اگر چه قرار دادن رسول و امام و هادي و راهنما و انذار دهنده براي هر جامعه اي و هر امتي به عنوان يك نعمت الهي جزء سنت هاي قطعي خداوند مي باشد (1)كه خداوند از روي لطف خود نسبت به هيچ امتي از آن فروگذار نكرده است. لكن گرفته شدن امام از يك امت مستقيما به خداوند نسبت داده نمي شود. يعني اراده اوليه خداوند بر سلب اين نعمت از يك امت نمي باشد. مگر اينكه افراد آن جامعه خودشان با اختيار و اراده زمينه سلب اين نعمت را از خودشان فراهم نمايند. (2) در واقع خداوند نعمت وجود و يا حضور امام را با اراده اوليه خود از امت ما سلب نكرده است. بلكه اين خود افراد امت اسلامي بودند كه با سستي و عدم حمايت و يا اهمال و بي توجي و تنها گذاشتن ائمه و ... سبب شهادت اغلب آنها و غيبت حضرت ولي عصر و در ادامه عدم ظهور ايشان را فراهم آوردند.(3)
پي نوشتها:
1.فاطر (35) آيه 24.
2.انفال (8) آيه 53.
3.رك:http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=183361.
