پرسشگر گرامی باسلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
اگر مراد پرسشگر محترم همان است که برخی از مردم عوام در امام زاده ها نخی بر ضریح آنها می بندند باید گفت که از دید علمای اسلام دخیل بستن مستند شرعی ندارد. بدین معنی که چیزی در این رابطه از معصومین ( علیهم السلام) به دست ما نرسیده است. اما در صورتی که دخیل بستن باعث وهن مذهب حقه شیعه شود، باید از این گونه کار ها اجتناب شود. (1)
اما اگر مراد توسل به ائمه است باید گفت توسّل یعنی کسی را در پیشگاه خداوند شفیع قرار دادن، البته آدمی میتواند و مجاز است که مستقیماً از خداوند حاجت خود را بخواهد، ولی اگر بتواند در این مسیر دعای دیگران - به خصوص مقرّبان درگاه الهی را نیز همراه خود سازد، احتمال تأثیر فزونتری در کار خواهد بود. ولی اگر خداوند به طور کلی فراموش گردد و تنها وسایط دیده شوند، بدیهی است که این امر با آموزههای دینی و قرآنی سازگاری ندارد.
باید توجه داشت توسل به اولیای الهی محذوری ندارد. زیرا کسانی که توسل به اولیای الهی پیدا می‌کنند، هیچ گونه استقلالی برای ایشان قائل نمی‌شوند.
به اعتقاد ما نقش ائمه و انبیا (ع) و اولیای الهی شفاعت اذنی است. یعنی آنان با اذن خدا و طبق خواست او به مدد مددجویان میشتابند. چنین دیدگاهی هرگز منع ومحذوری نارد. زیرا اراده ائمه (ع) را در طول اراده خدا و مجرای همان قرار میدهد، نه مستقل از آن.
به دلائل ذیل به اولیای الهی متوسل می‌شویم:
اولاً: خداوند در قرآن فرموده است: «وَ اِبْتَغُوا إِلَیهِ اَلْوَسِیلَةَ؛ (1) به سوی خداوند وسیله برگیرید!» این وسیله میتواند اعمال صالح باشد و میتواند شخص صالح و وجیهی باشد. زیرا انسان آلوده و گنهکار چون از ساحت قرب الهی دور است، با توسل به محبوبین درگاه خدا تضمین بهتری برای درخواست خود مییابد. در قرآن نیز آیاتی در مورد توسل به اولیا آمده است. فرزندان یعقوب هنگام پشیمانی از گناه خود گفتند: «یا أَبانَا اِسْتَغْفِرْ لَنا؛ ای پدر ! برای ما طلب آمرزش نما»،(2) در آیه دیگر میفرماید: «وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اَللَّهَ وَ اِسْتَغْفَرَ لَهُمُ اَلرَّسُولُ لَوَجَدُوا اَللَّهَ تَوَّاباً رَحِیماً ؛ (3) اگر به هنگام ستم برخویش نزد تو آیند "ای پیامبر" و استغفار کرده و تو نیز برای آنان استغفار کنی ،خدا را توبه پذیر و مهربان خواهند یافت».
دوم: خداوند عنایت دارد که در مراحل گوناگون و به راه های مختلف انسانها به افراد برگزیده و الگوهای راستین توجه یابند تا از این طریق راهی به سوی تربیت درست بیابند و توسل یکی از همان راههاست.
بنا براین متوسلان، با معرفت بر این اسباب‌ها و وسائل، نه اصالتی قائلند و نه استقلالی، بلکه وسیله ای می‌اندیشند که خدای سبب ساز آنها را مجرای فیض و طریق رحمت خود قرار داده و مومنان را بر آن امر نموده است.
پی نوشت :
1. سوال تلفنی از دفتر آیت الله بهجت. (7743271-0251).
1. مائده (5) آیه 25.
2. یوسف (12) آیه 97.
3. نساء (4) آیه 64.
