سند و منبع حدیث من طلب وجد و من وجد ...؟

حدیثی در کتب روایی ثبت شده به عنوان حدیث قدسی که سخن خدا خطاب به حضرت داوود بوده و به شرح زیر است :
من طلبني بالحقّ وجدني و من طلب غيري لم يجدني. (1)
ای داوود هر کس مرا بطلبد، مرا می یابد و هر کس غیر مرا بطلبد ، مرا نخواهد یافت.
این حدیث به صورت مرسل و بدون سند نقل شده است و چون در باب احکام نیست و حجت تعبدی نمی باشد، مرسل بودن آن عیب اساسی به حساب نمی آید و مضمون حدیث نیز کاملا برهانی و منطقی است و نشانه ای بر جعلی بودن حدیث در دست نمی باشد.
در نقل دیگری نیز مرسل و به صورت زیر آمده:
يا داود، من عرفني ذكرني، و من ذكرني قصدني، و من قصدني طلبني، و من طلبني وجدني، و من وجدني حفظني، و من حفظني لا يختار عليّ غيري. (2)
ای داوود هر کس مرا بشناسد، یاد من خواهد کرد و هر کس مرا یاد کند، متوجه من خواهد شد و هر کس متوجه من شود، مرا طلب خواهد کرد و هر کس مرا طلب کند، مرا خواهد یافت و هر کس مرا بیابد، حفظم خواهد نمود و هر کس مرا حفظ کند، غیر من را بر من نخواهد گزید.
پی نوشت ها:
1.محدث عاملی، الجواهر السنیه (کلیات حدیث قدسی) ترجمه زین العابدین کاظمی خلخالی، تهران، دهقان، 1380 ش، ص 191.
2. علی مشکینی، تحریر المواعظ العددیه، قم ، الهادی، 1424 ق، ص 446.