شرعي

با سلام و آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما در این ماه عزیز؛ و تشکر به خاطر ارتباطتان با این مرکز؛
صرف داشتن منزل برای وطن شدن شهر یا روستا کافی نیست.
1. مـحـلـى را كه انسان براى اقامت دائمى و زندگى خود اختيار كرده ،وطن او است , چه در آن جا به دنيا آمده و وطن پدر و مادرش باشد يا خودش آن جا را براى زندگى اختيار كرده است .
2. اگـر قـصد دارد در محلى كه وطن اصليش نيست، مدت زمانى كوتاه بماند و بعد جاى ديگر رود , آن جا وطن او حساب نمى شود.
3 .جـايـى را كـه انـسان محل زندگى خود قرار داده , هر چند قصد نداشته باشد كه هميشه در آن جا بماند، اگر طورى باشد كه عرف او را در آن جا مسافر نمى گويند ،هر چند موقتا ده روز يا بيش تر جاى ديگرى را مـحـل زندگى خود قرار دهد، باز هم محل زندگيش را جاى اول مى گويند. آن جا براى او حكم وطن را دارد.
4 . كسى كه در دو محل زندگى مى كند , مثلا شش ماه در شهرى و شش ماه در شهر ديگر مى ماند , هر دو محل وطن او است .
نيز اگر بيش تر از دو محل را براى زندگى خود اختيار كرده باشد , همه آن ها وطن او حساب مى شود.
5 . بعضى از فقها گفته اند كسى كه در محلى مالك منزل مسكونى است، اگر شش ماه متصل با قصد در آن جا بماند , تا وقتى كه آن منزل مال او است , آن محل حكم وطن او را دارد. پس هر وقت در مسافرت به آن جا برسد , بايد نماز را تمام بخواند , ولى اين حكم ثابت نيست .
6 . اگر به جايى برسد كه وطن او بوده و از آن جا صرف نظر كرده , نبايد نماز را تمام بخواند , اگر چه وطن ديگرى هم براى خود اختيار نكرده باشد.(1)
پی نوشت :
1. آیت الله سیستانی ، توضیح المسائل ، م 1314 - 1319.