سلام
همانطور كه مستحضر هستيد بخشي از خمس كه سهم امام مي باشد خرج طلاب علوم ديني مي گردد . و هر ماه بعنوان شهريه به آنها پرداخت مي شود . سوال اينجا است كه چه فرقي بين جوانان يك كشور وجود دارد كه يك نفر بايستي چون در حوزه علميه درس مي خواند شهريه دريافت كند . ولي بقيه جوانان بايستي هر ترم مبالغ سنگيني را شهريه پرداخت نمايند ( در دانشگاههايي مثل آزاد و پيام نور و علمي كاربردي و ...). البته واضح است كه بخش كوچكي از جوانان كشور هم به دانشگاه دولتي مي روند و از تحصيل رايگان برخوردارند.
اما بحث اينجاست كه مگر در كشور ما فقط به طلبه علوم ديني محتاج هستيم و يا اينكه فقط كار اين قشر براي كشور لازم و ضروري است كه فقط به اين قشر شهريه پرداخت مي شود ( ان هم از سهم مبارك حضرت ) . مگر كسي كه از جيب خودش در انواع و اقسام دانشگاهها تحصيل مي كند و براي تامين خرج تحصيلش مرارت هاي بسيار متحمل مي شود ، در نهايت در براي اعتلاي نظام اسلامي بكار گرفته نمي شود. درست است كه بقول آقاي قرائتي نمي توان طلبه از خارج وارد كرد ولي مهندس و دكتر را مي توان . ولي چرا براي تشويق ورود جوانان به اين عرصه از سهم مبارك حضرت خرج مي شود. مگر يك طلبه نمي تواند مثل بقيه دانشجويان كار نيمه وقت داشته باشد. به نظر من اگر اين اتفاق بيفتد ، بدليل ايجاد تعامل بيشتر با بدنه جامعه بركات زيادي نسيب مردم و طلاب خواهد شد. مثلا تعميركاري كه شاگردش يك طلبه باشد مي تواند درسهاي عملي زيادي از وي بياموزد. يا يك معمار و يا ..........
البته از نظر بنده چون تعدادي از طلاب ( كه كم هم نيستند ) بعد از تحصيل علم در حوزه به كارهائي مي پردازند كه با تخصص آنها همخواني ندارد و به ساير رشته ها ورود پيدا مي كنند بنابراين دريافت شهريه براي آنها از سهم مبارك خالي از اشكال نيست. براي مثال چندي پيش در يك سايت معروف خبري خواندم كه فلان روحاني در يكي از شهرهاي اطراف تهران مشغول به امور ساخت و ساز شده است ( نقشه كشي ساختمان و .... ) . خوب دوست گرامي شما كه به اين كار علاقه داشته ايد چرا از ابتدا در همان رشته تحصيل نفرموده ايد. استفاده از معافيت سربازي حوزه و دريافت شهريه و ....
البته استدلال مصرف سهم مبارك در راه ترويج دين را مي دانم ولي ارتباطي بين پرداخت شهريه و اين امر قائل نيستم.
برای پاسخ به این سؤالات به چند نکته توجه نمائید.
1- اختیار مصرف خمس در زمان حضور امام معصوم (ع) با آنها است و در زمان غیبت با مجتهد جامع الشرائط می باشد.
2- مجتهد در زمان غیبت باید سهم امام (ع) را باید در امور مربوط به دین مانند تبلیغ دین و دفاع از دین و بیان احکام دین و امثال این امور مصرف کند.
به عبارت دیگر باید در امور مصرف کند که مورد رضایت امام زمان (عج) باشد و تنها موردی که یقینا مورد رضایت امام زمان است صرف در امور دین و حوزه های علمیه است که زندگی حوزویان وقف در امور دین می باشد.
هر چند در موارد دیگری نیز اگر مجتهد مصلحت بداند اجازه مصرف می دهد.
3- شهریه ای که طلاب حوزه می گیرند فکر کرده اید چه مقدار است؟ در حال حاضر بالاترین شهریه یک طلبه سیصد هزار تومان می باشد، و تا آخر عمر همین مقدار شهریه به عنوان در آمد ثابت آنها است, درحالی که یک پزشک یا یک مهندس و امثال آنها که از دانشگاه فارغ و مشغول کار می شوند؛ از درآمد بسیار بالای برخوردار اند که با شهریه طلاب قابل قیاس نمی باشد.
4- جامعه به اقشار مختلف نیاز مند، است همان طوری که جامعه به دکتر و مهندس وغیره نیاز دارد به روحانی نیز نیاز مند است و قسمت عمده مشکلات جامعه دینی را روحانیت برطرف می کند.
5- با توجه به گسترش شبهات در امور دینی و گسترش علوم مختلف و پاسخ گوی در برابر شبهات، آن قدر وقت گیر می باشد که یک طلبه نمی تواند در کنار تحصیل علوم دینی مشغول به کارهای اقتصادی شودو اگر مشغول به کار هم باشد از مقصد و هدف اصلی باز می ماند، و به ناچار زندگی خود را باید وقف تحصیل و تبلیغ علوم دینی نمایند و با همان شهریه نا چیز و با فقر اقتصادی بسازد که از این جهت طلاب حوزه قابل تقدیر و ستایش اند.
6- معافیت سربازی که اشاره کرده اید نیز به خاطر پیشرفت همان مقاصد دینی است و اگر درزندگی روحانیت دقت کرده باشید تمام عمر سرباز دین هستند و شب و روزندارند، هر وقت هرجا مبلغ نیاز باشد باید روحانی اعزام شود و هر مشکل دینی پیش بیاید و شبهات تازه مطرح شود باید روحانی شب و روز تلاش کند.
با توجه به انچه ذکر شد، خود شما قضاوت کنید, اگر شهریه در امور زندگی طلاب مصرف نشود - البته شهریه ناچیزی می گیرند که قابل قیاس با در آمد سایر کار مندان و کارگران نیست تاچه رسد با درآمد متخصصین- زندگی ساده واولیه روحانیت و طلاب را چه کسی تأمین می کند؟ اگر خود آنها مشغول کار شوند, چه کسی این وظیفه سنگین و خطر راعهده دار می شود؟.
