با سلام
می دونیم که فلسفه گناه اینه که ضررش به خود ما بر میگرده برای همین خداوند اونو گناه قرار داده و عذاب براش تعیین کرده.مثلا شراب خوردن به بدن ضرر می رسونه پس خوردنش گناهه.آیا جز اینه که دیدن بدن زن نامحرم به دلیل اینکه باعث میشه مرد تحریک بشه و دچار شهوت بشه و نتونه خودش رو کنترل کنه و بخواد دست به گناهی بزنه ،گناه شناخته شده؟اگر جواب شما غیر اینه که توضیح بدین در غیر این صورت مرد اگر مطمئن باشه برفرض می گم اگر واقعا مطمئن باشه با دیدن نامحرم تحریک میشه ولی مرتکب گناه نشه مثل زنا گناه ازش رفع میشه؟منظور از زن نامحرم زنی که می خوان ازدواج کنن با هم اما هنوز عقد نکردن.قصد ازدواج دارند می خوان بدن هم رو ببیند هیچ کدام هم اگر تحریک بشن می تونن خودشون رو کنترل کنند و مرد از شهوت دست به زنا یا استمنا نزنه.اگر باز هم گناهه چرا؟
یکى از مسلّمات اسلامى این است که احکام شرعى تابع و برگرفته از مصالح و مفاسد واقعى است، یعنى هر امر شرعى به علت مصلحت ضرورى است. هر نهى شرعى ناشى از مفسدهاى است که باید ترک شود. خدا براى این که بشر را به مصالح واقعى که سعادت او در آن است برساند، امورى را واجب یا مستحب کرده است. براى این که بشر از مفاسد دور بماند، او را از پارهاى کارها منع نموده است. اگر مصالح و مفاسد نبود، نه امرى بود و نه نهیى.
مصالح و مفاسد و به تعبیر دیگر حکمتها به گونهاى است که اگر عقل انسان به آنها آگاه گردد، عقل نیز همان حکم را مىکند که شرع بیان کرده است.
احکام شرعى دو گونه اند:
1. احکامى که برخى از فلسفه هاى آن ها در قرآن و روایات بیان شده است مانند روزه که خداوند درباره آن مى فرماید: یا در مورد حرمت قمار و شراب مى فرماید: «شیطان مى خواهد به وسیله شراب و قمار، میان شما عداوت و کینه ایجاد کند، و شما را از یاد خدا و از نماز باز دارد...».(1)
2. احکامى که فلسفه آن ها در قرآن و روایات بیان نشده یا پیشوایان معصوم (ع) آن ها را بیان کرده اند، ولى به دست ما نرسیده است. در این مورد، ممکن است با دلیل هاى عقلى یا تجربى به بخشى از حکمت هاى آن پى ببریم.
در مورد نگاه به نامحرم نیز می توان دو امر را در نظر گرفت: 1. این امر به این خاطر گناه است که سبب تحریک جسمی و روانی مرد شده و امکان دارد به این جهت به گناه بیفتد و یا موجب سستی رابطه او با همسرش و از بین رفتن بنیان های خانواده شود.( همانطور که خودتان هم اشاره کرده اید) 2. هتک حرمت( در حد همان نگاه) به زن نامحرمی که مورد نگاه ما قرار گرفته است.
شما برای گناه بودن یا نبودن نگاه نامحرم تنها به جنبه اول مساله نگاه می کنید در حالی که این مساله یک موضوع دو طرفه است. بر فرض که مردی با دیدن زن نامحرم تحریک نشود یا به قول شما بتواند جلوی خود را بگیرد حال با هتک حرمتی که با این عمل نسبت به آن زن انجام داده چه می تواند بکند؟ آیا آن را هم می تواند در نظر نگیرد؟ لذا اگر بر فرض که کسی از خود مطمئن باشد. اما بالاخره این مورد یک مساله دو طرفه است و مرد نباید صرفا به خود نگاه کند.
به علاوه می توان گفت دو موردی که نام بردیم تنها گوشه ای از حکمتهای تحریم نگاه به نامحرم است و می تواند حکمتهای فراوان دیگری داشته باشد که حتی اگر این دو مورد هم رد شود می توان آنها را برای اجتناب از چنین نگاهی در نظر گرفت.
در آخر تذکر این نکته لازم است که اگر دو طرف به صورت جدی قصد ازدواج داشته باشند و مانعی هم از طرف خانواده یا امور دیگر برایشان وجود نداشته باشد می توانند پسر به منظور آگاه شدن از زیبایى و عیب طرف مقابل می تواند به بعضی از مواضع دختر مثل موها و گردن او نگاه کند و این عمل جایز است.(2) البته باز هم تذکر می دهیم که اگر واقعا قصد ازدواج دارند و مانعی هم وجود ندارد، و این کار نیز تحت نظر خانوادها انجام گیرد.
پی نوشت ها:
1. مائده (5) آیه91.
2. اصولی و بنی هاشمی، احسان و محمدحسن، توضیح المسایل مراجع، نشر جامعه مدرسین، قم، 1386ش، ج 2، ص 421.
