بسم الله الرحمن الرحيم
سلام عليكم
آيه 284 سوره مباركه بقره (ظاهرا) به طور اطلاق ميفرمايد آنچه را در دل هم داريد مورد محاسبه قرار ميگيرد: ... و إن تبدوا ما في انفسكم أو تخفوه يحاسبكم به الله.
آيا اين آيه با رواياتي كه ميفرمايد: «نيت گناه ، گناه نيست.» منافات ندارد.
تفسير نمونه را خواندم. در آنجا آمده: «آن احاديث مربوط به گناهانى است كه عمل خارجى دارد و نيت مقدمه آن است مانند: ظلم و دروغ و غصب حقوق، نه گناهانى كه ذاتا جنبه درونى دارند و عمل قلبى محسوب مىشود، (مانند شرك و ريا و كتمان شهادت).»؛ منتها اين تفسير با ظاهر آيه هماهنگ نيست؛ ضمنا، جمله آخر نهجالبلاغه نيز ظاهرا اين معنا را تأييد ميكند: بما في الصدور تجازي العباد.
متشكرم
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با مركز ملي پاسخگويي به سوالات ديني
بعضی از نیت ها خود نوعی عمل است که مربوط به قلب و دل انسان است؛ مثلا کسی که پشت سر دیگری عیب و نقص او را بیان می کند در ظاهر یک فعل انجام داده و مطلبی را گفته که مخاطب از آن بی اطلاع بوده است. اما در باطن و قلب گوینده انگیزه ای که سبب شده او این سخن را بگوید می تواند متفاوت باشد گاهی برای تادیب او یا خیر خواهی و راهنمایی مشورت کننده است که گناه نیست. اما گاهی با انگیزه و نیت تنقیص و عیبجوئی از اوست که گناه است. لذا گفته اند نیت نیز عمل جوانحی و قلبی است (1) و یا در روایت دارد: «نیه المومن خیر من عمله و نیه الکافر شر من عمله؛ (2) نیت مومن برتر از عمل او و نیت کافر بدتر از عمل اوست و نیت سوء کیفر دارد».
و يا مراد نياتي است كه جزء شاكله و خوي و سرشت انسان شده است كه در سوره مباركه اسراء آمده: «
قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلىَ شَاكلَِتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَى سَبِيلا؛ ( 3)
بگو: هر كس بر پايه خلق و خوى و عادتهاى اكتسابى خود عمل مىكند، پس پروردگارتان به كسى كه راه يافتهتر است، داناتر است.
بنا بر این تعارضی بین آیه و احادیث مز بور نمی باشد و هریک ناظر به یک نوع عمل هستند.
پی نوشت ها :
1. آیه الله جوادی آملی . عبد الله . تفسیر تسنیم و انتشارات اسرا. ج 8 ص 355.
2. کلینی . محمد بن یعقوب . دار الکتب الاسلامیه . ج 2. ص 84.
3. اسراء (17) آيه 84.






