نجاست منی

با سلام و آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما در این ماه عزیز؛ و تشکر به خاطر ارتباطتان با مرکز؛
منی انسان به نظر تمام مراجع نجس است، بلکه نجاست منی انسان از ضروریات بین فقها و مراجع شیعه است . روایات نیز دلالت بر نجاست منی دارد.
اما مراجعی که در رساله های عملیه شان منی انسان را ذکر نکرده اند ،به این معنا نیست که منی انسان را نجس نمی دانند، بلکه از باب اینکه نجاست منی انسان از مسلمات و از ضروریات فقه شیعه است و هیچ اختلافی در آن نیست، آن را ذکر نکرده ، به ذکر نجاست منی حیوانی که خون جهنده دارد، اکتفا کرده اند. به علاوه حیوانی که خون جهنده دارد ،شامل انسان هم می شود.
مرحوم آقای خوئی (ره) در کتاب تنقیح می فرماید: أما المسألة الأولى في نجاسة المني من الإنسان‏:
فلا ينبغي الإشكال في نجاسة المني من الإنسان رجلا كان أو امرأة بل نجاسته مما قامت عليه ضرورة الإسلام، و لم يخالف فيه أحد من أصحابنا، و تدل على ذلك صحيحة محمد بن مسلم عن أحدهما (ع) قال: سألته عن المذي يصيب الثوب فقال: ينضحه بالماء إن شاء و قال:
في المني يصيب الثوب قال: إن عرفت مكانه فاغسله و إن خفي عليك فاغسله كله و بهذا المضمون غيرها من الروايات؛(1)
سزاوار نیست کسی در نجاست منی انسان اشکال کند ،چه منی از مرد باشد ،چه از زن. بلکه نجاست منی از چیزهایی است که ضرورت دین اسلام بر آن است . هیچ یک از اصحاب ما، یعنی هیچ کس از علمای قدیم و متأخر مخالفت با حکم نجس بودن منی انسان نکرده اند . بعد روایات مسئله را ذکر می کند.
مرحوم آیت الله مصطفی خمینی فرزند امام راحل می فرماید: منی آدمی بالضروره نجس است . در نجاست منی انسان احتیاج به روایت نمی باشد.
بعد به مذهب شافعی از اهل سنت اشاره می کند که شافعی ها منی را نجس نمی دانند، هر چند علمای قدیم شافعی منی آدمی را نجس می دانستند. (2)
در نتیجه: در مورد نجاست منی هیچ اختلاف نظر بین علمای شیعه نمی باشد . تمام علما و مراجع شیعه آن را نجس می دانند ،منتها از باب آن که نجاست آن ضروری بوده است، بعضی از مراجع در رساله های عملیه شان منی انسان را ذکر نکرده اند.
پی نوشت ها:
1. التنقيح في شرح العروة الوثقى، ج‏2، ص 492.
2. كتاب الطهارة ،سيد مصطفى الخميني، ج‏2، ص 356.