یقین

به نظر ما نیز مسالهء شما از نظر عقلی و استدلالی مشکلی ندارد و همان طور که گفته اید، مسالهء تشنگی روحی و قلبی است که نیاز مند سیر و سلوک قلبی و عملی است که البته امری تدریجی بوده و به مرور زمان حاصل می شود و به دلیل ظرافتی که در آن وجود دارد ، شتاب و عجله کردن در آن سبب مشکلاتی می گردد و لذا شما باید در این راه ، با حوصله و صبور باشید.
برای رسیدن به خدا و ملاقات و دیدن خدا با چشم جان، باید به تدریج لطافت های روحی خود را افزایش داده و ابعاد نفسانی و صفات ناپسندیده را کاهش دهیم تا روح ما با لطافتی هر چه بیشتر به صحنه آمده و به جستجوی خدای بزرگ و مهربان بپردازد.
راهی که معمولا از آن سخن گفته می شود این است که ما به دنبال روش های ریاضتی زاهدان و عابدان یا اذکار اهل ذکر و معنویت برویم یا رفتار و روش های برخی عارفان را در پیش گرفته و به دور از دنیا و کار و کسب و خانواده و ...به ارتقاء معنوی و خودسازی بپردازیم. اما به نظر ما چنین چیزی درست نیست ؛ زیرا اسلام ، دین دنیا و آخرت است:"ربنا آتنا فی النیا حسنه و فی الاخره حسنه و قنا عذاب النار"(1).
و می گوید یک دیندار واقعی باید در عین زندگی دنیایی و ازدواج و خانواده به معنویت و ارتقاء روحی برسد و در حال تجارت و کسب و کار در یاد خدا و متوجه او و شکر گذار نعمت های او باشد: رِجالٌ لا تُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إيتاءِ الزَّكاةِ... (2)
مردانى كه نه تجارت و نه داد و ستدى، آنان را از ياد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات، به خود مشغول نمى‏دارد ... .
روش سلوک معنوی قرآنی و روایی ، روشی بسیار زلال و حتی از جهاتی راحت و ساده است و لازم نیست که انسان خود را در فشار های عبادی غیر لازم قرار دهد. این سلوک و خود سازی دارای جهات و ابعاد گوناگونی است که اگر مایل بودید به خواست خدا در چند نوبت خدمت شما ارائه خواهد شد و در این نوبت ، توجه شما را به یکی از مهم ترین عوامل دینداری راستین و صادقانه که قرآن کریم عنایت خاصی نسبت به آن دارد جلب می نمایم:
کلید اصلی و اولیه دینداری و خودسازی، همان "شاکر بودن" است که البته این کلید طلایی بندگی و خوش بختی و موفقیت، معمولا مورد غفلت است و این در حالی است که می بینیم خداوند متعال در قرآن کریم عنایت ویژه به آن نموده است. خداوند در آغاز سوره مبارکه انسان که در وصف محبوبان درگاه الهی و اهل بیت طاهرین حضرت محمد(ص)، علی و فاطمه و حسن و حسین (ع) است، شاکر بودن را معادل هدف و غایت خلقت و آفرینش قرار داده: "هل اتی علی الانسان حین من الدهر لم یکن شیئا مذکورا انا خلقنا الانسان من نطفطة امشاج نبتلیه فجعلناه سمیعاً بصیراً انا هدیناه السبیل اما شاکراً و اما کفوراً" و در آیه سیزدهم از سوره مبارکه سباء می فرماید: "اعملوا آل داود شکرا و قلیل من عبادی الشکور؛ ای آل داود، شاکرانه در زندگی خود عمل کنید و البته تنها اندکی از بندگان من بسیار شاکر و سپاسگزارند". و در آیه سوم از سوره مبارکه اسراء، حضرت نوح(ع) را "عبد شکور" معرفی نموده: "انه کان عبداً شکوراً" و نیز در آیه صد و بیست و یکم از سوره مبارکه نحل، به طور ضمنی به ما اشعار می دهد که "شاکر بودن" حضرت ابراهیم (ع) سبب برگزیده شدن و هدایت ایشان به صراط مستقیم بوده: "شاکراً لانعمه اجتباه و هداه الی صراط مستقیم".
آیات قرآن کریم در این زمینه فراوان است و می توانید مطالعه و تأمل و تفکر داشته باشید و ما تنها به یک مورد دیگر که بسیار مهم و قابل تأمل است، اشاره می نماییم و آن این است که در سوره مبارکه اعراف که ماجرای خلقت حضرت آدم (ع) و تمرد ابلیس لعین مطرح شده، در آیه هفدهم آن، شیطان پس از مهلت گرفتن از خداوند حکیم، می گوید من از پیش رو و از پشت سر و سمت راست و سمت چپ، به سراغ افراد بشر و فرزندان آدم خواهم آمد و آن ها را وسوسه خواهم کرد و در نتیجه، تو بیش تر آنان را شکرگزار نخواهی یافت: "ثم لآتینهم من بین ایدیهم و من خلفهم و عن ایمانهم و عن شمائلهم و لا تجد اکثرهم شاکرین". این آیه شریفه نشان می دهد که شیطان در اغوا و وسوسه و فریب خود، چه چیزی را نشانه گرفته و معلوم می شود که شکرگزاری به درگاه الهی، چقدر دارای ارزش و اهمیت است و بلکه غایت آفرینش و معادل دینداری و عبودیت است (همان گونه که از آیات سوره مبارکه انسان و دیگر آیات استفاده می شود).
اجمالا عرض کنم که "شکر"، ریشه "حب" است؛ یعنی وقتی که ما به لطف و رحمت خدا و مهربانی و بنده نوازی او توجه می کنیم، محبت خدا در دل ما افزایش می یابد؛ چون ما به صورت فطری و سرشتی نسبت به کسی که به ما لطف و احسان داشته باشد یا ما را دوست داشته باشد، علاقه مند می شویم و این حالت را نسبت به اطرافیان خود نیز تجربه کرده ایم.
علاوه بر این، همه ما شیفته کمال و بزرگی و جمال و زیبایی هستیم و اگر صفات نیکو و پسندیده و بزرگی و زیبایی را در جایی بیابیم، جذب آن می شویم و به همین دلیل، اگر بخواهیم دینداری واقعی و با تمام وجود باشیم، باید نسبت به خداوند متعال معرفت بیش تری پیدا کنیم و صفات نیکو و اسمای حسنای ایشان را بشناسیم.به خواست خدا در تماس بعدی شما به اصل دیگری در دینداری و سلوک معنوی قرآنی و روایی که همان "معرفت مداری" است اشاره خواهیم کرد.
موفق باشید و التماس دعا
پی نوشت:
1. سورهء بقره ، آیهء 201 .
2.سورهء نور ، آیهء 37 .