کفاره

پرسشگر گرامی، با سلام و سپاس از ارتباط شما با این مرکز.
در صورتی که در اثر خود ارضایی از انسان منی خارج نشود اگر چه گناه کرده است اما تکلیفی به عهده او نیست و نماز و روزه او صحیح است و فقط باید توبه کند و تصمیم داشته باشد که دیگر آن کار را تکرار نکند.
و اگر در اثر خود ارضایی از انسان مایعی خارج شود و انسان شک داشته باشد که منی است یا نه در صورتی که نشانه های منی را داشته باشد انسان جنب می شود در غیر این صورت جنب نمی شود.
توضیح :
اگر زن بر اثر تحریک های جنسی به قدری تحریک شود که به اوج لذت و شهوت جنسی برسد و در آن حال، مایع زیادی از او خارج شود، جنب می شود.
مواقعی که زن بر اثر تحریک های شهوانی مقداری کمی لذت می برد و در آن حال، رطوبتی از او خارج می شود، چون به اوج شهوت نرسیده، جنب نمی شود. رطوبت خارج شده هم، پاک است. وضو و غسل را باطل نمی کند. (1)
اوج لذت و شهوت، به حالتي گفته مي شود که در آن حال معمولا انسان از خود بي خود مي شود . لذت زيادي مي برد و مني بيرون مي ريزد. بعد از تمام شدن آن حال، انسان احساس تخليه شدن و ارضا مي کند. حالت شهوتش تمام شده و غالبا بدنش سست مي شود. حالت تحريک آميزي را که قبل از تخليه شدن داشت، دیگر ندارد. مثل اين که انسان گرسنه دلش غذا مي خواهد، ولي وقتي غذا خورد و سير شد، ديگر ميل به غذا ندارد.
مایعی که با تحریک کم شهوت از انسان خارج می شود (مذی ) نام دارد و پاک می باشد. (2)
اما اگر در اثر استمنا ، انسان یقین داشته باشد که منی از او خارج شده است، جنب شده است و باید غسل کند.
در این صورت همه نمازهایی که بدون غسل خوانده است، باطل است و باید قضا کند.
اما در رابطه با روزه ها :
در صورتی که انسان جاهل به اصل جنابت و غسل آن باشد، روزه های او صحیح است؛ یعنی اصلا نمی دانسته که جنب شده وباید غسل کند. فقط قضای آن روزی که در حال روزه جنب شده است؛ یعنی در روز استمنا کرده است، واجب است. بنا بر این، اگر در شب ماه رمضان استمنا کرده باشد، ولی نمی دانسته که با این کار جنابت حاصل می شود و نمی دانسته که غسل لازم دارد، و بدون اطلاع از حکم شرعی روزه گرفته ، روزه صحیح است و قضا ندارد.
ولی اگر می دانسته که جنب شده است. ولی نمی دانسته که برای روزه باید غسل کند قضای روزه ها لازم است. (3)
اما اگر می دانسته که جنب است و باید غسل کند. ولی سهل انگاری کرده و حکم شرعی را نپرسیده و به همین جهت از مقدار گناه خود اطلاع نداشته و نمی دانسته که باید کفاره هم بدهد در این صورت روزه های او باطل است و علاوه بر قضا کفاره هم باید بدهد.
در صورت شک در تعداد نمازها و روزه های قضا شده می تواند مقداری که یقین دارد قضا شده، انجام دهد و بیش تر از آن لازم نیست . (4)
برای آن که قضا کردن نماز ها موجب مشقت نشود و از اصل کار منصرف نشود، راه آسان، قضا کردن تدریجی است؛ یعنی می‌تواند با هر نماز واجب، یک نماز قضا بخواند؛ مثلا با نماز صبح یک نماز صبح را قضا کند، با نماز ظهر و عصر، نماز قضای ظهر و عصر را به جا آورد. همچنین با نماز مغرب و عشا مثل همان را قضا کند. در صورتی که در ایام تعطیلی وقت بیش تری داشته باشد، در یک روز چند شبانه روز نماز قضا کند. خلاصه هر گاه در طول شبانه روز وقتی پیدا کرد، می تواند قضای نمازها را بخواند .
در ضمن، می توان مستحبات نماز مانند اذان و اقامه، و قنوت نمازها را نخواند. فقط واجبات را به جا آورد تا زودتر قضای نمازها تمام شود.
پی نوشت ها :
1. آیت الله خامنه ای، اجوبه استفتائات ،س 171.
2. همان، س 93.
3. همان، س 195.
4. همان، س 525.