زنای با محارم

پرسشگر گرامي، با سلام و سپاس از ارتباط­تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی و مذهبی
زنا آن است که مرد و زن نامحرمی بی آنکه عقد دائم یا موقت بخوانند با هم نزدیکی نمایند. چه این کار خلاف از جلو صورت گیرد یا از عقب . یعنی مرد با زن نامحرم مقاربت و دخول نماید. این عمل حرام و گناهی بزرگ است.
بنا بر این اگر مقاربت و دخول صورت نگیرد ، مانند بوسیدن و لمس بدن و آغوش گرفتن به آن زنا نمی گویند ، اگر چه اینها هم حرام و گناه می باشد و باید از این اعمال توبه نمایند تا گناه آن بخشوده شود.
لذا اینکه پسر هفت ساله بتواند عمل دخول را انجام دهد مشکوک است اما در عین حال زنا، گناهی بزرگ و از گناهان کبیره است. گناه با محارم بزرگتر و عظیمتر است، اما هر گناهی حتی زنا با محارم با توبه واقعی قابل بخشش است. باید از صمیم قلب پشیمان باشد و عزم جدی داشته باشد که هیچ گاه این گناه را مرتکب نشود. رسول اکرم(ص) فرمود: "هر مرضی دارویی دارد و داروی گناهان استغفار و طلب عفو از پیشگاه ذات پاک الهی است". (1) توبه که به معنی پشیمانی واقعی از معصیت است، موجب بخشش گناه شده و صفحه قلب را از آلودگی پاک و تیرگی را مبدّل به روشنایی می سازد.
گناه هر چه باشد قابل توبه است و توبه از آن در درگاه الهی پذیرفته می شود، به شرط آن که توبه حقیقی باشد؛ یعنی انسان از عمق دل توبه کرده باشد. مکتب تربیتی اسلام تمام آلودگان به گناه را دعوت می کند که برای اصلاح خویش و جبران گذشته از در توبه که در رحمت الهی است وارد شوند و سعادت خود را باز یابند.
توبه هرگاه واقعی باشد و از اعماق جان برخیزد و انسان از کرده خویش پشیمان شود، مقبول در گاه خدا می شود و آثار و برکات توبه نمایان می گردد. توبه کار واقعی خود را از مجالس گناه دور می دارد و از عواملی که گناه را وسوسه و تداعی می کند، برحذر می باشد و خود را در پیشگاه خدا شرمنده می بیند و همواره در صدد کسب رضای او می باشد.
خداوند نه تنها توبه را می پذیرد؛ بلکه توبه کار واقعی را دوست دارد. گناهانى که خداوند حد براى آن‏ها مقرر داشته مانند زنا، واجب نیست کسى براى جبران گناهش نزد حاکم شرع اقرار کند تا بر او حد جارى نماید، بلکه توبه زناکار، پشیمانى از گناه و عزم بر ترک آن در آینده و سعى در استغفار مى‏باشد. در این جهت فرقى بین زنا و گناهان دیگر نیست.
پی نوشت‏ها:
1. محمد ری شهری، میزان الحکمه، ماده ذنب، شماره 6655، ج 2، ص 997.