با سلام و تشکر.1)با توجه به جواب قبلی شما اگر معنای رضایت را "مورد تایید بودن"و"مورد پسند بودن" تلقی کنیم، حال می توان رضایت خداوند از بنده را به همین معنا نسبت داد؟مثلا وقتی میگویند خدا از فلان پیامبری راضی بود اینطور معنا کرد که ان پیامبر مورد تایید و پسند خدا قرار گرفته بود!؟
2)اگر رضایت خدا از بنده را پاداش الهی معنا کنید، دیگر این مفهوم با (مثلا) رضایت امام زمان از انسان تفاوت خواهد کرد؟! ایا همین گونه است؟
3)در جواب قبلی شما اورده بودید که محبت در انسان نوعی توجه است نسبت به کسی و با محبت خدا فرق دارد؟ مگر خدا نسبت به بندگان حقیقتا توجه ندارد؟
4)به نظر بنده در قران اورده شده که خدا از مریم همواره راضی بود. یعنی خدا از تمام افعال حضرت مریم رضایت داشت ولی اگر رضایت خدا را پاداش الهی در نظر بگیریم در دنیا که مریم ان پاداش را نگرفت و رضوان نصیبش نشد؟
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
در مورد معنای مورد نظر شما در سوال قبلي توضیح داده شد ، اما در مورد تعارضی که بین این معنا با تعمیم اطلاق رضایت خداوند به رضایت امام زمان و دیگر اولیاء الهی دادید باید عرض کنیم که:
بله، یقینا این دو رضایت همانند و همسان نیستند و رضایت بندگان خداوند می تواند به همراه لوازم طبیعی بشری و احساسات شناخته شده روح انسانی باشد.
البته این بدان معنا نیست که سنخ رضایت امام زمان نتواند همانند رضایت خداوند نوعی تایید و خوشنودی عقلانی و فوق احساسی محسوب گردد و در واقع به معنای عنایت های خاص و توجهات ویژه حضرت برای فرد محسوب نگردد.
در هر حال قبلا هم توضیح دادیم که رضایت خداوند می تواند ابعاد گوناگونی داشته باشد؛ ولی در تمام این امور نمی توان فعل یا حالتی را به خداوند نسبت داد که حاکی از تاثر و دگرگونی ذاتی باشد و این تاثرات مربوط به موجودات حادث و متغیر و ممکن است نه خداوند که این پیرایه ها در حریم وجوبی او راه ندارد؛ البته تجلی رضایت خداوند از بنده صالحی مانند حضرت مریم هم در نعمت ها و عنایات خاص دنیوی جلوه گر شد و هم در عنایات خاص اخروی.
در قران آمده که بواسطه بندگی و عبودیت محض آن بانوی بزرگوار خداوند عنایات ویژه ای را نصیب ایشان می نمود مانند روزی خاصی که از جانب خداوند بر ایشان نازل می شد :
« كُلَّما دَخَلَ عَلَيْها زَكَرِيَّا الْمِحْرابَ وَجَدَ عِنْدَها رِزْقاً قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ؛ (1) هر زمان زكريا وارد محراب او مىشد، غذاى مخصوصى در آن جا مىديد. از او پرسيد: «اى مريم! اين را از كجا آوردهاى؟!» گفت: «اين از سوى خداست. خداوند به هر كس بخواهد، بى حساب روزى مىدهد».
یا ماجرای اعطای حضرت مسیح به وی نتیجه پاکدامنی و بندگی او بیان شده :
« وَ الَّتي أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فيها مِنْ رُوحِنا وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آيَةً لِلْعالَمين؛ (2) و به ياد آور زنى را كه دامان خود را پاك نگه داشت و ما از روح خود در او دميديم و او و فرزندش [مسيح] را نشانه بزرگى براى جهانيان قرار داديم!».
این قبیل عنایت ها خود نمونه هایی از توجه و تایید و رضایت خداوند نسبت به این بنده پاک سرشت بوده است و البته مراتب عالی تایید و تقدیر خداوند از ایشان در اخرت انجام خواهد شد و این دو سنخ عنایت ها منافاتی با هم ندارند.
پی نوشت ها :
1. آل عمران (3) آیه 37.
2. انبیاء (21) آیه 91.
