به نظر شما این جواب سوال من بود؟

به نظر می رسد در پاسخ قبلی تامل و دقت چندانی به خرج نداده اید و الا به گمان ما در همان جواب کوتاه نکات دقیقی در مورد تارخچه برده داری و فلسفه و رویکرد خاص اسلام در قبال این مساله تبیین شد ؛ برخلاف نظر شما اسلام در مورد همه مسائل به طور سریع و ضربتی عمل نکرد و احکام دین در طول 23 سال حیات پیامبر به تدریج به جامعه ابلاغ شد حتی جدی ترین و مهم ترین دستورات شرعی مانند حکم حجاب یا حرمت شراب .
آیات تکلیف زنان مسلمان به حجاب دقیق مانند آیه 59 سوره احزاب یا آیه 31 سوره نور آیات مدنی هستند و در مدینه نازل شده اند که نشان می دهد اصل حکم حجاب یا تاکید بر رعایت دقیق و جزییات این حکم آسمانی در مدینه و سال ها بعد از نزول اسلام به مسلمانان ابلاغ شده است.
همچنین در مورد شراب به شهادت آیات متعدد قرآن و روایات و تصریح مفسران (1) این حرمت به طور تدریجی بود و در ابتدای بعثت حرمت قطعی شراب صادر نشده بود و مسلمانان تا سال ها بعد از اسلام آوردن و در مدینه شراب می نوشیدند.
به هر حال برخورد ضربتی و دفعی با بسیاری از پدیده های زشت فرهنگی و اجتماعی نتیجه ای جز بی ثمر ماندن تلاش ها و فشارها نخواهد داشت و همه نتایج به طور معکوس حاصل می گردد و اصولا چنین شیوه ای معقول و منطقی و ثمر بخش نخواده بود و اسلام هم واقع بینانه در مورد این قبیل موضوعات چنین نکرد . به همین دلیل ما معتقدیم که همین نمونه برخورد منطقی و حساب شده اسلام با پدیده های ناپسند فرهنگی و اجتماعی ، خود بهترین گواه بر حقانیت اسلام است که نشان می دهد در تعالیم آن تا چه حد به جزییات و ظرافت ها توجه شده است.
البته ممکن است این تسامح و برخورد تدریجی به نفع برخی افراد محسوب گردد، اما این شیوه برخورد در نهایت به نفع دین و توده افراد جامعه و به صلاح دنیا و آخرت همه خواهد بود چنان که چنین شد و در مدت کوتاهی بساط برده و برده داری از جامعه اسلامی برچیده شد.
اما در مورد برده داری در ایران باستان به نظر مطالعات جامع و کاملی ندارید و به گزارشات مختصر برخی سایت ها و وبلاگ های گرفتار ناسیونالیسم وطنی بسنده نموده اید ؛ به نظر می رسد مطالعه منابع دقیق و معتبر در این زمینه نتایج بهتری را عائدتان بنماید ؛ به نظر ما گزارشی که در مورد عدم وجود برده داری در ایران باستان نقل نموده اید چندان صحیح نیست .
تاریخ نشان می دهد که برده داری قبل از اسلام و در هنگام ظهور آن در ایران وجود داشت. در منابع تاریخی امده که تاریخ برده داری در ایران از دوران هخامنشی و ساسانی تا دوره های بعد وجود داشته است.
در کتیبه ی بیستون آمده است که داریوش اول امرای خود را برده خود می خواند. در زمان هخامنشی ها پارسی ها بردگان را از بازار برده فروشان می خریدند. قرارداد خرید برده که در تخت جمشید به دست آمده نشان می دهد که در زمان داریوش اول بردگان بابلی بوده اند. ایرانیان در زمان هخامنشیان برده های خود را در بابل می فروختند .
کتاب قانون «مادیان هزار دستان» به زبان پهلوی مجموعه ای است از قضایای حقوقی که در قرن ششم میلادی گرد آورده شده است. در این کتاب اطلاعات با ارزشی در مورد بردگی در آن دوران آمده است. کتاب قانون ایشوبخت برای مسیحیان ایران در زمان ساسانیان تهیه شده که موقعیت برده ها در جوامع مسیحی در ایران را نشان می دهد.(2)
حتی در منابع دینی ایران باستان هم اشاره ای به بردگی و بردگان شده هرچند گفته می شود که در نوع و کیفیت برخورد با این بردگان تفاوتی بین ایران باستان و مناطقی چون روم و مصر وجود داشت؛ در اوستا گرچه از واژه« وایسو» در مورد بردگان یاد می شود هرچند بنا بر نص وندیداد اینان بردگان خانگی بودند و در واقع جزء جدائی ناپذیری از خانواده ، عشیره ، و ویس می بودند.(3)
به علاوه مطالبی که در برخی منابع در مورد دریافت حقوق و دستمزد از جانب بردگان نقل می شود چنان که همین امر در مورد سازندگان تخت جمشید بیان می شود دلیل بر عدم وجود بردگی در آن زمان نبوده، بلکه حاکی از کیفیت متفاوت برخود با بردگان در مقاطع خاصی از تاریخ ایران باستان است که در آن بردگان به عنوان کارگر در ساخت پروژه های حکومتی شرکت می کردند و حقوق دریافت نموده این عمل منبع درآمدی برای اربابان آن ها بود.
حتی اگر این چنین نباشد و معتقد باشیم برخی پادشاهان ایران دستور به لغو برده داری داده باشند، باز معلوم نیست که این عمل نتیجه بخش بوده باشد و این فرهنگ غلط به طور ریشه ای منسوخ شده باشد ، چنان که بر اساس شواهدی که نقل کردیم تا مدت ها مساله برده داری در ایران رواج داشته است.
در مورد پاسخگویی آنلاین هم در خود سایت " www.pasokhgoo.ir " بخشی به عنوان زمان بندی پاسخگویی آنلاین مشخص شده که با مراجعه به آن بخش می توانید به صورت آنلاین از محققان این مرکز پاسخ دریافت نمایید.
پی نوشت ها :
1. علامه طبا طبایی، تفسیر المیزان ترجمه موسوي همداني،نشر جامعه مدرسين، قم، 1374ه.ش ،ج 2، ص 294 .
2. رک : دانشنامه جهان اسلام، تهران، بنياد دائرة المعارف اسلامي، چاپ اوّل، 1380،جلد 3، از صفحه 58 -61 .
3. وندیداد ، جزء نهم ،فرگرد ۳۸.