اخلاق

سلام! من یک دختر 22 ساله هستم که در خارج از کشورم دانشجو هستم. در دوران مکبت، در مکتبی که من درس می خواندم دختران و پسران باهم درس می خواندند. من همیشه شاگرد اول کلاس بودم. پسری که شاگرد دوم کلاس بودبه من علاقه مند و به ابراز علاقه کرد. خیلی پسری خوبی بود. اما من ان موقع خیلی خورد بودم و اصلا به جز درسم به این چیزها فکر نمی کردم بناء برایش جواب منفی دادم. قبل از این تقربیا باهم راحت بودم و با هم درس می خواندیم اما بعد از آن سعی خیلی ازش دوری کنم چون می ترسیدم که علاقه اش نسبت به من بیشتر شود. سال اخر دوره مکبت بود که این اتفاق رخ داد. خیلی روی روحیه اش اثر کرد و خیلی غمگین شده بود. من مکتب را در اوایل سن 16 سالگی تمام کردم. خیلی شوق دانشگاه را داشتم ولی نظر به بعضی از مشکلات تقربیا 3 سال ترک تحصیل داشتم.پسر اسمش مهدی است. او وارد دانشگاه شد و فعلا درسش را تمام کرده است و کار می کند. بعد از ان واقعه( ابراز علاقه ایشان به من) دیگر باهم تقربیا ارتباط نداشتیم. و قتی درسها تمام شد از همه ما از هم جدا شدیم و هرکس رفت به طرف زندگی و سرنوشت اش. گاه گاهی مثلا بعد از چند ماه گاهی مهدی از من احوال می گرفت به بهانه هم کلاس بودن ولی می توانستم حس کنم که من تا هنوز در ذهن او هستم و به همان سعی می کردم که خیلی سرد رویه کنم.خلاصه این که کاملا بی ارتباط بنودیم. بعد از سه برای من جانس تحصیل در خارج کشور به وجود امد. وقتی این خبر به مهدی رسید برایم زنگ زد بعد از تبریک باد گفتن دوباره به من ابراز علاقه کرد و من باز برایش جواب منفی دادم. چون باید درس می خواندم ولی در ته قلبم احساس می کردم که او انسان خیلی است و من بیش از حد سنگ دل هستم. ناراحتی هایش مرا نیز ناراحت می کرد ولی نهایت تلاشم را می کردم که خون سرد باشم. بلاخره فعلا در کشور هندوستان مشغول تحصیل هستم.و این سال سال اخر دوره ی لیسانسم می باشد.هر سال در رخصتی به خانه می روم. اخرهای سال گذشته باز با من تماس گرفت، درسهایش تازه تمام شده بود. به من که درسهایش تمام شده است و می خواهد که به صورت خیلی جدی همرایم حرف بزند.می خواهد نظرم را بداند و بعدا فامیل اش را بفرستد. خلاصه بعد از کمی فکر من نیز دل به دریا زدم و همرایش حرف زدم و باهم نه خیلی زیاد بلکه تا جای تبادل نظر کردیم. و من احساس کردم که از ایشان خوشم می اید و به همین خاطر ترسیدم که از این عاشق اش شوم. برایش گفتم که من همرای شما حرف زدم و نظرات تان شنیدم و شما را یک انسان خوب و محترم می دانم. خانواده ام خیلی مرا دوست دارد و من خیلی انها را دوست دارم و برایشان احترام قایلم.اما در مورد شما من نظر خانواده ام را نمی دانم. من کسی بوده ام و هستم که تصمیم در مورد ازدواجم را به انها موکل می کنم، هر چه انها بگویند قابل قبول است. در جواب گفت اگر این حرف شماست من برایش احترام قایلم خانواده ام را می فرستم تا جواب از خانواده ات بگیرند و بعدا امسال که رخصتی امدید باز باهم نامزد می شویم، عقد می کنیم و عروسی باشد برای بعد از ختم درسهای شما. گفتم خوب است. خودم قبل از این که مهدی مادر و پدرش را بفرستد همرای خواهر و برادرم که من بزرگتر اند مشورت کردم و از پدر و مادر خجالت می کشیدم. آنها یک سری دلایل اورد و گفت که ما او را نمی شناسیم و تا درسهایت تمام نشده است به این موضوعات فکر نکن. بناء من مهدی را از فرستادن خانواده اش منصرف کردم. در رخصتی رفتم خانه و فقط 3 بار در دانشگاه مهدی را از نزدیک دیدم چون تقربیا 6 سال می شد که اصلا هم دیگر را ندیده بودیم یعنی بعد از ختم مکتب اصلا هم دیگر را ندیده بودیم و فقط اگر گاهی به حیث یک هم کلاسی حرف زده بودیم از طریق انترنیت و تلفن بود و حضوری اصلا هم دیگر را ندیده بودیم. خانواده ام را راضی به این کار ندیدم و به همان همان 3 باری که مهدی را دیدم فقط با خواهرم که عروسی کرده است گفتم با دیگران اصلا حرف نزدم. در این دیدار مهدی برایم گفت که دلایل من اصلا برایش قابل قبول نیست. او می خواهد مستقیم حرف های پدر و مادرم را بداند. به همان خاطر وقتی من برگشتم هندوستان بعد از دو ماه پدرش برای خواتسگاری به خانه ی ما فرستاد. خانواده ی من برایش ایشان گفته است که درس دخترم یک سال مانده است تا درسهای او تمام نشده است و برنگشته است این قضیه برای ما اصلا معنا ندارد و اصلا مهم نیست. مهدی می گوید که یکسال باز به خاطر من صبر می کند ولی از من خواهش دارد که درباره او به خانواده ام حرف بزنم و از او پشتبانی کنم. من هم او را دوست دارم و به او علاقه مند شده ام، ولی نمی توانم که این حرف را به خانواده ام بگویم که من به کسی علامند شده ام. از طرفی اگر نگوییم من مطمین ام که خانواده ام به احتمال خیلی قوی مرا به او نخواهد داد. به خاطریکه خانواده ی مهدی از لحاظ اقتصادی در سطح خوبی قرار ندارد. من و مهدی خیلی کم از طریق تلفن(چون مصرف زیاد می افتد) و از طریق انترنیت با هم در تماس هستیم. به ندرت انلاین حرف می زنیم بلکه اکثر تماس ما از اطریق ایمیل است. او چون ادبیات خوانده است نوشته هایش را برایم می فرستد و از من می خواهد نظر دهم و من می خوانم و تا جای نظر می دهم و همین کتاب جالب و نوشته ی جالب اگر من داشتم هم برایش می فرستم. خلاصه ارتباط ما شکل تبادل افکار و نظرات و بحثهای علمی است. سوالم این جاست: 1- ایا تا هنوز همین که طور من پیش رفته ام خلاف مقرارات شرعی که نبوده است. من خیلی عقیده دینی قوی دارم و اصلا دلم نمی خواهد که خلاف دستورات دینی پیش بروم.2- ایا باید در رابطه با احساساتم خودم نسبت به مهدی با خانواده ام حرف بزنم؟ 3- من این یک 10 ماه باقی مانده را با مهدی چگونه رویه نمایم؟ منظورم از حد و حدود ارتباطات ماست. ایا همین طور که تا حالا پیش رفته ایم اگر ادامه دهیم تا من درسم تمام شود و بروم خانه و از نذدیک با فامیلم حرف بزنم تا شاید راضی شد، ایا اشکال دارد؟ یا نه باید قطع رابطه کنم. اگر قطع رابطه کنم مهدی شاید به صورت صد در صد نا امید شود. به خاطر یکه او تا جای نظر فامیلم را می داند و می فهمد که انها زیاد راضی نیست، دل خوشی او این است که وقتی خانه رفتم با فامیلم حرف بزنم و به همین امید منتظرم می ماند. من واقعا گیجم نمی دانم چکار کنم. تا جای که خودم فکر کرده ام و سنجیده ام او واقعا کسی که است که به حیث شریک زندگی می خواهم. افکار بالا دارد و خیلی افکار ما باهم می خواند یعنی خیلی باهم تفاهم داریم. این سر دو راهی قرار گرفتن از طرف خانواده ام از یکطرف که ممکن قضیه بشود و یا نشود و گیج بودن در رابطه داشتن و نداشتنم با مهدی از یک طرف خیلی مرا در تنگنا قرار داده است و اسایش را از من ربوده است. من واقعا می خواهم قضیه طوری پیش برود که خانواده ام راضی باشد و هم با هم برسیم و هم این که ارزش و حرمت من کاملا خفظ باشد. ارزش و حرمتم و احترامم خیلی برایم ارزش دارد!!! من تقربیا چیزی نا گفته نمانده ام خواهش می کنم که کمک کنید. جواب مرا بدهید تا من از بلاتکلیفی رهای یابم.
خدا نگهدار