آخرت

البته چگونگی حیات در آخرت به صورت کامل و واضح برای ما روشن نیست تا بتوانیم در مورد کیفیت این حیات به درستی قضاوت کنیم،زیرا ماهیت و چگونگی آن عالم و حیات در آن برای ما که در دنیا و با محدودیت های ماده زندگی می کنیم، قابل درک نیست.چه بسا توضیحات محدود و تا حدودی مادی قرآن در این زمینه هم ناشی از همین امر باشد.
اگر چه خداوند متعال در توصیف بهشت به مواردی نظیر باغ و درخت و چشمه وديگر نعمتهائي كه در همين دنيا در دسترس انسان مي باشد؛ اشاره می نماید و یا برخی از لذت های جنسی را به عنوان نعمت های بهشتی نام می برد، لکن پاداش کارهای خوب انسان در قیامت و در بهشت تنها نعمت هاي قابل تجربه مادي نيستند، بلكه اوصافی که در مورد نعمت‌های بهشتی مثل حوريان بهشتی و شراب طهور و... ذکر کردید، تنها بخش کوچکی از نعمت‌های بهشت است. كه متناسب با درك انسان از لذت ها و خوشي ها بيان شده است.و چنين لذتهایي در مقايسه با نعمت ها و لذت هایي كه ذكر نشده اند ناچيزند، در حالي كه آیات قرآن بیانگر آن است که در بهشت نه تنها اين نعمت هاي مادي، بلكه هر چيزي كه انسان بخواهد و اراده كند برای او فراهم می‌شود(1).
در بهشت هر چیزی که مورد میل و رغبت بهشتیان باشد و حتي لذت هائي فوق خواسته‌های آنان وجود دارد.(2) خداوند متعال مي فرمايد: " هیچ کس نمی‌داند و در مقابل اعمال خیری که پاکان و نیکان در این جهان انجام می‌دهند، چه نعمت هایی که مایه روشنی چشم است، در جهان غیب برای آنان فراهم شده است". (3) در تفاسیر شیعی و سنی ذیل این آیه حدیثی از رسول گرامی اسلام (ص) بدین مضمون نقل شده: "خداوند فرموده: برای پاداش بندگان شایسته و درستکارم، نعمت هایی آماده کرده ام که نه چشمی آن‌ها را دیده و نه گوش شنیده و نه بر قلب بشری خطور کرده است". (4) بنا بر این نعمت‌های بهشت، منحصر در آنچه در قرآن و يا روايات بيان شده م مي شود در همين دنيا نيز بخشي از آنها را تجربه نمود،نمی‌باشد.
يكي از بالاترين لذت ها و نعمت هائي كه در بهشت نصيب انسان هاي صالح مي شود، نعمت رضوان الهی (5) و لقای الهي (6) می باشد. بهشتيان در اين مقام لطف هایی از پروردگارشان دریافت می‌دارند که ایشان را غرق سرور می‌سازد. هیچ کس نمی‌تواند تصوری از مرتبه آن سرور داشته باشد (7).
جهت اطلاع بیش تر می توانید کتاب پیام قرآن آیه الله مکارم شیرازی، ج6 مبحث نعمت های جسمانی و مبحث لذات روحانی بهشت را مطالعه بفرمایید.
پی‌نوشت‌ها:
1. نمل (27)، آیه 21 و فرقان (25)، آیه 16 و زمر (39)، آیه 34 و فصلت (41)، آیه 31 و شوری (42)، آیه 22 و زخرف(43)، آیات 71 و 70 و ق (50)، آیه 35.
2. ق (50)، آیه 35.
3. سجده (32) آیه 17.
4. طبرسي، تفسیر مجمع البیان، ناصرخسرو 1372ش ، ح 7 و 8، ص 331 و سيوطي، تفسیر درالمنثور، كتابخانه مرعشي ،1404ق، ج 5، ص 276.
5. آل عمران (3)، آیه 15 و توبه (9)، آیه 21 و 72 و حدید (57)، آیه 20 و مائده (5) آیه 119.
6. قمر (54) آیه 55.
7. سجده (32)، آیه 17.