحرين،ج1، ص 164، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، 1408ه ق.
3 . محمد محمدي ري شهري، ميزان الحكمه، ج1، ص 107، دار الحدیث، تهران، 1416 ق.
