بخشش گناهان - فوری

پرسشگر گرامی باسلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
اما توجه داشته باشید که انسان نباید هیچگاه گناهان خود را از دیگران کم ببیند یا دیگران را از خود گنهکار تر بداند،چه بسا انسان هایی که گنه می کنند اما توفیق توبه هم پیدا کرده و بخشیده می شوند،یا در ابتدا و جوانی گنهکارند ولی اهل توبه می شود و از رستگاران می شود.
نگرانی شما بی مورد است و نباید فکر کنید که خدا شما را نمی بخشد زیرا:
خداوند در قرآن کریم به پیامبرش می فرماید به بندگان گنهکار نوید بده که: « قُلْ يا عِبادِيَ الَّذينَ أَسْرَفُوا عَلى‏ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحيم؛ (1) بگو: اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كرده‏ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مى‏آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است».
شرط آمرزش گناه را در آیه ای می فرماید: «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً عَسى‏ رَبُّكُمْ أَنْ يُكَفِّرَ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ يُدْخِلَكُمْ جَنَّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهار؛ (2) اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد بسوى خدا توبه كنيد، توبه‏اى خالص اميد است با اين كار پروردگارتان گناهانتان را ببخشد و شما را در باغهايى از بهشت كه نهرها از زير درختانش جارى است وارد كند».
توبۀ نصوح و واقعی را امیرالمؤمنین علی علیه السلام می فرماید چهار شرط دارد: «التّوبة ندم بالقلب، و استغفار باللّسان، و ترك بالجوارح، و إضمار أن لا يعود؛ (3) توبه پشيمانى دل است، طلب آمرزش به زبان، ترك كردن گناه، و تصميم به عدم بازگشت به گناه».
پس توبه کننده اگر قلباً پشیمان شود و تصمیم بگیرد که دیگر گناه را مرتکب نشود،چنین توبه ای پذیرفته شده است چرا که: «وَ هُوَ الَّذي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئات؛ (4) او كسى است كه توبه را از بندگانش مى‏پذيرد و بديها را مى‏بخشد».
حال که توبه نمود پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمودند: «التائب من الذنب کمن لا ذنب له؛ (5) کسي که از گناه توبه کند، مثل کسي است که گناهي نکرده است».
بعد از توبه و بخشش الهی، باید خود را ملتزم به انجام اعمال صالح و خیر نمود تا آثار و گرد و غباری که براثر گناه بر دل و جان انسان نشسته از بین رفته و سیئات به حسنات تبدیل شود،«إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئات؛ (6) حسنات، سيئات و آثار آنها را از بين مى‏برند».
لذا فكر خود را بيهوده مشغول نكنيد و به رحمت بي پايان خدا اميدوار باشيد.
توصيه مي كنيم عهد و قسم را آنگونه كه در رساله عمليه مراجع آمده انجام ندهيد؛ بلكه براي خود در قبال عمل نكردن به قول، جريمه اي قرار دهيد كه در حد توان تان باشد و بتوانيد به ان عمل نماييد، تا هم در تصميمتان محكم باشيد و هم در صورت خلاف وعده به عذاب وجدان گرفتار نشويد.
پی نوشت ها:
1. زمر (39) آیه 53.
2. تحریم (66) آیه 8.
3. عبدالواحدبن محمد تميمي آمدي،تصنيف غرر الحکم، ص 194، انتشارات دفتر تبليغات، قم، 1366 ش.
4. شوری (42) آیه 24.
5. علامه مجلسی،بحارالانوار، اسلاميه‏، تهران‏، ج 16، ص 75.
6. هود (11) آیه 114.