با سلام
دوستی دارم که حدود 25 سال دارد و می گوید:زمانی که یک کار جدید را شروع می کنم آن قدر اراده دارم که حتی بیشتر از آن چه تکلیف شده است انجام می دهم اما پس از گذشت زمان کوتاهی اصلا قادر نیستم یعنی واقعا نمی توانم اصل تکلیفم را حتی در مدت زمان خیلی بیشتری انجام دهم چه برسد به برنامه فوق العاده!
با توجه به این که فی الحال در کنار شغل نظامی خود مشغول حفظ قرآن نیز هست لطفا راهنمایی نمایید. در ضمن ایشان می گوید:اگر در شغل اصلی خود نیز مافوقی نباشد ممکن است کارها را ناقص انجام دهم که احتمالش زیاد است.
با تشکر از مرکز خوبتان.
برادر گرامی! مشکل دوست شما نداشتن اراده نیست. زیرا اگر اراده نداشت. اصلا کاری را شروع نمی کرد، مشکل ایشان زیاده روی در امور است.
افراط و تفریط در هیچ کاری پسندیده نیست. یکى از ویژگى هاى بارز دین مقدس اسلام که آن را از ادیان دیگر متمایز مى سازد، اعتدال و میانه روى است.
قرآن مجید امت اسلامى را "امت وسط" نامیده است: «و کذلک جعلناکم امة وسطاً»؛ (1) «شما را امتى وسط قرار دادیم».
و در آیه اى دیگر، امت اسلامى را بهترین امت پدید آمده از میان مردم مى داند. (2)
امام صادق - علیه السلام - در تبیین بهترین امت مى فرماید: «آن ها امتى هستند که خداوند در بین آن ها و از میان آن ها و به سوى آن ها برانگیخت. آن ها مردمى میانه رو هستند. از این رو، بهترین امتى هستند که براى مردم فرستاده شده اند.» (3)
از نظر اسلام، تعادل و اعتدال، یکى از دوست داشتنى ترین و بهترین امور محسوب مى شود. رسول اکرم (ص) مى فرماید:
«خیار الامور اوسطها و لیکن احب الامور الیک اوسطها فى الحق»؛ (4) «بهترین کارها، معتدل ترین آن ها است. باید دوست داشتنى ترین امور نزد تو، معتدل ترین آن ها در کارهاى حق باشد».
اعتدال، صفت مؤمن است. امام على(ع)یکى از صفات مؤمن را اعتدال در زندگى مى داند: «المؤمن سیرته القصد»؛ (5) «شیوه مؤمن، میانه روى است.»
پس اسلام به میانه روی سفارش شده و افراط و تفریط، در همه امور را مذموم می دارد به همین دلیل دوست شما نیز، متأسفانه گرفتار همین امر شده و ناخواسته چنین حالاتی به او دست می دهد.
گویا باید به ایشان متذکر شد که:
رهرو آن نیست که گهی تند و گهی آهسته رود
رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود
به ایشان توصیه کنید کارهایش را معقولانه و با مطالعه و برنامه ریزی شروع نماید و در حد توان خود نه بیشتر تلاش کند و از اعتدال خارج نشود تا همیشه در کارهایش مداومت نماید در حفظ قرآن هم زیاده روی نکند. ابتدا به واجبات و وظیفۀ اصلی خود توجه کند بعد سراغ مستحبات برود؛ یکی از واجبات ایشان کم کاری نکردن در شغل خود و درست انجام دادن آن است.
اگر قرآن را حفظ نکند در پیشگاه الهی باز خواست نمی شود. اما اگر از کار خود یا از واجبات دیگر کم بگذارد باید پاسخ گو باشد.
پى نوشت ها:
1. بقره (2)، آیه 143.
2. آل عمران (3)، آیه 110.
3. علامه مجلسی، بحار الانوار، ج 24، ص 153، مؤسسة الوفاء، بیروت، 1404ق.
4. محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج 8، ص 255، انتشارات آل البیت، قم، 1408ق.
5. محمد تمیمی آمدی، غرر الحکم و درر الکلم، ج 1، ص 353، دفتر تبلیغات اسلامی، قم، 1366ش.
