ازدواج

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
کسی را نمی شناسیم که برای ازدواج به شما معرفی کنیم و در حیطه وظیفه ما هم نیست ما فقط پاسخگویی به سوالات دینی را انجام می دهیم؛ اما برایتان توصیه هایی داریم بدانید:
درمان اصلی غریزه شهوت در انسان همان ازدواج است که باید انسان به سمت این سنت مقدس حرکت کند و در تلاش برای فراهم کردن مقدمات ازدواج باشد و این را بدانید بسیاری از جوانها قبل از اینکه کار داشته باشند ازدواج کرده اند البته با تلاش به کار هم دست پیدا کرده اند و موفق هستند در ضمن می توانید ازدواج کنید و مدتی در عقد بمانید تا مسئله کار و زندگی تان حل شود.
و در مورد ازدواج موقت اگر کسی را که شرایطش را داشت پیدا کردید می توانید با صیغه محرمیت با او ازدواج موقت داشته باشید. اگرچه به علت حساسیت و مشکلات این ازدواج در جامعه ما وزمان ما این امر را برای هر کسی توصیه نمی کنیم. اما تا زمانی که مقدمات ازدواج فراهم شود انسان باید سعی کند این غریزه شهوت را کنترل کند. کارشناسان مسائل جوانان، برای کنترل غریزه جنسی راهکارهای متعدد و متفاوتی بیان کرده اند که به برخی از آن ها اشاره می کنیم:
1ـ طرد افکار شیطانی: مشکل‌ترین مرحلة رویارویی با انحراف جنسی، سالم سازی اندیشه و پرهیز از افکار شهوانی است. امام علی(ع) می‌فرماید: «"من کثر فکره فی المعاصی دعته إلیها؛کسی که در باره گناه بسیار بیندیشد، سرانجام به آن کشیده خواهد شد».(1)
2ـ پر کردن اوقات فراغت با مطالعه، تفریح، مسافرت و غیره.
3ـ کنترل چشم: نگاه راهبر دل و دام شیطان و بذر شهوت است.برای مهار غریزة جنسی باید از دیدن آن چه که میل جنسی را تحریک می‌کند خودداری کرد. امام علی(ع) می‌فرماید: نعم صارف الشهوات غض الأبصار»؛ (2) «بهترین عامل روگردانی از شهوات، فروبستن چشم‌ها است».
4ـ عدم آمیختگی زن و مرد: همنشینی زن و مرد و هم‌سخن شدن و خلوت کردن با یکدیگر زمینة لغزش را فراهم می‌کند.
5ـ کم‌خوری: یکی دیگر از راه‌های کنترل غریزه جنسی، دوری از پرخوری است. از این رو در روایات اسلامی از روزه‌داری به عنوان عامل تعدیل غریزه جنسی یاد شده است.
پیامبر اکرم(ص) می‌فرماید: «يَا مَعْشَرَ الشَّبَابِ مَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمُ الْبَاهَ فَلْيَتَزَوَّجْ وَ مَنْ لَمْ يَسْتَطِعْهَا فَلْيُدْمِنِ الصَّوْمَ فَإِنَّهُ لَهُ وِجَاء»؛(3)
«ای جوانان، هر یک از شما قدرت ازدواج دارد، ازدواج کند و اگر قدرت ندارد روزه بگیرد، زیرا روزه گرفتن برای کنترل شهوت مفید است».
6ـ یکی از راه‌های آرام کردن طوفان غریزة جنسی در انسان، ورزش و فعالیت بدنی است، زیرا ورزش مقدار فراوانی از انرژی‌های بدنی و فکری انسان را به خود اختصاص می‌دهد و از مسایل دیگر کم می‌کند.
7ـ آخرت گرایی: توجه به پاداش اخروی درباره کسانی که دامن خود را از گناه پاک داشته اند. امام علی(ع) می‌فرماید: «کسی که به بهشت علاقه دارد، خواهش‌های نفس و شهوات را فراموش کند».(4)
8ـ یاد مرگ: «كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) كَثِيراً مَا يُوصِي أَصْحَابَهُ بِذِكْرِ الْمَوْتِ فَيَقُولُ أَكْثِرُوا ذِكْرَ الْمَوْتِ فَإِنَّهُ هَادِمُ اللَّذَّاتِ حَائِلٌ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ الشَّهَوَاتِ»؛ (5) «رسول خدا(ص) اصحاب خود را درباره مرگ بسیار سفارش می‌کرد و می‌فرمود: «زیاد مرگ را یاد کنید، زیرا یاد مرگ شکنندة لذات نفسانی و مانع میان تو و شهوات است».
برای کنترل غریزه خود راهکارهای عملی زیر را مورد توجه قرار دهید:
1- اوقات فراغت خود را با انجام کارهای هنری، فنی، و... پر کنید.
2-از تماشای رفتارها و برجستگی‏های بدن خود و دیگران و صحنه‏های تحریک کننده جدا خود داری کنید.
3-برای تمام اوقات شبانه روز خود برنامه‏ای منظم و تدوین کنید و هیچ زمانی را بدون برنامه قبلی سپری نکنید زیرا برای آن اوقات شیطان برنامه‏ریزی می‏کند.
4- با شرکت در مجالس مذهبی، دعا، خواندن نمازهای نافله و نافله شب پیوسته در صدد تقویت نیروی ایمان خود باشید.
5- گوش ندادن به آوازها و موسیقی‏های تحریک‏کننده و مبتذل.
6- اجتناب شدید از نشست‏های غفلت‏زا و معاشرت با دوستان ناباب و گوش سپردن به سخنان تحریک‏آمیز
7- تلاوت قرآن. بی‏شک انس با قرآن، تلاوت، تدبر و تفکر در مضامین آن، خود شفای هر دردی است که به سرعت کار هر پریشانی را رو به سامان می‏برد و زخم‏های پنهان را التیام می‏دهد و همت‏ها را تا آسمان‏ها بالا می‏برد و بشر را از فرو رفتن در عالم حیوانات را نجات می‏بخشد.
موفق باشید.
پی نوشت ها:
1. عبدالواحد بن محمد تميمى آمدى، غرر الحكم و درر الكلم، انتشارات دفتر تبليغات اسلامى قم، 1366 هجرى شمسى، صفحه186، حدیث3543.
2. همان، ص 260 ، حدیث5559.
3. علامه مجلسى، بحار الأنوار، 110 جلد، مؤسسة الوفاء بيروت - لبنان، 1404 هجرى قمرى‏، ج 100، ص 220.
4. نهج البلاغه،انتشارات دار الهجره قم، ص 473، قصار 30.
5. شيخ حر عاملى، وسائل الشيعة، مؤسسه آل البيت عليهم‏ السلام، قم، 1409 هجرى قمرى‏، ج 2، ص 437.