توبه

اعتراف و اقرار به گناه، نشانه رقت قلب و توجه قلبی شما به خدای مهربان است. همین که از خود ناامید شده و به خدای متعال روی آورده اید، اجابت دعا برایتان میسر است.
امام صادق(ع)می فرماید: " إِذَا رَقَ‏ أَحَدُكُمْ‏ فَلْیَدْعُ‏ فَإِنَّ الْقَلْبَ لَا یَرِقُّ حَتَّى یَخْلُصَ ؛(1)هر گاه رقت قلب برای کسی پدید آمد، وقت آن است که دعا کند، زیرا قلب وقتی رقیق می شود که به اخلاص نزدیک شود.(2)
نکاتی که با دقت در آنها به جواب های سوالتان می رسید:
1)انسانی که از انحرافات و گناهان توبه کرد، باید پابرجا و دائم باشد؛ از یک سو، هر زمان خطایى از انسان بر اثر وسوسه هاى «نفس اماره» سر بزند، باید بلافاصله به سراغ توبه رود، و در مرحله «نفس لوامه» در آید تا زمانى که به مرحله «نفس مطمئنه» رسد و ریشه هاى وسوسه ها از بیخ کنده شود. هر زمان وسوسه ها و انگیزه هاى آن گناه در او پیدا مى شود، به ذکر خدا روى آورد، چرا که: «ذکر خدا مایه آرامش دلها است:" الَّذينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ‏ تَطْمَئِنُ‏ الْقُلُوب‏."(3)
واز سوى دیگر، از هر گناهى توبه مى کند باید کمال مراقبت را به خرج دهد که آن توبه را نشکند و بر تعهد خود در پیشگاه خدا نسبت به ترک آینده باقى بماند. و به تعبیر دیگر، اگر بعد از توبه از گناه، هنوز انگیزه هاى آن در اعماق دل و جان او باقى مانده باید با آن به مبارزه برخیزد و جهاد با نفس را جزء برنامه خویش قرار دهد و به این ترتیب هم در صف تائبان باشد و هم در صف مجاهدان.
2) با "توبه" انسان به سوی خدا از درون باز می گردد و به جبران تاریکی های گذشته می پردازد و کاری می کند که در آخرت مجازات نشود. البته آن هم در صورتی که واقعا در صدد جبران بر آییم و فقط در حد حرف نباشد و واقعا گناه را کنار بگذارد و چه خوب است که همه ما به نقطه ای برسیم که جلوی بیماری را بگیریم مواظب باشیم گناه نکنیم تا با هزار سختی در پی درمان برآییم.(لذا فرموده اند که اگر مریض شدی طبیب هست،نه اینکه ،حالا که طبیب هست پس برو مریض شو!! اگر گناه کردی در توبه باز است نه اینکه حالا که در توبه باز است برو گناه کن!!)
خدای متعال خودش را، قبول کننده توبه توصیف کرده است: " وَ هُوَ الَّذي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ وَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُون‏" و اوست كسى كه توبه را از بندگان خود مى‏پذيرد و از گناهان درمى‏گذرد و آنچه مى‏كنيد مى‏داند.(4)
3) نه تنها انسان توبه کننده، عذاب نمی شود بلکه خداوند با فضل و رحمت خود، این دسته از گناهان را تبدیل به حسنات می کند:" إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِکَ یُبَدِّلُ اللَّهُ سَیِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ کانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِیماً".(5)
مطمئن باشید، آن گناهانی که شخص، موفق به توبه مقبول شده، هرگز فاش نخواهد شد.
و اثر توبه در آخرت این است که بر اثر پاک شدن گناهان، انسان در مورد محبت خداوند متعال قرار می‏گیرد "انّ الله یحبّ التوابین و یحبّ المتطهرین". (6) و هر کس محبوب خدا شد، جایگاهش، بهشت است.
نکته پایانی: خواهر محترم! مگر می شود گنهکار، از صمیم دل با نیت راستین وخالص به سوی خدابرگردد وخداوند در به رویش ببندد و او رانپذیرد؟!آیا توبه بنده، زمینه ساز گشایش پنجره ای رو به رحمت الهی نیست؟!
گناه، هر چند زیاد باشد، لطف و کرم خدا بیشتر است. رابطه با خدا را باید بر اساس وسعت کرم وگستردگی رحمت او برقرارساخت. وقتی همه درها به روی انسان بسته شود، آغوش رحمت الهی به روی عاصیان گشوده است و وقتی که گناه بخشیده شد دیگر چیزی باقی نمانده که رسوا شود و یا مواخذه شود و چنین شخصی مانند کسی است که گناهی مرتکب نشده است.
منابعی برای مطالعه بیشتر:
1.توبه آغوش رحمت، استاد حسين انصاریان، مرکز علمی تحقیقاتی دارالعرفان.
2. توبه، آيت‌الله العظمی مظاهری، مؤسسه‌ی فرهنگی مطالعاتی الزهرا (س).
پی نوشت ها:
1. محمد بن الحسن الحر العاملی، وسائل الشیعه،ج7،ص72، مؤسسه آل البیت، قم، 1409 ه.ق .
2. غلامرضا حاتمی،دعا، ص19،انتشارات کتاب شفا، چاپ اول،مشهد،1388.
3. سوره رعد(13) آیه 28.
4. زمر (39) آیه53.
5.فرقان(25)آیه70.
6.بقره(2)آیه222.